En toen was ik ineens blogger

Na de spontane start gisteren, realiseerde ik me vandaag ineens dat ik nu een blogger ben. Dat betekent dat ik dus met enige regelmaat moet blijven schrijven. De vele reacties op mijn start gisteren, hebben me duidelijk gemaakt dat ik niet tegen een muur zit te “praten”. Mijn blog wordt gelezen en lijkt ook gewaardeerd te worden. Reacties onder het blog, reacties via Twitter en reacties in de mail. Veel reacties waarop dan gereageerd moet worden. Fijne reacties. Dat dan wel.

Waar ik nog zoveel te vertellen heb en ik niet weet hoeveel tijd ik daarvoor nog heb, geef ik nu eerst de ruimte aan Karin. Zij stuurde mij een uitgebreide mail en die wil ik jullie niet onthouden. Licht uit, spot aan… voor Karin.

###############################################################

Hey Hans,

Ik kan makkelijk praten; ik ben gezond en functioneer als een tierelier. Af en toe een allergische reactie op graspollen en een zwakke maag maar dat mag de pret niet drukken. Ik adem en leef. Jij ook, alleen je longen houden de boel tegen. Zodanig dat je nu uitziet naar iets onbestemds en vreemds dat je amper verklaren kunt. Tenminste, ik kan me nauwelijks voorstellen wat het gevoel moet zijn te weten dat jij als persoon niet lang meer kunt. En dat jij met je lichaam niets veranderen kunt. Dat je hoofd genoeg ideeën heeft en dat je niets kunt sturen.

Ik kan me een beetje voorstellen dat je dan moet leren accepteren. Dat omgeving nauwelijks kan wennen aan de situatie en dat jij er iets mee zult moeten. Dat je wilt bloggen geeft die drang aan, denk ik.

Ik ben een denker en denk veel na over allerlei onderwerpen maar zoiets als dood en doodgaan en daarna en hoe je ermee omgaat, dat is een onderwerp dat ik niet links laat liggen. Ik wil het onderwerp ook niet uit de weg gaan, omdat het bij het leven hoort. Je kunt maar beter aan mensen laten weten hoe je erover denkt en wat je wilt dan niet. Mijn begrafenisideeën staan zelfs online. Misschien luguber voor de meeste mensen, ik voel me er rustig bij. Het hoort erbij.

Als je plotseling doodgaat heb je niets kunnen afsluiten. Je hebt geen laatste woorden kunnen vertellen aan je dierbaren. Je hebt geen zaken kunnen afronden, niets geregeld. Je hebt niet bewust je omgeving gezien en afscheid kunnen nemen. Je bent er dan plots niet meer. … Dat lijkt me naar. Het is absurd te spreken van ‘voordelen’ als je doodgaat, maar laatst dacht ik wel dat als je ziek bent en niet lang meer hebt, je in iedergeval de ‘kans’ krijgt alles zo af te sluiten zoals jij dat wilt. Je hebt soort van controle. Niets gaat plotseling ineens aan je voorbij. Je kunt bespreken, regelen en misschien zelfs zo optimaal alles zien en beleven zoals nooit ervoor. …

Ik heb makkelijk praten; ik ben gezond en functioneer als een tierelier. Ik sta elke dag bij een kruispunt en kijk goed uit voordat ik oversteek. Ik vraag me vaak af hoe alles is in een andere tijd en wereld. De één zegt dat die wereld er niet is. Ik kan het me nauwelijks voorstellen.

Ik bedenk me ineens dat je dit mag plaatsen. Als je dat wilt. Op je blog. Ik wil soms best duobloggen, als praatpaal ofzo. Ik ben op afstand, misschien wel handig soms.

Denk er maar over na.

Groeten!
Karin Ramaker

Creatieve project organisator voor kunst & cultuur, maatschappij en internet.

###############################################################

Dit was Karin, goedenavond. Morgen is de beurt weer aan mij.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op En toen was ik ineens blogger

  1. Givamo zegt:

    Mooi stuk van Karin.

  2. Pingback: Afscheid. « met-k.com

  3. Margo zegt:

    Niet vergeten te loggen, of nu al een writers block? 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s