Het kan altijd erger

Ja, het kan altijd erger. Wat afgelopen dinsdag op de eerste hulp een hoge luchtweginfectie leek, blijkt nu toch een ernstige longontsteking te zijn. De thorax-foto laat een duidelijk onrustig beeld zien. De ontsteking wordt bestreden met prednisolon en peniciline.
Beide vorige keren was ik na een paar dagen alweer behoorlijk opgeknapt. Destijds was wel sprake van een hoge luchtweginfectie. Vandaar dat herstel nu langer op zich laat wachten. Tijdens de artsenvisite vanmorgen hadden de heren en dame longartsen het over veertien dagen herstel en daarna nog een paar weken eer alles goed en wel verdwenen zou zijn. Mijn reserves zijn ook niet meer zo geweldig als ze vroeger waren. Tijdens de visite keek mijn eigen longarts best wel bedenkelijk en bromde zoiets als, “je bent wel heel erg snel weer terug.” Waarna hij me nog eens zorgelijk aankeek. Ik begreep precies wat hij bedoelde en dat was eerder ook al door mijn eigen hoofd gegaan. Het gaat snel. Veel te snel. Waar gaat dit heen?

Nou, we hoeven elkaar niet voor de gek te houden. Waar dit heen gaat, moge duidelijk zijn. COPD Gold 4 is de laatste fase van een chronische ziekte die onherroepelijk dodelijk is. Dus om uit te zoeken waar dit heen gaat, heb je echt geen GPS nodig. Met je boerenverstand kun je op je klompen aanvoelen dat dit tot de laatste reis leidt. Lijden tot de dood er op volgt.

Natuurlijk weet ik dat al een hele tijd maar gezien het feit dat niemand enige prognose durft uit te spreken, houd ik mezelf liefst voor dat ik nog een hele tijd te gaan heb. Tegen beter weten in? Ja, misschien wel maar misschien ook wel niet. Niemand immers die mij enig houvast kan bieden. Dus waarom niet van de vrijheid gebruik maken die ontstaat. Optimisme heeft nog nooit iemand de das omgedaan dus waarom zou ik niet gewoon lekker optimistisch blijven?

Bij mij op de kamer in het ziekenhuis trof ik een nog jonge vrouw van goed zestig. Ik zeg nadrukkelijk jong omdat ze echt nog jong oogde en jong van geest was. Vorige maand heeft zij te horen gekregen dat ze longkanker heeft. Haar longen zitten helemaal vol met gezwellen. Nooit eerder is zij ernstig ziek geweest dus waar zij nu in terecht gekomen is, blijkt voor haar een volkomen nieuwe wereld te zijn. Er is nog een loodzware chemo-kuur mogelijk die haar leven misschien ietsje verlengt. Zij heeft er voor gekozen te bedanken. Samen met haar zus heeft ze deze week uitgezocht wat de mogelijkheden voor zorg en begeleiding zijn. Thuiszorg was niet direct een goede optie i.v.m. aanrijtijden ingeval van ongeplande zorg. Zij woont alleen in haar koopwoning. Haar kinderen zijn de deur uit en haar ex-man is twee jaar geleden overleden.
Al zoekend kwamen zij op het spoor van een hospice in Leeuwarden waar een zestal appartementen beschikbaar is voor palliatieve patiënten in de laatste fase van hun leven. Het toeval wilde dat er momenteel drie van de zes appartementen beschikbaar waren. Haar koopwoning, die vrij van schuld is, houdt ze aan en daarmee mogen de kinderen doen wat ze willen. Zij zelf heeft vandaag haar intrek genomen in het hospice om de laatste fase van haar leven door te brengen en om daar uiteindelijk te sterven.
Gisteravond heb ik nog uitgebreid, serieus en met veel humor met haar gesproken. Mijn bewondering en respect voor haar zijn in dit gesprek enorm gegroeid. De komende tijd zullen we contact blijven houden en ik ga haar zeker in het hospice bezoeken.

Het kan altijd erger. Van het ene moment op het andere geconfronteerd worden met je aanstaande dood. Zonder werkelijke tijd er aan te wennen. Als er al aan te wennen valt. Ben ik nu aan het wennen aan de dood die voor mij om een hoekje op de loer ligt?

Het kan altijd erger. Weten dat je dood gaat aan COPD, de deur uitgaan en door een smerig gele autobus gegrepen worden en net niet dood gaan maar volledig in de kreukels met hersenbeschadiging, kwijlend in een rolstoel belanden voor de laatste fase van je leven.

Het kan altijd erger.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s