Vertek naar het onbekende

Het is nog vroeg. Zojuist heb ik van Monica een tabletje tegen botontkalking gekregen met een laatste hand en “Heel veel succes daar en sterkte.” Dit alles gevolgd door de ‘dreiging’ dat als ik mijn tabletje niet zou slikken, ik zonder ontbijt naar Haren zou vertrekken. šŸ™‚

Haren. Ineens is het heel onwezenlijk. Zo ver van m’n bed. Wat heb ik gedaan? Lieve Bella, hoe heb ik ooit kunnen besluiten zo ver bij jou weg te gaan revalideren terwijl ik weet dat de afstand voor jou te groot is om mij te kunnen bezoeken? Waar komt dat idiote idee
vandaan te denken dat ik zonder jou kan? Wat heeft Haren te bieden dat ik alles achter me laat om zonder enige kennis van wat komen gaat deze duik in het diepe te nemen? En kan ik wel zwemmen? Kom ik ooit weer boven water drijven? Haren…, ben ik er wel klaar voor?

De stress van afgelopen weekend heeft niet bepaald bijgedragen aan een goede voorbereiding. Zonder in details te treden heeft de stress van afgelopen weekend behoorlijk doorgesudderd deze nieuwe week
in. Met mijn lieve Bella gelukkig goed kunnen praten over wat er nou allemaal gebeurd is. Zij weet altijd zo heerlijk het overzicht te bewaren, te nuanceren en hen te vergevenĀ die (mede) oorzaak van de ontstane stress zijn. Waar zou ik zijn zonder mijn Bella.

En juist die Bella ga ik nu achter me laten om te vertrekken naar een oord waarvan ik niet weet wat het voor mij gaat betekenen. Het Beatrixoord in Haren. Straks om half tien word ik door een taxi opgehaald om naar het Beatrixoord gebracht te worden. Bepakt met een grote reistas op wieltjes,Ā een kleinere tas en twee reisflesjes met zuurstof, word ik straks naar beneden gebracht door verpleegsters van de afdeling longziekten. Als ik dan, met alles wat mee moet naar Haren in de taxi zit, zullen ze mij alle geluk wensen en uitzwaaien tot ik uit het zicht verdwenen ben.

Uit het zicht verdwenen. Tegelijk met het opschrijven van deze woorden, word ik overvallen door een treurig gevoel. Ik verdwijn uit het zicht. Uit het zicht van mijn lieve Bella. Het is een vorm van afscheid nemen die me weer een stapje dichter bij het definitieve afscheid brengt.

Waar komt dit treurige gevoel ineens vandaan? Was Haren niet juist bedoeld om dat naderende, definitieve afscheid verder op te schuiven de toekomst in? Moest het longrevalidatieprogramma in het Beatrixoord niet bijdragen aan verlichting van mijn klachten ten gevolge van mijn ernstige longemfyseem? Zou ik niet keihard gaan werken aan verbetering van mijn fysieke conditie die door de COPD gold 4 zo enorm is achteruit gehold, de afgelopen jaren?

Motivatie Hansje, motivatie. Haren, ben ik er klaar voor? Meer klaar dan ik nu ben, zal ik er nooit voor worden. Dit is waar ik het mee zal moeten doen. Zo eerst een bakje koffie en een heerlijk, uitgebreid ontbijt. Daarna lekker wassen en aankleden, de laatste spulletjes bij elkaar pakken en in de tas stoppen, handen schudden, aardige, lieve en welgemeende woorden uitspreken, nog Ć©Ć©n keer achterom kijken en hup, naar beneden waar de taxi mij naar een nieuw en nog onbekend deel van mijn leven zal rijden.

1 februari 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiƫnt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeƫn. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Vertek naar het onbekende

  1. Tara zegt:

    Hoi Hans,
    Als alles goed verlopen is ben je nu de drempel van Beatrixoord wel over en heb je al de eerste kennismaking achter de rug. Het lijkt mij een heel normale reaktie die je vanmorgen had, een sprong in het diepe, angst voor het onbekende. Dit soort gevoelens zijn gewoon heftiger als je niet meer de energie en genoeg lucht hebt om alles zelf te doen, is mijn ervaring. Je bent zo afhankelijk van van alles en nog wat, niet even in de auto stappen en wegwezen zoals we vroeger deden.
    Maar goed, ik hoop dat de kennismaking prettig was en je na de reis weer rustig bij kan komen.
    Ik ben benieuwd hoe hoe daar is ,
    Sterkte

  2. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans,
    Ook jij bent geen super-mens,en dat hoeft ook absoluut niet,maar ik denk wel dat de depressie in Beatrixoord wel af zal nemen. Een lolletje is het inderdaad niet, vooral omdat je je vrouw nauwelijks zal zien.
    Hebben jullie kontakt via een webcam? Dat scheelt al iets.
    Ik denk wel dat het revalideren zelf je veel goed zal doen. Ik heb 1 x 3 mnd een 3-middagen p.w. revalidatie gedaan en was er enorm van opgeknapt! Zwaar werk is het wel. Groeten etc. etc. etc. Ans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s