Het leven gaat door

In welke gedaante het leven zich ook openbaart, het gaat maar door. Voor hen die in de verschrikkingen van een oorlogsgebied leven is die onstuitbare drang van het leven om maar door te gaan niet altijd even leuk. Probeer het je eens in te denken. De Balkan, bijvoorbeeld. Waar mensen met een verschillend geloof jarenlang in harmonie hebben samengeleefd, omstond er ineens een haat die sterker was dan wat er geweest is. Moord, doodslag en verloedering van waarden en normen zijn dan ineens aan de orde van de dag.

Afgeslacht met een machete

Denk Afrika. De Rwandese genocide. Hutu’s en Tutsi’s. Een volkerenmoord die in 1994 speelde in Rwanda. In een periode van zo’n honderd dagen werden een kleine miljoen mensen vermoord. Vermoord op beestachtige wijze. Vaak afgeslacht met een machete. En het leven gaat maar door. Dag in dag uit.

Ook vandaag in Pakistan, waar hele dorpen zijn weggevaagd. Mensen die helemaal niets meer hebben. Geliefden, dierbaren en vrienden zijn verloren gegaan. Verdwenen zonder spoor achter te laten. De achterblijvers hongerig en behoeftig achter latend. Hulp blijft uit of komt veel te laat. Slachtoffers tot wanhoop drijvend. En het leven gaat maar door.

Soms denk ik wel eens wat er van mij en Anna terecht zou komen als we hier opeens in een ramp verzeild zouden raken. We zouden niet in staat zijn een ernstige ramp te overleven. Zonder voldoende longcapaciteit is het ondoenlijk te strijden tegen krachten die groter zijn dan de kracht die je zelf kunt leveren. Voor jonge, gezonde en sterke mensen zou het al problematisch zijn. Anna en ik zouden het beste af zijn indien we er onmiddellijk een einde aan zouden kunnen maken. Fatalistisch? Je moet er toch niet aan denken verzeild te raken in een overstroming van ijskoud water. Anna, die sinds haar dertigste MS heeft en dientengevolge in een elektrische rolstoel zit, zal dan niet meer mobiel zijn. Ik zou ook niks voor haar kunnen doen vanwege mijn ademhalingsproblematiek.
Of als ik de beelden op YouTube zie van de instortende Twin Towers, mensen die rennen voor hun leven. Rennend in een enorme stofwolk. Ik zie mezelf dat niet doen. Zou het niet eens kunnen. Neem alleen al dat stof wat je longen binnendringt. Mij zou dat alle ademhaling ontnemen. Ik wordt al heel snel kortademig als ik in schone lucht normaal een klein stukje loop. Zie je mij dan al rennen in zo’n stofwolk? Anna op m’n rug? De meest humane oplossing zou een tweetal pistoolschoten zijn. Fatalistisch? Nee hoor, gewoon realistisch.

Gelukkig leven we niet in een oorlogssituatie. Noch zie ik een ramp dreigend boven ons hoofd hangen. Alle reden om voorlopig alles uit het resterende leven te halen wat er nog in zit. In ieder geval zal ik diverse zaken gaan regelen. Mijn bedrijfje op een goede wijze afsluiten zodat Anna straks niet met die zaken opgescheept wordt. Een adreslijst aanleggen van mensen waarvan ik wil dat ze op de hoogte gesteld worden van mijn laatste reis. Wensen op papier zetten omtrent mijn begrafenis. En bovenal, die dingen doen die ik in ieder geval nog doen wíl. Heel belangrijk vind ik het om samen met Anna nog zoveel mogelijk quality time door te maken. Nog zoveel mogelijk genieten van het leven. Kom maar op. Ik ben er helemaal klaar voor en heb er zin in.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het leven gaat door

  1. Margo zegt:

    We mogen allen heel blij en dankbaar zijn dat we in een land wonen waar vrede is en welvaart. Ik realiseer me dat dit vooral geldt voor mensen die niet op hun lichaam kunnen vertrouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s