Eén stap voor- en twee stappen achteruit?

Het is vrijdagavond. Op de longafdeling van het Beatrixoord in Haren zijn acht patiënten achtergebleven. De rest is huiswaarts gekeerd voor weekendverlof. Toch al niet van plan dit weekend naar huis te gaan, kwam daar ook nog eens de noodzaak van hier blijven overheen; Anna heeft opnieuw een behoorlijke griep te pakken met koorts en andere griepverschijnselen. Al zou ik willen, ik mag niet eens thuis komen. Anna wil mij niet besmetten. Beiden verheugen we ons nu op volgend weekend. Dan ga ik zeker weer lekker naar huis.

Woensdagochtend ben ik teruggekeerd vanuit Leeuwarden na maandag aan het einde van de dag uit het Medisch Centrum Leeuwarden ontslagen te zijn. Dinsdag heb ik diverse ontbrekende stukken uit de bedrijfsadministratie bij elkaar gezocht om mee te nemen. Nu is alles compleet om in ieder geval aangifte omzetbelasting te kunnen doen voor 31 maart. Voor de aangifte inkomstenbelasting heb ik uitstel gekregen.

Sinds donderdag ben ik weer kleine stukjes aan het lopen. Met wisselend succes gaat mij dit over het algemeen redelijk goed af. Als ik heel goed op mijn ademhaling let en met ontspannen houding loop, kan ik aardig uit de voeten zonder direct kortademig te worden. Ook fietsen tijdens de fysiotherapie lukt steeds beter en langer achterelkaar. Henry is soms verbaasd en altijd zeer tevreden over mijn vorderingen.

Onderling zit er nogal verschil tussen de patiënten die allen hersteld zijn van de Mexicaanse griep. Sommigen moeten nog van ver komen. Anderen zijn beter teruggekeerd uit de ziekenhuizen dan ze in tijden geweest zijn. Zelf hoor ik bij de laatsten. In het MCL hebben ze mij zo weten op te lappen dat ik me veel beter voel dan ik me in tijden gevoeld heb.
Toen ik binnen kwam in het Beatrixoord en de medicatie rap werd afgebouwd, heb ik mezelf langzaam achteruit zien gaan. Steeds een beetje slechter en steeds een beetje meer kortademig. Na mijn verblijf in het MCL is daar niets van over. Ik voel me zo goed dat ik in staat ben tot het leveren van de prestaties zoals ik die nu neerzet.

En toch… toch heb ik de indruk dat ik weer ietsje minder aan het worden ben. Ik ben bang dat de medicatie weer veel te voortvarend afgebouwd wordt. Eigenlijk hetzelfde als toen ik hier werd opgenomen.
Laat ik vooral duidelijk zijn. De medicijnen die ik slik ben ik liever kwijt dan rijk. Daarover is geen enkel verschil van mening. Het moet echter wel kunnen. Als afbouwen en stoppen van medicatie betekent dat ik slechter en slechter wordt, klopt er iets niet. Het kan immers nooit de bedoeling zijn dat ik hier achteruit ga in plaats van vooruitgang te boeken.

Gemotiveerd doorwerkend, zal ik toch heel goed de vinger aan de pols moeten houden. Een stap achteruit kan ik best accepteren. Er moeten daarna wel twee stappen vooruit volgen. Een stap vooruit, gevolgd door twee stappen achteruit, is een weg die ik niet wil gaan.

12 maart 2011, UMCG Beatrixoord, afdeling longrevalidatie

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Eén stap voor- en twee stappen achteruit?

  1. MarieJose zegt:

    Je zou toch denken dat ze geleerd hebben v t feit dat t met al hun patienten beter in de ziekenhuizen gaat dan daar.
    Dan verwacht je langzamer afbouwen vd medicijnen . Kun je daar als patient niks aan doen??? Eisen dat t afbouwen op n verantwoord tempo gaat zodat jij je goed voelt???
    Succes

  2. W.M.Kelderhuis zegt:

    Beste Hans,
    Ik kwam er nog één tegen op internet.

    Een ziekte met een naam,
    Maar zonder een gezicht.
    Van buiten niet te zien
    wat het mij heeft aangericht.
    De vermoeidheid, de wanhoop,
    het verdriet, de pijn,
    worden niet begrepen in een wereld
    waar alles te zien moet zijn.
    Ik lach, ik doe vrolijk,
    niet altijd even oprecht.
    Het sloopte me van binnen.
    het is een lang en eenzaam gevecht.
    Ik ben niet meer wie ik ooit was.
    Ik kan niet meer wat ik ooit kon.
    Maar ook voor mij
    schijnt nog steeds de warme levenszon.

    Die warme levenszon wens ik jouw en je Anna graag toe.
    t.à.t. Guillaume.

  3. Ans Fidder zegt:

    Dag Hans, Heel goed om te lezen dat je weer in beweging komt.
    Het is een hele klus, maar ieder succesje geeft voldoening is mijn ervaring.
    Wat betreft medicatie: als dat afbouwen prednisolon betreft: die stof zet je eigen afweer tijdelijk stop, de productie in je lichaam van je eigen bijnierschorshormonen moet weer op gang komen, dus je kan het inderdaad wel weer wat benauwder hebben. Ik neem aan dat je ook de langdurige bijwerkingen als botafbraak van het goedje kent, dus…
    Veel succes en tot de volgende blog, groeten enz. Ans.

  4. johnny de looff zegt:

    hee Hans hoef niet te vragen hoe het gaat ,weet ik want heb je nog gezien in het mcl ,was ook toeval zeg ,ben nu je blog een beetje aan het doorlezen ,en wilde je zomaar een Hart onder je riem steken.Ga door met je blog je weet nooit wie er allemaal rust en power uithalen ,zal je nog versteld van staan Mind over matter zou ik zeggen ,mijn broer had Kanker en is er weer helemaal bovenop gekomen(de dokters hadden hem helemaal afgeschreven (longkanker)maar leeft nog steeds,met de naweeen van de chemokuur enz. nou ga stoppen en spreek je nog john&diny&lik van jacky laterrrrrrrrrr

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s