Groeipijn

Gedurende mijn hele leven ben ik nooit mager geweest. Ook heeft mijn lijf er nooit dik uit gezien; jaren en jaren zat ik op een gewicht tussen de vijfenzestig en de zeventig kilo.
Omdat er altijd voldoende bewogen werd, hoefde nooit gelet te worden op wat er allemaal via mijn mond naar binnen ging. Eigenlijk kon ik eten wat ik wilde zonder daar noemenswaardig van te groeien. Bij eten alleen bleef het nooit. Snoepen en diverse lekkere tussendoortjes hebben mijn leven altijd veraangenaamd. Heerlijk natuurlijk maar voor hen die wel enorm op hun voedingspatroon moesten letten, leverde dit vanzelfsprekend enorme frustraties op.

Nu mijn COPD de afgelopen twee jaar dermate problematisch geworden is dat ik regelmatig prednisolon moet gebruiken en ik door de klachten veel mínder in beweging ben, is mijn constante gewicht van vijfenzestig a zeventig kilo ineens een fenomeen uit mijn vorige leven geworden. Groeipijn. Psychische groeipijn.
Regelmatige aanschaf van nieuwe broeken met een oplopende maatvoering, hebben mij doen beseffen dat ik behoorlijk aan het groeien ben. Recentelijk heeft de weegschaal mij met de neus op de feiten weten te drukken door te openbaren dat ik nu ineens ruim boven de tachtig kilo weeg. En dat is veel te veel voor mij. Ik zie dat, mijn lieve Bella ziet dat, mijn vrienden en bekenden zien dat en bovenal voel ik dat. Het voelt niet goed. Als ik mijn buik zie dan denk ik, ben ik dat? Is dat mijn buik? Waar komt die ineens vandaan? De neiging om spiegels af te dekken, kan ik steeds moeilijker onderdrukken. Wat ik er namelijk in zie, strookt niet meer met mijn herinnering. Van wie is toch die opgeblazen kop? Groeipijn.

Het moge duidelijk zijn. Ineens veel minder bewegen en het slikken van prednisolon (groeihormonen) kan natuurlijk niet gepaard blijven gaan met een onveranderd eet- en snoeppatroon. Het is of het een of het ander. Veel meer gaan bewegen kan ik wel vergeten. Hoe graag ik het ook zou willen, het zit er gewoon niet in vanwege mijn longproblematiek. Gewichtsafname zou dus alleen bereikt kunnen worden met het dichtnaaien van mijn mond. Of, wil ik mijn lippen niet verzegelen, dan zal ik de discipline moeten opbrengen mijn (on)gezonde eetlust te bedwingen. En daar ga ik het dus moeilijk mee krijgen. Zeker weten. Helemaal gek op lekkere dingen is het pamperen via de mond een aangename vorm van troost voor mij geworden. Pijn is het onvermijdelijke gevolg. Groeipijn.

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Groeipijn

  1. Mathilde van Smaalen zegt:

    Oh my God, hoe herkenbaar is dit! (dit keer voor mezelf)
    Zojuist weer: lekker gedouched, schone jeans aan… pfff, alweer gekrompen in de was zeker… Een terugkerend ritueel.
    Te weinig beweging door MS vermoeidheid in mijn geval. En als mijn lijf dan te moe is om iets te doen, terwijl mijn geest volop energie heeft, dan ga ik dus eten/snoepen. Comfort food, noemen ze dat. Helaas zijn de gevolgen niet zo comfortable…
    Ik probeer m’n veranderende lijf te accepteren, maar ik kan het (nog) niet. En de discipline om niet langer meer van alles in m’n mond te stoppen… heb ik ook (nog) niet.
    Groeipijn, dat vind ik dus heel mooi gezegd! Omschrijft in één woord hoe het voelt!

    Sterkte hiermee, lieve Hans!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s