Door de achtbaan van het leven

Een vlak verlopend leven heb ik nooit geambieerd of ervaren. Altijd is er wel sprake geweest van ups en downs. Soms hoge pieken en diepe dalen maar soms lagen de verschillen ook veel dichter bij elkaar. Deze pieken en dalen golden zowel emotioneel als fysiek maar ook financieel. Goede tijden, slechte tijden. Geluk en tegenspoed. Het wisselde elkaar af als dag en nacht. Een saai leven is het nooit geweest. Veel tegenslag heb ik gekend in mijn leven. Tegenslag en verdriet zijn altijd in voldoende mate op voorraad aanwezig geweest. Vrienden, dierbaren en geliefden ben ik vroegtijdig kwijtgeraakt aan de dood. Daarnaast is mijn leven ook altijd doorspekt geweest met voldoende geluk.

Een leven als achtbaan. Wisselingen van hoog naar laag, wisselingen in tempi en wisselingen in gevoel. Het ene moment gieren de zenuwen in de keel om het volgende moment gapend te verlangen naar doorbreking van de saaie traagheid. Langzaam, heel langzaam omhoog klimmen waarna met een rotgang de val naar het dal wordt ingezet.

Vallen. Het dal onder me. Ik zie mezelf vallen en het dal komt zienderogen nader. De beleving van de achteruitgang van de COPD zoals die zich momenteel aan mij openbaart. Toch weer klagen en zeuren? Nee zeg, hou op. Optimisme doet leven. Het dal onder mij wat zienderogen nadert, zal ik niet bereiken. Voor het dieptepunt daar is, zal de noodrem aangetrokken zijn. Het duurt even want ik kan de noodrem niet vinden. De nooduitgang is onbruikbaar. Helaas, de nooduitgang zit op slot. Geheel tegen alle voorschriften in, is er iemand zo snugger geweest om de boel te beveiligen. Een afgesloten nooduitgang maakt onderdeel uit van die beveiliging. Dit geheel in overeenstemming met de goede resultaten destijds in Volendam. Na afsluiting van de nooduitgang is er geen onverlaat meer illegaal Het Hemeltje binnengekomen. Wat een succes.

Daxas. Mijn hoop in bange dagen. Mijn persoonlijke nooduitgang. De noodrem. Gevonden en keihard aangetrokken maar… wat levert het op? Overtuigd van de positieve resultaten ben ik al een poosje niet meer. Goed, deze opname gaat niet gepaard met ontstekingen. De benauwdheid is puur en alleen toe te schrijven een de COPD an sich. Mogelijk dat de Daxas hier met de eer mag strijken maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er een aantal bijwerkingen zijn die als minder prettig door mij ervaren worden. Zo ben ik nog steeds behoorlijk slapjes. Lopen wil niet echt. Verplaatsen doe ik me per rolstoel. Over een vaste hand beschik ik niet meer. Waar men mij eerder altijd verbaasd vroeg hoe ik dergelijke stabiele filmbeelden kon realiseren zonder gebruik van een statief, zou momenteel de meest extreme, optische beeldstabilisatie absoluut onvoldoende zijn. Zelfs een steadycam zou niet kunnen opvangen wat de Daxas momenteel veroorzaakt.

Ik voel me alles behalve goed. Ik vlieg op en neer. De achtbaan wordt van begin tot eind genomen. De noodrem is onvindbaar en de nooduitgang… Ach, we weten allemaal wat er met de nooduitgang gebeurd is. De nooduitgang moet voorkomen dat De Hemel zonder toestemming betreden wordt.

21 januari 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Door de achtbaan van het leven

  1. W.M.Kelderhuis zegt:

    Je bent een kei, dat ben je. Blijf sterk. Sterkte.!

  2. Tara zegt:

    Sterkte Hans, ik hoop dat je weer in wat rustiger vaarwater tercht bent gekomen en de bijwerkingen van Daxas wat afnemen.

    Ik vind je trouwens helemaal geen zeurpiet, schrijf maar lekker van je af .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s