Wederom Happy Home Again

Verreweg de meesten waren al vertrokken. Een aantal bleef het weekend achter in Haren. Er was een groepje dat zich niet echt lekker voelde. Het hing in de lucht. Het spookte rond, zogezegd. Onze nieuwe kamergenoot uit Drenthe was al vertrokken richting de heide. Jacob was hem wat later gevolgd naar zijn geliefde dwerggeitjes en echtgenote in Staphorst. Maatje Ed lag op zijn bed. Na een zware nacht van vrijdag op zaterdag, stond zijn ontbijt nog onaangetast op zijn nachtkastje toen ik van plan was naar de woonkamer te gaan voor koffie en ontbijt. “Kan ik eerst nog wat voor je doe, Ed?” Een vaag geluid wat een ontkenning leek voor te stellen, ontsteeg aan zijn keel. Ik ging naar de woonkamer, ontbeet snel en goot de koffie mijn keelgat in. Het zat me niet lekker, hoe Ed er in zijn bedje bijlag; een kwetsbaar, haast halfdood vogeltje.
Veel verandering was er niet waarneembaar, toen ik in onze kamer bij Ed terugkwam. “Zal ik een broodje voor je klaarmaken? Wil je een kopje thee” Hij wilde niet. Hij wilde niks, leek wel haast te ijlen. Ik vond dat er naar gekeken moest worden en ging op zoek naar hulp. Terug gekomen was er al hulp aanwezig en het duurde niet lang voor Ed op een brandcar gelegd werd en met loeiende sirenes naar het UMCG werd overgebracht. Diezelfde zaterdag gevolgd door nog drie patiënten van de afdeling longrevalidatie in het Beatrixoord. Uiteindelijk bleek het nodig dat weekend in ieder geval zeven mensen op eenzelfde wijze met de hoogst nodige spoed over te brengen naar het UMCG. Allen uiterst kwetsbare longpatiënten, besmet met het H1N1 virus, oftewel influenza A, ook wel Mexicaanse griep genoemd.

Van dichtbij meegemaakt heb ik dat alles niet. Om kwart voor elf die ochtend stapte ik voor de hoofdingang van het mij inmiddels bekende gebouw aan de Dilgtweg 5 te Haren in een taxi die mij naar mijn geliefde Bella in Leeuwarden zou brengen. Zondagavond tegen acht uur zou ik hier pas weer terugkeren. Even lekker helemaal weg. Thuis, in mijn eigen vertrouwde omgeving met mijn eigen, heerlijke Bella. Een heugelijk genoegen.

Thuis aangekomen, verliep de tijd min of meer als gepland. Na heerlijk gegeten te hebben, ’s avonds, was er tijd, ruimte en rust om samen heerlijk bij te kletsen. Zoveel fijner dan diverse beslommeringen door de telefoon afhandelen. Happy Home Again.
Zelfs het videobellen via Ann’s iMac en de MacBook die ik sinds vorig verlof bij me heb, kon niet echt realistische verbetering aanbrengen in ons contact. Er gaat nou eenmaal niets boven lijflijke aanwezigheid.
Na een fijne avond van bijkletsen, serieus praten, lachen en dollen, zijn we er vroeg ingekropen. Helaas werd ik niet zo fijn wakker. Het duurde meer dan een uur voor ik ietwat opgestart was maar toen leek het ook wel weer te gaan. Hè, gelukkig. Na besloten te hebben tussen de middag maar warm te eten omdat de taxi mij om half zeven al zou halen om terug te keren, ging Anna daarna liggen om wat te rusten. Als ze om vier uur nog niet wakker zou zijn, moest ik haar wakker maken om toch nog voldoende tijd te hebben voor ons beiden. In de tussentijd zou ik nog wat noodzakelijke dingen doen, wat spullen bij elkaar zoeken en inpakken en alles klaarmaken voor mijn vertrek. Van dit alles kwam echter niks. Al vrij snel ging mijn algehele gevoel van welbehagen zienderogen achteruit. Tijd voor actie. Ondanks dat het nog lang geen tijd was, werd Bella wakker gemaakt. Na haar vorige frustrerende ervaring met de telefoniste van de ambulancepost en dokterswacht, was het een verademing te ervaren dat zonder moeilijke vragen onmiddellijk een ambulance gestuurd werd. Romke, de huisarts had duidelijk een balletje opgegooid ten kantoor van de moeilijkdoeners.

Een ons inmiddels bekende chauffeur en verpleegkundige van de ambulancedienst kwamen met een nieuwe brandcard ons huis binnen. Een zware en bijna onmogelijke ademhaling werd snel geconstateerd. Koorts was niet meetbaar. Verneveling met ipramol werd direct gestart en in een oogwenk werd ik op de brandcar geholpen. Voor ik het in de gaten had, was Bella uit mijn zichtveld verdwenen. Gelukkig had zij snel nog enige noodzakelijkheden als, iPad, telefoon, beurs, Apie-Apie, iPod en een weinig kleding bij elkaar gegraaid.

Daar ging ik weer, nog maar kort in het Beatrixoord, tijdens mijn eerste verlof langer dan een dagje, alweer onderweg naar het Medisch Centrum Leeuwarden. Op de spoedeisende hulp kwam ik al snel de nodige bekende medewerkers weer tegen. Ach ja, zo langzamerhand kind aan huis. De zaalarts van de longafdeling kwam de uitslagen van de diverse onderzoeken bespreken. Ook wij kenden elkaar natuurlijk al. Dat ik naar boven zou gaan, was voor mij geen verrassing meer. Ondanks dat het druk was, kon ik gelukkig naar B. De aanwezigheid van het H1N1 virus in het Beatrixoord zorgde voor enige voorzichtigheid op de longafdeling te Leeuwarden. Niet alleen werd ik in een riante éénpersoons suite ondergebracht, ook werd mij preventief, naast prednisolon, tamiflu toegediend.
De nacht van zondag op maandag werd in het Medisch Centrum Leeuwarden doorgebracht i.p.v. het Beatrixoord te Haren. Maandagmorgen begon ik al ietsje verbetering te merken. Maandagmiddag kwam de uitslag van het keel- en neusslijm binnen. Positief op H1N1 Nu, woensdagavond rond half twaalf, voel ik me al aardig een ander mens. De hoge koorts die op een gegeven moment op de spoedeisende hulp in het MCL opliep tot over de 39 graden, is helemaal gedaald. Het gevecht om lucht is veranderd in een nog ietwat zware en bemoeilijkte ademhaling. Nog wel storend aanwezig is een doordringende hoest die een pijnlijke keel veroorzaakt. Niet echt fijn maar zoveel beter te verdragen dan het constante gevecht om wat lucht in mijn longen te krijgen.

Overleg tussen dokter van der Maten van het MCL en dokter Wempe van het UMCG leverde op dat ik hier voorlopig te gast blijf tot ik weer terug kan naar het Beatrixoord. Heel erg is dat niet want na een paar weken Beatrixoord, is een hernieuwd verblijf in het mij wel bekende Medisch Centrum Leeuwarden natuurlijk weer een Happy Home Again.
Niet dat het Beatrixoord slecht is maar het MCL is mij bekend als mijn linker en rechter broekzak. De medewerkers kennen mij. Van verpleegkundigen tot longartsen en fysiotherapeuten. Van medewerkers van de facilitaire dienst tot meerdere patiënten en zelfs enkele bezoekers.

Happy Home Again. En toch… maar snel weer terug naar Haren. Revalideren. Dat was de reden naar Haren te vertrekken en dat is wat ik daar te zoeken heb. Gemotiveerd, gedreven en gretig, wil verder met waar ik aan begonnen was. De twee gewichten hier op mijn nachtkastje in het MCL worden voor meer gebruikt dan alleen interessant staan zijn. Iedere dag worden ze door mij opgepakt om de dagelijkse oefeningen van een uur te doen die ik van Henry Oomen, fysiotherapeut in het Beatrixoord geleerd heb. Leuk, fijn, voel- en merkbaar. Maar ik wil meer. Ik wil verder. Vooruit, verder vooruit. Ik wil revalideren. Echt revalideren wil ik. Winst boeken waar winst te behalen valt. Een Happy Home in Leeuwarden is prettig, een prettig vertrek uit Haren straks eind juni maakt mij waarschijnlijk veel blijer.

Een prettig vertrek na een geslaagd verblijf in Haren zorgt pas voor een echt Happy Home Again in Leeuwarden.

3 maart 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Wederom Happy Home Again

  1. MarieJose zegt:

    Hoi wat kun jij geweldig schrijven lees je blogs altijd graag en leer er weer van .Kan ook nog wel wat oefening tips gebruiken 🙂
    Heel veel succes en beterschap daar.Hoop als je weer naar Bea gaat t dan beter is

  2. Marja zegt:

    Ik bewonder je schrijf en vechtlust.
    Wat een schrik toch weer voor jullie twee.

  3. W.M.Kelderhuis zegt:

    Een geweldige doorzetter, dat ben je. Proficiat voor deze ronde. Doorgaan zo en natuurlijk bij voorkeur verbeterend. WMK.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s