Jut en Jul op stap.

Omdat een uitje naar Harlingen gisteravond eigenlijk al als niet haalbaar afgedaan was, besloten we vanmorgen die rommelmarkt maar te gaan bezoeken. Gelukkig kwamen we er op tijd achter dat die markt volgende week pas is. Zodoende stonden we niet voor niks, na een tocht met rolstoel en scootmobiel, voor een gesloten “Trefpunt” om de rommelmarkt te bezoeken.
Tijd voor weer en ander alternatief dus. Anna opperde de stad in te gaan. Beetje winkelen, daarna wat eten en weer naar huis. Zo gezegd, zo gedaan. Nog in de badkamer, bestelde ik tegen tienen vast een taxi voor half elf. Om kwart over tien ging Anna vast met de lift naar beneden en terwijl ik nog druk bezig was, ging mijn telefoon over. De automatische berichtenservice van taxi Wolters liet weten dat de taxi naar ons onderweg was. Zul je altijd zien; als het niet uitkomt zijn ze een kwartier te vroeg en als je er op zit te wachten zijn ze minstens een half uur te laat. Omdat ik wilde opschieten, ging ik veel te snel mijn  laatste dingen doen waardoor mijn ademhaling helemaal op hol sloeg. Ik probeerde Anna te bereiken op haar mobi maar dat lukte niet. Uiteindelijk lukte het toch weer mijn ademhaling onder controle te krijgen en zo kwam ik om tien over half elf beneden bij de taxibus aan. Anna had de chauffeur al ingelicht over mijn COPD dus die zat rustig te wachten. Na via de lift de taxibus ingereden te zijn, konden Jut en Jul eindelijk richting Leeuwarden centrum.

Vandaar ging alles prima. We hebben behoorlijk wat rondgereden in de stad als waren we Bertus en Tinus. U kent ze nog wel, Bertus en Tinus? Bertus op de Norton en Tinus op de BSA. Die ja, precies. Na wat gewinkeld te hebben hier en daar was het inmiddels ook alweer half één geworden. Tijd om wat te eten. Nou is dat nog niet zo eenvoudig met een elektrische rolstoel en een scootmobiel; je kunt nou eenmaal niet overal naar binnen rijden met die karren. Misschien dat La Place in V&D een optie was. Dit lukte helemaal. Na één voor één in de lift naar boven gegaan te zijn, hebben we wat lekkers te eten uitgezocht en daar rustig van genoten. Ondanks mijn enorme kortademigheid de laatste dagen, ging het allemaal prima. Fijn gevoel is dat. We besloten om niet een taxi te bellen maar als Bertus en Tinus naar huis te scheuren. Anna op haar Norton en ik op m’n BSA. “Maar dan ga ik eerst even plassen”, zei Anna. Best een goed idee eigenlijk want ook mijn blaas maakte kenbaar dat ‘ie geleegd wilde worden. Op naar de wc’s van V&D. Op dezelfde verdieping. Fijn.

Waar ik op hoopte, bleek gelukkig mogelijk te zijn. Met de scootmobiel kon ik aardig ver de wc-ruimte binnen rijden en bijna voor een wc-deur kon ik zo afstappen, paar stapjes lopen, deur open en weer dicht, broek laten zakken, zitten en echt helemaal buiten adem. Hijgen… en happen naar lucht. Al plassend probeerde ik mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Na enige tijd lukte dit en was mijn blaas inmiddels ook leeg. Op naar de volgende ronde. Staan, broek omhoog, rits dicht, knoop vast, deur open, er uit lopen en ondertussen de deur dichtduwen, op de scootmobiel stappen en gaan zitten. Hijgen…, puffen… en echt weer happen naar lucht. Bijkomen dus. Intussen was het erg druk geworden in de gang naar de wc’s. Overal stonden mensen te wachten en toen ik eindelijk bijgekomen was, moest ik er ook weer uit zien te manouvreren. Draaien was geen optie. Klein, smal en teveel mensen. Achteruit dus. Half gedraaid zittend, om zicht te hebben op wat achter mij gebeurde, is nooit een optimale positie voor een redelijke ademhaling. Immers, mijn toch al slechte longen komen dan aardig in de verdrukking. Maar goed, als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan. Dus hup, achteruit, voorzichtig rijdend om geen mensen mee te nemen, de ruimte weer uit. Achteruit bochtjes nemend alsof ik nog nooit anders gedaan had.  Toen ik eindelijk de nauwe ruimte uit was en weer in de ruime winkel stond met mijn trouwe driewieler, volgde eerst weer het bekende ritueel van bijkomen. Ademhaling reguleren en zorgen dat het happen naar lucht op houdt. Eenmaal weer op orde, zijn we de winkel uitgegaan en buiten was alles weer koek en ei. Niks aan de hand. Jut en Jul waren weer helemaal klaar om aan de terugreis te beginnen.

Als je me zo ziet rijden in dat scootertje, zou je denken dat er niet zoveel aan de hand is. Nou, jullie weten wel beter, inmiddels. Niets is wat het lijkt. Zo ziet mijn leven er dus uit op dit moment. Leuk is anders maar moet ik nou de hele dag gaan klagen en zeuren? Huilen misschien? Wordt het dáár beter van? Dacht het niet. Slechter waarschijnlijk, dus probeer ik steeds maar weer het beste uit het leven te halen wat het per dag te bieden heeft. Samen met Anna, als het even kan. Als Bertus en Tinus, als Jut en Jul.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Jut en Jul op stap.

  1. Margo zegt:

    Ik zie dat het een hele onderneming is voor jullie om een simpel uitstapje te maken. Gord dat jullie het toch doen. Ik hoop dat jullie het nog vaak kunnen doen.
    Even in reactie op je logje hierboven: alleen door in detail te treden kun je een goed beeld geven hoe zo’n onderneming als naar het toilet gaan eruit ziet. Alleen miste ik het handen wassen. Ik neem aan dat je dat toch wel doet na een bezoek aan een toilet? 😉

  2. oogwerkdotnl zegt:

    Op zich valt het wel mee, Margo. Zo’n hele onderneming is het niet om een uitstapje te maken. Ik moet echter niet hoeven plassen in gelegenheden waar het een verzoeking is voor mij.
    Juist omdat ik zo gevoelig ben voor infecties, is handen wassen een standaard procedure na toiletbezoek. Echter, toen bij de V&D was ik niet alleen helemaal kapot, ik kon ook niet bij de kraan komen met mijn scootmobiel. Vandaar dat het toen is overgeslagen. Anna opperde al een volgende keer zo’n flesje “handen wassen zonder water” mee te nemen. Die zijn er tegenwoordig zelfs in een desinfecterende variant. Ideaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s