Eén stap vooruit, twee stappen achteruit

Mijn voornemen geen klaagzang van dit blog te maken, dreigt een beetje in het water te vallen. De afgelopen nachten werd ik weer verschrikkelijk kortademig door de COPD wakker. Vrolijk word ik daar dus niet van en heel blij ben ik er ook al niet mee.
Het begint er een beetje op te lijken dat de achteruit zich wat versnelt. Nou ben ik de afgelopen jaren natuurlijk wel enorm achteruit gegaan waardoor het mij uiteraard bekend is dàt ik achteruit ga maar alsjeblieft, laat die achteruitgang voorlopig nog even zo langzaam mogelijk gaan. Ik heb nog zoveel te doen.

Zo ligt het in de planning dat Anna en ik morgen even helemaal weg gaan. Een andere stad, een andere omgeving en aan de kust. Niet te ver weg en ook zeker niet van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Mocht dit morgen niet lukken omdat of Anna of ik het niet trekkken, dan hebben we als alternatief een rommelmarkt hier in de wijk. Bij voorkeur gaan we uiteraard even naar de kust. De Waddenkust, om precies te zijn. De Noordzee kust is niet alleen een aardig stuk verder weg maar ook veel moeilijker met Anna’s elektrische rolstoel te bereiken. Ik zie haar niet door het rulle zand van het strand rijden. Ze komt hopeloos vast te zitten. En lopen is vanwege haar MS ook niet echt een optie. Een paar stapjes zijn nog net te doen maar dan houdt het wel op.

Vanwege mijn achteruitgang heb ik me voorgenomen in ieder geval elke dag iets te doen van de voorgenomen werkzaamheden die ik afhandelen wil voor ik het aardse ga verruilen voor het… ja, waarvoor ga ik het aardse eigenlijk ruilen? Voor de hemel? Geloof ik in de hemel? Als ik in de hemel geloof, zou ik dus ook in een hel moeten geloven maar dat gaat me veel te ver, die hel.
Laat ik het dan maar anders zeggen. Ik wil elke dag in ieder geval iets doen voor ik aan mijn allerlaatste reis begin. Dat klinkt beter. De twee mensen die ik in mijn leven gekend heb en gesproken vlak voor hun aanstaande dood, heb ik beiden dan ook een hele goede reis gewenst.
Wat ik dus eigenlijk wil door in ieder geval elke dag iets te doen, is zorgen voor een bepaalde continuïteit in de voortgang van die werkzaamheden. Al doe ik iedere dag maar weinig, het gaat dan in ieder geval wel door. Als ik vandaag veel doe en dan de komende dagen weer helemaal niets, schiet het ook niet op. Voor Anna wil ik het zo gemakkelijk mogelijk maken op het moment dat ze mij moet missen. Ze zal het er toch wel moeilijk genoeg mee krijgen maar als er dan ook nog diverse praktische zaken op haar afkomen, wordt het voor haar extra moeilijk. Door nu zoveel mogelijk goed te regelen en af te sluiten, zadel ik Anna straks niet onnodig op met diverse zaken van praktische en/of organisatorische aard.

Voorlopig gaat het leven nog even door. Voorlopig is er dus ook nog tijd voor pleziertjes die het leven biedt. Morgen gaan we een plezierig dagje hebben met ons tweeën. Heerlijk even uitwaaien aan de kust. Lekker op een terras zitten als het mooi weer is en later op de dag ergens wat eten. Even helemaal anders dan de dagelijkse routine. Ik zeg bewust routine want sleur is ons dagelijkse leven absoluut niet, gelukkig. Met één stap vooruit en twee stappen achteruit kan het leven ook nooit een sleur zijn. Immers, sleur impliceert stilstand.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Eén stap vooruit, twee stappen achteruit

  1. Margo zegt:

    Ik vind het geen klaagzang. Ik wens jullie van harte toe dat jullie heerlijk naar de kust kunnen. Lekker uitwaaien. Doet de zilte lucht je goed? Fijn weekend!

  2. Margo zegt:

    Kan me voorstellen dat je nu meer dan vroeger nadenkt over wat er is na de dood. Ik zelf geloof niet dat het abrupt ophoudt na het stoppen van het leven op aarde. Ik geloof in een ‘zijn’ in een andere dimensie, zonder fysieke zaken, puur geestelijk. Zonder lichaam zijn de beperkingen voor de zieken weggevallen, en kun jij bestaan zonder longen en zonder alle misère die je ziekte met zich meebrengt. Je kunt voortbestaan puur op je geesteskracht. En mensen die het nodige hebben moeten doorstaan en afzien in het leven, hebben kracht en wijsheid ontwikkeld. Zij zijn de sterken in het volgende bestaan. Maak je dus geen zorgen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s