Weekend

Na een rustige nacht het ik vanmorgen weer alleen van het ontbijt genoten in de gemeenschappelijke woonkamer. De overige aanwezigen verkozen een ontbijt op bed boven mijn gezellige prietpraat op de zondagochtend. Het ontbijt vanmorgen was aangevuld met een gekookt ei en krentenbrood. De verse koffie vereenvoudigde het wakker worden. Dat laatste, wakker worden, is ook precies de reden waarom ik gisteren en vandaag m’n bed uit kwam om te ontbijten in de woonkamer.

Buiten ziet het er vandaag en stuk rustiger uit. De kale takkenbossen van de grote loofbomen bewegen nog wel maar zwaaien niet meer zo uitbundig heen en weer als gisteren. De harde wind is duidelijk gaan liggen. Hier binnen is het nog steeds net zo rustig. Vandaag heb ik alleen mijn kamergenoot nog maar gezien. O wacht, de dienstdoende verpleegkundige heb ik vandaag ook al gezien, natuurlijk. Zij kwam de medicatie bij m’n bed brengen en vragen of ze wat voor mij kon doen. Had ik dat gewild, dan had ik ontbijt op bed kunnen krijgen van haar. Blij dat ik er uit gegaan ben. Dat is beter voor mijn ademhaling en ook mijn conditie zal naar een hoger peil getild moeten worden. Dat bereik ik niet door in bed te blijven liggen. Straks na de koffie ga ik een uurtje rustig wat oefeningen doen. Van de fysiotherapeut heb ik een gewichtje van één kilogram meegekregen zodat ik de oefeningen van afgelopen week voor mezelf kan herhalen.

De resterende uren van deze zondag ga ik genieten van de rust in huis. Vanavond valt de meute weer binnen na een verblijf thuis. Ongetwijfeld zal het een rommelpot van door elkaar heen vertelde verhalen worden. Misschien is de beste plek voor mij vanavond wel diep weg gekropen onder mijn comfortabele dekbed. Een rustig en veilig heenkomen zoekend in mijn heerlijke ziekenhuisbedje van het Beatrixoord te Haren. Daarmee hebben we het eerste weekend in Haren alweer gehad. Indien het fysiek mogelijk is, probeer ik komend weekend toch wel naar mijn lieve Bella in Leeuwarden af te reizen. De rust hier maakt het gemis aan haar voelbaarder dan afgelopen week.

6 februari 2011, UMCG Beatrixoord, afdeling longrevalidatie

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Weekend

  1. Tara zegt:

    Ik hoop dat je vandaag een rustige dag had waar je wat energie op kon laden voor de komende week.
    Sterkte morgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s