One way

De ontwikkelingen in het Medisch Centrum Leeuwarden volgen elkaar snel op. Door de kanjers van de ambulance dienst werd ik zondagavond binnengebracht. Deze waren ditmaal rap ter plaatse. Geen gedoe met de dokterswacht. Romke, mijn huisarts, had dus duidelijk instructies achtergelaten bij de dokterswacht. Er werd voor mij gebeld en het horen van mijn naam in combinatie met de klachten was voor de dokterswacht voldoende onmiddellijk actie te ondernemen. Een ambulance werd gebeld zonder eerst een dokter op pad te sturen om te onderzoeken of dit wel noodzakelijk was.

Nadat op de SEH van het MCL alle gangbare onderzoeken waren afgehandeld en de uitslagen daarvan bekend waren, kwam de dienstdoende arts van de afdeling longziekten mij het nieuws brengen wat ik natuurlijk al lang en breed had zien aankomen. Zij stuurde me naar boven om me op te nemen. Tja, niet blij mee, toch blij… Altijd dubbele gevoelens; liever weer naar huis maar hier in goede handen. ’t MCL is in dit soort situaties de betere plaats om te verblijven voor goede behandeling en verzorging.

Eenmaal boven werd mij ook nog keel- en mondslijm afgenomen voor onderzoek naar H1N1. Omdat influenza A -Mexicaanse griep-
een deel van de longafdeling in het Beatrixoord had plat gelegd, wilde de longarts hier geen enkel risico lopen. Influenza A in een omgeving met longpatiënten is niet zo’n wenselijke combinatie. Het virus slaat direct op de longen en daar wordt de gemiddelde longpatiënt niet echt blij van.

Maandagmiddag werd duidelijk dat ik positief bevonden was op H1N1. Ik werd definitief afgezonderd op mijn kamer -zondagmiddag had ik vrijwel direct na opname al een éénpersoonskamer gekregen- en op de deur werd een bordje gehangen dat bij betreding van de kamer een mond/neuskapje gedragen diende te worden. Desinfecteren van de handen was noodzakelijk bij betreden en verlaten van de kamer. Aangeduidt als een gevaarlijk persoon, onderging ik een speciale behandeling. Pas op. Gevaarlijk!

Nu is het vrijdag en de longarts Vermaten en zaalarts Reitsma hebben de speciale maatregelen voor mij opgeschort. Geen gevaar meer voor de volksgezondheid.

Met een beetje mazzel mag ik ergens kort na het weekend weer richting Haren om mijn revalidatie daar voort te zetten. Gemotiveerd, gedreven en gretig, ben ik van zins alles in het werk te stellen winst te behalen op die kleine vlakken waar die winst te boeken is. Ik wil vooruit, ik moet vooruit, ik zal vooruit. Slechts één weg te gaan. Geen andere wegen te volgen. One way to go. Andere opties lijken er niet te zijn. Geloven is de sterkste kracht. Ik geloof in revalidatie. Dat lijkt mij voorlopig voldoende.

4 maart 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op One way

  1. MarieJose zegt:

    Heel veel succes maar weer bij de revalidatie

  2. tommy1 zegt:

    Succes ook van uit hier Hans.

  3. Ans Fidder zegt:

    Dag Hans,
    Je motivatie om er het beste van te maken is verbijsterend.
    Dat die griep uitgerekend in een revalidatieoord moest toeslaan. Hoewel: helaas zijn wij longpatienten makkelijker te besmetten, ondanks de griepprik (?).
    Weer veel sterkte en succes gewenst met de volgende ronde , groeten, ook voor Bea, Ans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s