Twee zielen, één gedachte

Het gaat weer slechter met mij. Zomaar, zonder directe aanleiding, wordt ik regelmatig zo kortademig dat ik het gevoel heb niet meer echt te kunnen ademhalen. Vannacht rond vier uur werd ik wakker met zo’n gevoel. Lichte paniek maakte zich van mij meester toen ik, ondanks de toediening van zuurstof, mijn ademhaling niet onder controle kreeg. Nadat ik Anna had wakker gemaakt, werd de paniek gelijk al een stukje minder. Anna, mijn rots in de branding. Terwijl ik probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen onder geruststellende begeleiding van Anna, maakte Anna medicatie klaar om te vernevelen. Eénmaal tien minuten verder, na het vernevelen van luchtwegverwijders, begon het weer ietsje beter te gaan.
Nadat ook de hoeveelheid toegediende zuurstof was afgesteld op deze nieuwe omstandigheden, probeerden we opnieuw de slaap te hervatten. Beiden hebben we nog geslapen tot een uur of acht.

In de loop van de dag gebeurde het nog een aantal keren dat mijn ademhaling ineens, zonder aanwijsbare reden, op hol sloeg. Alsof mijn luchtpijp dicht geknepen werd. Dat dit een uiterst onplezierig gevoel geeft, zal geen van de lezers verbazen. Eerder heb ik al geschreven dat het te vergelijken is met onder water gedrukt worden zonder dat je kans ziet jezelf op eigen kracht omhoog te worstelen. De geweldige term, “Je Maintiendrai”, is op mij niet echt van toepassing. Uiteindelijk lukt het me tot nog toe wel om na een worsteling omhoog te komen maar het duurt wel even en ik heb er steeds meer hulpmiddelen bij nog. Ik worstel en kom boven. Ik blijf worstelen om iedere keer opnieuw boven te komen. Uiteindelijk zal ik al worstelend ten onder gaan. Je ne maintiendrai pas.

De verslechterende gevolgen van mijn COPD geven aanleiding tot de gedacht dat ik waarschijnlijk zeer binnenkort wel weer in het ziekenhuis zal belanden. En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Vanmiddag zei Anna op een gegeven moment dat het misschien verstandig is om vast wat spullen bij elkaar te zoeken en in een tas te doen. Op het moment dat het dan ineens nodig is om afgevoerd te worden naar het ziekenhuis, hoeven we dan niet, temidden van de stress, van alles bij elkaar te zoeken om mee te nemen naar het ziekenhuis. Mijn tasje staat dan al geduldig te wachten. Mijn tasje, gevuld met toiletartikelen, onderbroeken, T-shirts, makkelijk zittende trainingsbroeken, een trui en een makkelijk jasje. Op het moment dat het gaat gebeuren hoeven er dan alleen nog een telefoon, scheerapparaat en iPad aan toegevoegd te worden inclusief bijbehorende laders. Waren we vast maar zo ver dat alle laders van dergelijke elektronica van standaard aansluitingen voorzien waren zodat één lader toereikend was om alle apparaten op te laden. Nu heb ik wel zo’n kit met diverse aansluitingen maar daar past dan net het scheerapparaat weer niet op. Hoewel, dat heb ik nog niet uitgezocht dus daar wordt het nu dus tijd voor.

Toen Anna vanmiddag tegen mij begon over dat tasje klaar zetten voor een eventuele opname, zat ik zelf ook net na te denken over een aanstaande ziekenhuisopname en dat het misschien wel handig zou zijn een tasje met spullen in te pakken en klaar te zetten. Zoals dat wel vaker is tussen Anna en mij, was er ook vanmiddag weer sprake van “Twee zielen, één gedachte”.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s