Dankbaarheid

Het is stil in huis. We zijn maar met ons zessen. Deze stilte zal tot zondagavond aanhouden. Pas dan komt de groep weekendgangers weer terug.
Voor de thuisblijvers waren er vanmorgen verse, harde broodjes bij het ontbijt. Lekker.

Het was eigenlijk de bedoeling om vandaag uit te slapen. Vannacht rond zes uur werd ik echter enorm kortademig wakker. Weer happen naar lucht. Met geen mogelijkheid onder controle te krijgen. Na op de alarmbel gedrukt te hebben, kwam een verpleegkundige bij me.
Korte tijd kreeg ik wat extra zuurstof toegediend en al snel was mijn ademhaling weer tot rust gekomen. Daarna ben ik weer in slaap gevallen. Ruim een uur later werd ik gewekt door het geluid van moeizaam hoesten. Mijn kamergenoot, die ook dit weekend hier blijft, was in de problemen. Heftig hoesten en adem tekort. Om hem een glas water te geven, ging ik snel uit bed mijn rolstoel in. Ik wilde naar de kraan rollen om een glas water te tappen. Helaas. Door mijn ondoordachte snelheid bracht ik ook mezelf opnieuw in de problemen. Gelukkig had ik al wel op de bel gedrukt dus was hulp onderweg.

Toen de rust weergekeerd, mijn buurman weer naar dromenland vertrokken en ik nog steeds wakker was, besloot ik eerst te gaan ontbijten. Als enige was ik in de eetzaal aanwezig om mij de verse, harde broodjes goed te laten smaken.

Dankbaar ben ik voor de goede zorgen in het Beatrixoord te Haren. Dankbaar. Dankbaarheid. Een begrip met een gevoel. Een gevoel wat voor een ieder anders is. Dankbaarheid staat vaak heel dicht bij afhankelijkheid. Op het moment dat je afhankelijk bent wordt er
vaak van je verwacht dat je dankbaarheid toont aan degene van wie je afhankelijk bent. De hulp die je krijgt in je afhankelijke positie, wordt dus geleverd om er weer wat voor terug te krijgen. En o wee, toon je geen dankbaarheid, dan wordt dat je niet in dank afgenomen.

Het schrijven van dit weblog heeft mij al eens in de problemen gebracht door het tonen van dankbaarheid. Want zodra je iemand bedankt, staan er tien anderen op die zeggen, “Ja maar ik doe toch ook van alles voor jou? Waarom word ik dan niet bedankt in jouw weblog?” Mij lijkt het vanzelfsprekend dat je iemand specifiek benoemt op het moment dat dit ter sprake komt. Je gaat dan niet iedereen bedanken die ooit ook eens wat gedaan heeft maar met het betreffende onderwerp niets te maken heeft.

Hoe zit dat eigenlijk met het bedanken van mensen voor wat ze voor je doen? Wie bedank je? Waarom bedank je ze? Wat moeten ze doen voor ze bedankt worden? Is het bijvoorbeeld gepast Anna’s nichtje te bedanken omdat ze wekelijks boodschappen voor ons doet. Natuurlijk zijn we beiden heel blij met haar. We vinden het geweldig dat ze wekelijks boodschappen voor ons doet. Toen ze jarig was, hebben we haar dan ook extra verwend met een cadeau. Was dit genoeg voor haar? Of wil ze specifiek met naam en toenaam bedankt worden in het openbaar. In mijn weblog dus. De vraag die dan opkomt is waarom ze wekelijks boodschappen voor ons doet. Doet ze dit voor ons, of doet ze dit voor zichzelf. Geeft het haar een goed gevoel of wil ze specifiek iets voor ons doen. Dankbaarheid en dankbaarheid tonen is eigenlijk heel problematisch. Om misverstanden te voorkomen zou je de godganse dag niet anders moeten doen dan iedereen uitvoerig bedanken voor wat ze voor ons doen. Dankbaarheid tonen. Dankbaarheid tonen aan hen van wie wij afhankelijk zijn.

Dankbaarheid. Aan wie toon je dankbaarheid en waarom? Toon je ook dankbaarheid aan hen die beroepshalve voor je klaar staan? Of is dit vanzelfsprekend en is het salaris wat zij ontvangen voldoende blijk van dankbaarheid?

En hoe zit het met mensen die in het verleden heel veel voor mij gedaan hebben maar dan ineens, door omstandigheden, niets meer voor me willen doen? Bedank ik die mensen voor wat ze in het verleden gedaan hebben? Ondanks dat duidelijk is dat ze niks meer voor me willen doen? Dat ze niks meer voor mij willen doen is natuurlijk mijn eigen schuld. Had ik maar voorzichtiger moeten zijn met mijn woorden. Het schrijven van een weblog wordt zo ineens een circusact met risico’s. Een circusact met gevaar voor eigen leven. Balancerend op het randje wat wel en wat niet geaccepteerd wordt door hen van wie je afhankelijk bent.

Laat ik voor eens en voor altijd iedereen bedanken die ooit wat voor mij/ons gedaan heeft. Of zij nu wel of niet ooit nog iets voor ons zullen doen, staat hier los van. Iedereen die zich aangesproken voelt, wil ik hier namens Anna en mij hartelijk en oprecht bedanken. Onafhankelijk van het belang en onafhankelijk van de omvang is hier een bedankje op z’n plek. Dus lieve mensen, hartstikke bedankt. Bedankt. bedankt, bedankt. Voor eens en voor altijd toon ik hier mijn dankbaarheid en daar wil ik het dan graag bij laten. Voor hen die persoonlijk genoemd willen worden heb ik een teleurstellende mededeling. aanvankelijk was mijn plan een reeks namen te publiceren maar ik heb daar vanaf gezien.

Dankbaarheid getoond en geuit. Dankbaarheid getoond en geuit aan allen die er voor ons zijn. Dankbaarheid ook voor hen die er voor mij geweest zijn maar er voor gekozen hebben dat nu niet meer te willen. Het is hun goed recht. Niemand is verplicht iets voor mij te doen. Sterker nog, liever niet als het maar enigszins moeizaam voor hen zelf is. Doe alleen iets voor mij als je dat zelf echt wilt. Doe liever alleen iets voor mij zonder daar direct iets voor terug te verwachten. No strings attached, zoals ze dat zo mooi in het Engels zeggen. Verwacht geen dankbaarheid. De kans is groot dat je het dan juist krijgt.

5 februari 2011, UMCG Beatrixoord, afdeling longrevalidatie

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Dankbaarheid

  1. marritanne zegt:

    Het is bijna niet te doen om elke keer als iemand helpt bedankt te zeggen.
    Er tegenover staat ook een verlies.. verlies van onafhankelijkheid en zelfstandigheid, een groot verlies waar ik dagelijks mee worstel en ik jij ook als ik je blogs zo lees.
    Ik hou de helpende handen niet voor vanzelfsprekend, spreek soms mijn dank uit en waardeer het enorm en ik hoop dat de mensen die de helpende handen bieden dat dan maar op pikken.
    Ik hoop dat mensen me helpen omdat ik het waard ben en ik doe mijn best het waard te zijn, zoiets. Ziekenhuispersoneel wordt er gelukkig een beetje voor betaald, dat maakt het misschien iets minder bezwarend voor jezelf en volgens mij, als de rollen omgedraaid zouden zijn, zou jij net zo goed een ander helpen. Dat deed je dus ook met dat glaasje water en om geen andere reden dan dat je in de buurt was.
    En soms helpen mensen ook gewoon omdat ze lief zijn en nergens anders om 🙂

    Hou je taai Hans!
    xxx

  2. MarieJose zegt:

    Ik denk dat degenen die t meest voor jullie betekenen en doen vaak t minst zitten te wachten op de weblog bedankjes.Weddendat zulke vrienden weten dat n gezichtsuitdrukking,knuffel of dank je in woorden of kaartje veel meer waard zijn

  3. Keimpe zegt:

    Bedankt Hans,

    Met je in ieder geval door mij zeer gewaardeerde blogs, waarvoor je ervaringen helaas nodig zijn, help je oogjes open te laten gaan! Ik krijg het gevoel dat alles een functie heeft, en ook lijden misschien niet voor niets is, alhoewel me tijdens het typen van mijn reactie acuut realiseer dat het een helse inspanning voor je is. Je ziekte is ernstig, dat beseffen we allemaal en als het je treft dient het geen doel. Maar de manier waarmee je er mee omgaat en de dagelijkse ins- en outs met ons deelt en ook de waardering die je laat blijken voor de zorg die je krijgt, geeft -mij althans- een andere kijk op de dagelijkse beslommeringen, zeker van iemand die alleen maar permanent last van zijn rug heeft. Waar heb ik het over denk ik dan! Met artrose kun je, wat dat betreft technisch gezien, 300 worden. Mijn jongste zus trof, al vele jaren terug, het noodlot van een verkeersongeluk. Mijn andere zusje was in 2008 een have dag ziek. Mijn oudste broer haalde 2006 en werd 59. Ik hoop over 4 weken 59 te worden en jij helpt mij daarvoor waardering te vinden. Ondanks alles met een glimlach.

    Bedankt Hans!
    Groet, Keimpe

  4. Tara zegt:

    Mooie overdenking, als ik iets voor iemand doe verwacht ik geen dankbaarheid ( hoop ik ) maar accepteren dat iemand belangenloos iets voor mij doet vind ik moeilijk. Ik wil altijd iets terug doen. Ik heb nog niet zoveel wat anderen voor me moeten doen maar dat komt er aan en hoe ik daar mee om zal gaan ………..de tijd zal het leren.
    Ik hoop dat het deze nacht rustiger zal zijn en je lekker uit kan slapen

  5. Titie van der Velde zegt:

    Lieve Hans ,
    Ik ben alleen al heel dankbaar dat ik jou en je lieve “Bella”heb leren kennen , en de steun die ik van jullie heb mogen ontvangen de afgelopen jaren.

    Dikke tùt Titie.

  6. Margo zegt:

    Eigenaardig om openlijke dankbaarheid te verwachten als je iets voor iemand doet. Doe je het dan ter eer en meerdere glorie van jezelf of voor de persoon waar je iets voor doet?

    Als je iets voor iemand kunt doen moet dat al genoeg zijn, zou ik denken.

  7. Hilda zegt:

    Hallo Hans,

    Ik volg je weblog al een tijdje, en ben enorm onder de indruk van hoe jij de dingen weet neer te zetten op papier.
    Enne je gevoel van dankbaarheid omtrent de goede zorgen in Haren herken ik, ook ik heb COPD en heb daar gerevalideerd en weet dus hoe het is om daar te zijn.
    Vind je in ieder geval een inspiratiebron.

    groeten Hilda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s