Nu niet meer zeuren en klagen

Na een slechte nacht en een moeilijke start van de maandag, is opname op de afdeling longziekten van het Medisch Centrum Leeuwarden, bijna een soort van thuiskomen na alle ellende van gisteren met de ambulance-centrale en de dokterswacht.
Het is fijn om met goede zorg omringd te worden tijdens de verergering van mijn klachten door COPD gold 4. Kundige en vriendelijke medewerkers die de tijd nemen en met alle aandacht de zorg van hun patiënten op zich nemen. Op de spoedeisende hulp, waar ik gisteren binnen kwam, en hier op de afdeling longziekten. Helemaal goed.

Dus nu niet meer klagen en zeuren. Vanaf vandaag wordt er alleen nog maar vooruit gekeken. Wat geweest is, is geweest. De ambulance-centrale en de dokterswacht zijn de energie niet waard om bij stil te blijven staan. De perikelen rond de zorgelijke situatie met de Noorderbreedte Thuiszorg zijn -met dank aan de heren Paul Schuringa en Johan Lettink, beiden van de Zorggroep Noorderbreedte- vanuit onverwachte en ongevraagde hoek onder de aandacht gebracht van de verantwoordelijke teamleider. Eerder hebben we al geconstateerd dat twitteren werkt. Bloggen werkt dus ook; mijn weblog wordt gevonden en gelezen.

Tijdens de doktersvisite vanmorgen op de afdeling, kreeg ik te horen wat er de komende dagen op het programma staat. Natuurlijk worden de verergerde COPD klachten aangepakt. Maar er gebeurt meer. Mijn bloedsuiker wordt herhaaldelijk gecontroleerd vanwege een verhoging van de bloedsuikerspiegel. Er wordt naar mijn leverfunctie gekeken. De lage rugpijn wordt nader onderzocht middels een scan om te kijken of een wervel de mogelijke oorzaak is. De medicatie wordt uitgebreid met een pakket aan maatregelen om de botten in goede conditie te houden; de vele prednisolonkuren kunnen afbreuk doen aan de gesteldheid van mijn botten door bot-ontkalking. De fysiotherapeut gaat met mij aan de slag en de longconsulente wordt ingeschakeld.

Zoals gezegd aan het begin van deze post, is het fijn om met goede zorg omringd te worden. Sinds gisteren ben ik nu voor de achtste keer op de afdeling longziekten van het MCL opgenomen en al die keren heb ik niks te klagen gehad. Natuurlijk ben ik liever thuis bij mijn lieve Bella maar als ik dan toch ergens moet zijn i.v.m. behandeling van mijn longaandoening, dan is deze afdeling in het MCL een goede plek om die behandeling te ondergaan.

Dus nou niet meer zeuren en klagen maar vooruit kijken. Vooruit kijken met vertrouwen in de toekomst. Vooruit kijken met een positieve blik en vooruit kijken in de overtuiging dat zowel de longartsen als de verpleegkundigen hier, er alles aan zullen doen mij zo goed mogelijk weer op te lappen. Er is nu dus geen enkele reden meer om nog te zeuren en te klagen.

17 januari 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Nu niet meer zeuren en klagen

  1. Ans Fidder zegt:

    Wat een moed!
    Ik zit in “stadium III” (FEV1 34%) en heb de laatste 3 excerbaties ( in 1 jaar) thuis kunnen doorbrengen met antibiotica, prednison en zuurstof en hoewel het me wel lukt heb ik steeds de grootste moeite steeds weer opnieuw te beginnen met oefeningen doen etc. om weer te revalideren, op het moment gaat het weer goed.
    Alles wat ik voor je kan doen is je toewensen dat het je weer lukt om er doorheen te komen.
    Wel goed dat er nu naar de hele Hans gekeken wordt.
    Groeten, Ans.

  2. Margo zegt:

    Ik vind het helemaal geen ‘zeuren en lagen’. Er moet gewoon adequaat opgetreden worden in een noodsituatie!
    Ik ben blij dat je weer melding kan maken van je wel en wee en dat je daar in gede handen bent! Styerkte!

  3. Marja zegt:

    Beste Hans ,
    Mail je blog naar ambulanse dienst en dokterswacht.
    Wellicht een signaal voor hen om in de toekomst anders met hun cliënten om te gaan.
    Groetjes, Marja

  4. MarieJose zegt:

    Heel veel sterkte daar hoor lieverd en ook voor Bella

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s