Alweer een week te gast in MCL

Het is alweer een week geleden dat ik hier in het Medisch Centrum Leeuwarden binnengebracht werd door de toppers van de ambulancedienst. Door hen afgeleverd op de spoedeisende hulp, ben ik door de onderzoeksmolen getrokken en uiteindelijk boven op de afdeling longziekten geparkeerd.

Een ernstige exacerbatie van mijn COPD ten gevolge van een besmetting met het H1N1 virus oftewel de Mexicaanse griep. Benauwd met enorme ademhalingsproblemen. Nu we een week verder zijn is de besmetting geweken en ben ik geen dreiging meer voor de omgeving waarin ik verkeer. Ook de ademhalingsproblemen zijn goeddeels verdwenen. Bij inspanning heb ik het soms nog wel wat benauwd maar delen van de dag kom ik al probleemloos zonder zuurstof door. Ook de dosering prednisolon is alweer van 70 mg naar 40 mg per dag terug gebracht. De verwachting is dat verdere afbouw maandag wordt ingezet.

In het Universitair Medisch Centrum Groningen liggen verscheidene patiënten uit het Beatrixoord uit te zieken van de Mexicaanse griep. Patiënten die met verlof waren, vorig weekend, zijn thuis gebleven op aanwijzing van het Beatrixoord. De eersten van hen keerden zondagavond weer terug. Allen die in de verschillende ziekenhuizen te gast zijn tot zij weer veilig terug kunnen naar het Beatrixoord, zijn voor hun informatie afhankelijk van de contacten tussen hun behandelende artsen en de artsen van het Beatrixoord in Haren. Zo zal dokter van der Maten, die mijn eigen longarts Ralph Koppers momenteel op de afdeling vervangt, maandag weer contact met dokter Wempe in Haren hebben. Ik hoop dat daaruit wat meer duidelijkheid komt.

Soms heb ik het gevoel hier m’n tijd een beetje te verdoen. Niet dat het MCL mij aan m’n lot overlaat. Nee, niets van dat alles. Er is gezorgd voor materiaal om mee te oefenen. Op mijn éénpersoonskamer is een trapding neergezet met verstelbare asdruk. Hiermee kan ik fietsoefeningen doen terwijl ik in een (rol)stoel zit. Ook heb ik een rolator gekregen om weer wat loopoefeningen te gaan doen. Een tweetal gewichten van een kilo elk, completeren de uitrusting. Deze extra aandacht kan ik wel waarderen want ik kan op deze manier toch voldoende doen om niet weer terug te vallen. Motivatie is namelijk wel zeer aanwezig. Ik wil graag, ben gretig genoeg en moet er volgens de fysiotherapeut in het Beatrixoord zelfs om denken mijn eigen grenzen niet te overschrijden.

Zaterdagavond is hier in het MCL ook Aukje binnengebracht. Zij was, net als mij, vorig weekend op verlof en mocht dus ook niet terugkeren vanwege de uitbraak van de Mexicaanse griep. Thuisgebleven werd ook zij slechter en slechter. Uiteindelijk kwam ze zonder lucht te zitten en haar saturatie daalde tot diep in de tachtig. Zonder zuurstof in huis was de enige optie met de ambulance naar het ziekenhuis te komen. Daar ligt zij nu dus sinds gisteren. Ook zij vindt dit verschrikkelijk. Het gevoel weer terug bij af te zijn is bij haar, zo mogelijk nog groter. Voor haar hoop ik dat ze snel weer iets opknapt.

Ook alle anderen, thuis, in het UMCG en eventueel nog in het Beatrixoord, wens ik alle goeds en een snel herstel tot het oude niveau. Met een beetje mazzel is de ploeg revalidanten ergens deze week weer compleet. Ondanks dat ik hier in het MCL dapper wat oefeningen doe elke dag, verheug ik me weer op de prettige begeleiding van fysiotherapeut Henry Oomen in het Beatrixoord te Haren.

6 maart 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s