Een schim in de mist

Na opnieuw een heel beroerde nacht beleefd te hebben, ben ik vanmorgen, donderdag 11 november 2010 , niet blij. Het is 7.15 uur en ik heb net een zooitje medicatie naar binnen gewerkt: combivent verneveld, theolair, ibuprofen en paracetamol geslikt, spiriva en seretide gesukt.

Hier zit ik dan op de rand van het bed. Met moeite mijn vingers sturend over de iPad. Zo min mogelijk mijn handen en armen bewegend om het zuurstofgebruik door mijn spieren zoveel mogelijk te beperken. De wekker gaat af. Bella wordt wakker. Ze pakt mijn hand en kijkt me liefdevol aan. “Het wordt zo wel afzien voor je, hè?” Optimistisch als ben antwoord ik, “Vandaag wel, ja.”

Vandaag, morgen, hoe ver is die laatste halte? Zo langzamerhand lijkt het er op dat die laatste halte als een schim in de mist aan de horizon opduikt. Ik wil ‘m niet zien, er niet aan denken. Voor Bella wil ik er nog een poosje zijn. Maar hoe zijn is zijn? Vragen werpen zich steeds vaker op. Vragen die ik niet kan beantwoorden. Of vragen die ik niet wil beantwoorden? Mijn kop in het zand steken is nu geen optie. Ontkennen heeft ook geen zin meer; er valt niets meer te ontkennen. Van de keiharde realiteit raak ik steeds meer doordrongen. Bella gaat zo de huisartsenpraktijk bellen met de vraag of mijn huisarts langskomen wil. Kan hij gelijk de griepprik meenemen die op mij ligt te wachten in  de groepspraktijk. Bella en ik hebben een lijstje met gespreksonderwerpen gemaakt waarvan euthanasie een belangrijke is.

Nu ik steeds benauwder wordt en de pijnklachten met de dag lijken toe te nemen, kan ik me niet meer afzijdig houden van de belangrijke vragen des levens. Hoeveel kwaliteit moet ik inleveren voordat ik een legitiem einde aan mijn lijden mag maken? Mag? Mag maken? Van wie heb ik die toestemming nodig dan. De enige aan wie ik verantwoording hoef af te leggen is Bella, wat mij betreft. Zij is immers degene die mij dagelijks missen moet als de euthanasie-kogel door de kerk is.

Terwijl ik nog steeds op de rand van het bed zit te typen aan dit blog, laat Bella weten dat 40% van de gemeenten gaat bezuinigen op de zorg voor gehandicapten en ouderen (teletekst vandaag). Ach ja, gehandicapten en ouderen zijn niet productief dus waarom zoveel geld aan hen besteden. Dat kan vast veel minder. Wat hebben gehandicapten en ouderen nou helemaal nodig? Zet ze in een stoel achter de geraniums, één keer daags een maaltijd en wekelijks even wassen of douchen. Medicatie is niet nodig want dat verlengt alleen maar onnodig de levens van deze toch al zo dure mensen.

Inmiddels is het 8.45 uur en het doet me deugd te kunnen meedelen dat ik me nu ietsje beter voel dan toen ik dit blog begon. Het duurt ’s morgens altijd even voor ik goed en wel opgestart ben. Helemaal na een slechte nacht zijn de opstartproblemen groter dan normaal. Ik ben er nog niet. Het zal een zware dag worden maar toch weer een dag waar ik voor ga. De schim in de mist vervaagt langzaam en als de mist uiteindelijk opgetrokken is, kan ik er niks meer van zien. Met de bus lijkt ook de laatste halte vertrokken te zijn. 

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een schim in de mist

  1. Margo zegt:

    God, wat is het toch een rotziekte. Ik bewonder je hoe je ermee omgaat.
    Heel veel sterkte voor jou en Anna. Ik hoop dat de laatste halte nog heel ver weg is.
    Het is ook treurig en ontmoedigend dan te lezen hoe weinig er nog wordt gedaan voor zieken en gehandicapten. Het wordt/is een beetje een wereld van ieder voor zich en God voor ons allen.
    Sterkte…

  2. Kees Nieuwpoort zegt:

    hee sterkte man

  3. Berna van der Linden zegt:

    Ha Hans, die nog jonger is dan ik!
    Je kent me uiteraard niet, dat zal je niet verwonderen.
    Ik heb COPD gold 3 en ik ben nog niet zo ver als jij.
    Ik heb net, omdat ik zelf ‘even’ geveld ben door een keelinfectie, je blog gelezen via twitters astma forum.
    Er is een ding wat me bezig blijft houden, nadat ik de verwoording van jouw state of being heb gelezen en ingevoeld.
    Kom jij, met al je levenslust, niet in aanmerking voor een longtransplantatie?
    En , kennelijk dus niet, wat zijn dan de criteria daarvoor????
    Ik waardeer je blog zeer, ook, omdat ik pas geleden van mijn lieve vriendin afscheid heb moeten nemen en met haar over dezelfde afwegingen heb gesproken.
    Want afwegingen maken over de kwaliteit van leven en sterven blijven dezelfde, welke ziekte er ook aan ten grondslag ligt!
    Kracht en sterkte, ook voor Bella.
    Berna.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s