Hoe ver is het lopen tot de laatste halte

Een vraag die ik mezelf nog wel eens stel, de laatste tijd. Hoe ver is het lopen tot de laatste halte? Het antwoord op die vraag is lang zo eenvoudig niet als de vraag zelf. Denk er maar eens over na. Neem er eens vijf geconcentreerde minuten voor…

Of je nu kerngezond bent of in de laatste fase van een chronische ziekte zit, niemand die je kan vertellen hoe ver het lopen is tot de laatste halte. In mijn geval, de laatste fase van de chronische ziekte COPD, was de diagnose eenvoudig gesteld. Heel anders wordt het ineens als je naar een prognose vraagt. Er is niet een longarts die z’n vingers daar aan branden wil. Het zou ook natte-vingerwerk zijn, zo’n prognose. Ook longartsen weten niet hoe ver het lopen is tot de laatste halte. Hun rijke ervaring ten spijt, weten zij als geen ander het verschil in ziekteverloop van patiënt tot patiënt te onderscheiden.

Blijf ik zelf als laatste over. Zou ik dan weten hoe ver het lopen is tot de laatste halte? Ha, die is leuk, gezien mijn ademhalingsproblematiek is lopen sowieso geen optie meer. Om de afstand tot de laatste halte lopend te overbruggen, zou ik een eeuwigheid aan tijd nodig hebben. Kijk, daarom vind ik dat zo leuk want een eeuwigheid aan tijd neem er graag voor. Ondanks dat mijn leven steeds kleiner wordt, weet ik steeds weer voldoende invulling aan het dagelijks bestaan te geven waar ik een zekere mate van bevrediging uit kan halen. Wat ik niet meer kan is volstrekt onbelangrijk. Van wezenlijk belang is wat ik nog wel aan mogelijkheden heb ondanks de toenemende beperkingen.

Lopend naar de laatste halte weet ik keer op keer nieuwe mogelijkheden te vinden om het leven van mijzelf en dat van Anna op een aanvaardbaar niveau te houden. De vraag ‘Hoe ver is het lopen tot de volgende halte?’, is eigenlijk niet belangrijk meer. Gewoon blijven doorlopen is veel belangrijker.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Hoe ver is het lopen tot de laatste halte

  1. Kees Nieuwpoort zegt:

    Inderdaad, dat is zo mooi aan jou, je geestelijke veerkracht of strijd kracht heb ik altijd bewonderd. Je gevoel voor realiteit, altijd op de hoogte heb je me vaak verbaasd en geinspireerd. Wat prognoses betreft, volgens mij zijn de zgn. achterblijvers daar meer mee bezig dan de patiënt die alles doormaakt, doktoren geven die info niet, mede omdat je strijd -veer-en/of levenskracht er door verminderd zou kunnen worden, je maakt, zeker iemand als jij trouwens, het zelf wel uit! Maar anyway ben je nu weer thuis bij je vertrouwden niet in de laatste plaats ya Bella. Neem nog maar geen kaartje voor de rit. De bus wacht toch niet en kaartjes zijn zowiezo te duur, toch…? Je kameraad Kees N.Moi

  2. Mathilde van Smaalen zegt:

    Lieve Hans,

    Het is niet belangrijk hoe lang het nog lopen is naar die laatste halte, de weg ernaar toe, dát is wat er toe doet. Je hebt zó gelijk als je zegt dat wat je niet meer kan volstrekt onbelangrijk is. Niet blijven hangen in wat er niet (meer) is, maar zoveel mogelijk genieten van wat er nog wel is. Je warme thuis met je lieve Bella. Familie. Vrienden. Muziek. Films. Noem maar op.

    Gisteren is geschiedenis, morgen een mysterie, vandaag is een cadeau.
    Ik wens jou en Anna nog heel veel mooie cadeaus samen!

    Knuffel en dikke zoen,
    Mathilde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s