Het beloofde land

Nog voor het hek van het slot gedraaid en geopend werd, kwam de hele meute vanuit de vroege ochtendschemer er al aanzetten. Allemaal in gestrekte draf. Het geluid van de dieselmotor in het karretje deed hen beseffen hoe laat het was. Ontbijt en bedden verschonen.

De twee mannen uit het karretje kwamen door het hek naar binnen. Onmiddellijk werden zij omringd door de bewoners van de ruimte binnen het hek. Zin in een ontbijt, blij met wat aandacht en de gedachte aan een schoon bed voor de komende nacht zorgden voor een warm onthaal van beide mannen. De grootste van het stel stonden vooraan. Dit waren de herten. Direct daarachter stonden de geitjes en diverse soorten kippen, sierduiven, fazanten en pauwen scharrelden tussen deze twee soorten door. Verder werd het hertenkampje in de tuin van het Beatrixoord te Haren bewoond door nog een aantal illegale vogelsoorten als meeuwen, kraaien en ander gespuis wat ’s winters het gemak boven eigen redzaamheid stelt. Waarschijnlijk huisde hier of daar ook nog wel een rat of een muis met vrouw en kinderen.

Eén van de mannen had een pak stro uit de aanhanger achter het karretje meegenomen en ging het nachtverblijf in om de bedden te verschonen. De ander verzorgde het ontbijt voor de aanwezige bewoners. Het tafereel toonde een tevreden blijheid van symbiose tussen mens en dier. Hoewel symbiose hier eigenlijk een misplaatst woord is. In deze context is meer sprake van afhankelijkheid. Op het moment dat de mens stopt met de verzorging van de opgesloten dieren, zullen deze verkommeren en mogelijk zelfs een lijdend bestaan resten tot de dood er op volgt.
Vanuit mijn kamer mag ik dagelijks toekijken hoe het de dierengemeenschap achter slot en grendel afgaat in deze afhankelijke positie. Misschien kan ik zelfs overeenkomsten vinden, gelijkenissen treffen of grote verschillen optekenen. Afhankelijk zijn we allemaal. Mijn dierenvriendjes in hun hertenkampje, de revaliderende mensenvriendjes hier in het Beatrixoord en ikzelf natuurlijk. In meer of mindere mate afhankelijk voor de duur van het resterende leven.

Afhankelijkheid. Een begrip wat vaker ter sprake is geweest en een begrip wat zeker nog vaker onderwerp van gesprek zal zijn in dit weblog. Mijn eigen afhankelijkheid en de afhankelijkheid van zorgbehoeftigen in het algemeen. We willen het geen van allen. Voor een ieder is het een schrikbeeld. Allemaal willen we onze vrijheid en onafhankelijkheid. Het zal altijd een eenvoudige keuze zijn. Tenminste, zolang je het voor het kiezen hebt. Zelf heb ik even niks meer te kiezen. De ernstige klachten ten gevolge van mijn COPD gold 4, dwingen mij in een min of meer afhankelijke positie. Eigenwijs als ik ben, probeer ik nog steeds zo veel mogelijk zelf te doen. Soms tegen beter weten in en soms ten koste van teveel energie. Energie die in zeer beperkte voorraad aanwezig is voor mij en energie die ik maar één keer kan besteden. Maar zo ben ik nou eenmaal. Er zijn dingen die ik zonder hulp van anderen wil doen. Zeker zolang dit nog enigszins mogelijk is. Soms liever wat verspilde energie, waar dan wel weer een heel goed gevoel tegenover staat.

Afhankelijk zal ik altijd blijven. Mijn situatie wordt er niet beter op. Nu ik in het Beatrixoord keihard ga werken aan revalidatie, hoop ik wel iets aan kracht terug te winnen maar ik maak me geen illusies. De oude Hans zal ik ook hier nooit meer terug kunnen vinden. Eventueel dat een longtransplantatie een enorme stap in de goede richting zal zijn maar zover zijn we nog lang niet. Ik ben hier nog maar één dag en heb vanmorgen mijn eerste reactiveringstherapie gevolgd. Een beetje bewegen van diverse ledematen en lichaam met een toegevoegd gewicht van één kilogram. Stelt natuurlijk niks voor maar voor mij is het al heel wat.

Mijn vertrouwen is onveranderd. Een gevoel dat opname en behandeling hier in het Beatrixoord mij goed zullen doen, heeft zich genesteld in heel mijn lijf. Het kan haast niet anders dan dat dit goed moet komen. Ik ga er voor. Waar ik gisteren nog onderweg was naar het onbekende, ben ik vandaag toch echt wel gearriveerd in het beloofde land.

2 februari 2011, UMCG Beatrixoord Haren, afdeling longrevalidatie

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het beloofde land

  1. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans,
    Wat fijn dat je weer optimist bent!
    Afhankelijkheid zal wel nooit helemaal wennen, maar voor sommige dingen kan je rustig zeggen dat nu een ander dan jij aan de beurt is om dingen te doen, je hebt toen je nog gezond was ook met genoegen jouw hulptaken gedaan, dus wie weet hoeveel plezier de mensen die jou nu helpen er aan beleven.
    Ik benijd je het hertenkampje: ik woon in de stad Amsterdam, vlak achter de Albert Cuypmarkt (ja, die je altijd bij b.v. de ster-reklame ziet). Ik heb wel een achtertuin gelukkig.
    Overigens is die markt dichtbij ook wel leuk, ik ga ook in een slakkegangetje met m’n fase III, dus hoef ik niet ver voor wat afleiding.
    Veel succes met het sporten, groeten, Ans.

  2. Tara zegt:

    Dat klinkt positief, aangekomen in het beloofde land. Fijn dat je gevoel, nu je echt daar bent, nog goed is. Wat je beschrijft over afhankelijkheid voel ik helemaal mee, het is zo moeilijk nee te zeggen bij dingen die ik altijd deed, moeilijk te vragen of iemand wat voor je wil doen. Volgens mij waren mijn ( en ook jou ) eerste woorden “zeluf doen !!!! ).

    Sterkte met trainen, praten, testen enz. en ik hoop dat je door alle vermoeiende dingen goed zal slapen.
    Groetjes Tara

  3. yvonne grolle zegt:

    beste hans ga ervoor het zal je zeker wat opleveren heb zelf in dekkerswald geweest dus ik weet wat het is heel veel sterkte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s