Pieken en dalen

Er zijn van die dagen die vlees noch vis zijn. Dat soort dagen lijken dan zo mooi te beginnen. Het lijkt er op dat alles redelijk goed is. Je begint aan zo’n dag vol optimisme tot je ineens weer met de neus op de keiharde realiteit gedrukt wordt. COPD verdwijnt nou eenmaal niet. Het is en blijft altijd prominent aanwezig.

Daar waar zo optimistisch aan begonnen was, blijft dan eerst weer liggen. Iets anders gaan doen is in zulke gevallen meestal ook geen optie dus wordt het een beetje lanterfanten. Surfen over het internet, hier en daar een kort filmpje bekijken of een stukje lezen. Ongemerkt gaat het dan ineens weer wat beter. Dit soort dagen zijn echt van die op en neer dagen. Dat waar zo optimistisch aan begonnen was en wat onderbroken werd door een inzinking, wordt dan weer opgepakt en voortgezet. Voor zo lang het duurt natuurlijk want dit soort dagen zijn vlees noch vis.

Waar eerst mijn leven uit pieken en dalen bestond, beleef ik nu regelmatig dagen met pieken en dalen. En zo zie ik mijn hele wereld steeds een stukje kleiner worden. Afscheid nemen en afstand doen. Daar komt het op neer. En laat ik nou net zeer bedreven zijn in afscheid nemen… In mijn leven heb ik al heel vaak afscheid moeten nemen maar dat is een ander verhaal. Een verhaal wat misschien een volgende keer verteld gaat worden. Vandaag blijft het bij de pieken en dalen. De onzekerheid van het volgende moment. Zal het een piek of zal het een dal zijn? Het komt zoals het komt.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Pieken en dalen

  1. Wat is vermoeiender, schrijven of praten?

    En wat is de trigger van moe worden, concentratie, inspanning? Of is er geen grip op te krijgen?

    • oogwerkdotnl zegt:

      Het is niet zozeer een kwestie van vermoeiend worden. Het is puur de ademhaling die dan ineens min of meer stokt. Ik wordt dan zonder directe aanleiding ineens kortademig. Soms kan ik met ademhalingsoefeningen de controle over die ademhaling terug krijgen en soms lukt dat veel minder. In het uiterste geval kan ik mijn toevlucht zoeken in het toedienen van zuurstof.
      Een echte trigger is er dus vaak niet eens. Op de oorzaak is dus geen grip te krijgen. In geval van hevige kortademigheid is zowel schrijven als praten niet echt een pretje.

  2. karin r. zegt:

    misschien is het allermoeilijkste wat je toen staat accepteren. en dat lijkt me het naarste wat er is. en is acceptatie de moed laten zakken of is het aanvaarden? …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s