COPD tot de dood er op volgt 1

COPD is niet alleen een ziekte die steeds vaker voorkomt, het is ook een ziekte die snel klimt op de ladder van aandoeningen waaraan de meeste mensen sterven. Een aandoening met potentie, zogezegd. Met stip genoteerd in de ranglijsten. Of ik daar blij mee moet zijn, weet ik niet. Hoe dat voor andere COPD patiënten is, kan ik helemaal niet zeggen. Laat ieder voor zich spreken zoals ik voor mezelf spreek.

Nee, natuurlijk ben ik niet blij met deze verstikkende ziekte. De fase waarin mijn longemfyseem zich bevindt is de allerlaatste. COPD is
ondergebracht in vier fasen. Gold I, Gold II, Gold III en Gold IV. Er wordt gewerkt aan een meer gefaseerde verdeling. Dat betekent dat er waarschijnlijk een Gold V wordt toegevoegd. Op het moment dat dit gebeurt, heb ik onmiddellijk COPD Gold V te pakken en mocht men besluiten een Gold VI toe te voegen, dan hoef ik helemaal niks te doen; automatisch ben ik dan bij voorbaat al ingedeeld in de groep COPD Gold VI. Het is niet anders. Ik moet er mee leren leven. Gewoon accepteren dat mijn longen dermate slecht zijn dat ik er
bijna niks anders meer mee kan dan overleven.

Overleven? Als overleven het enige is wat nog mogelijk is, hoe staat het dan met leven? Dat is een vraag waar geen eenduidig antwoord op te geven is. Eerder heb ik al eens het bekende verhaal onder de aandacht gebracht wat ieder bekend voor komt. Iemand ziet een leeftijdgenoot scheef weggezakt in de rolstoel hangen en krijgt te horen dat de mens in de rolstoel een ernstige chronische ziekte heeft, genaamd Multiple Sclerose. “Als ik ooit zo ziek wordt, hoeft
het voor mij niet meer. Schiet mij dan maar dood.” Misschien een begrijpelijke maar een uiterst ongenuanceerde uitspraak. Mensen die dergelijk uitspraken doen realiseren zich namelijk niet dat de genoemde MS patiënt nog wel eens enorm veel voldoening uit het leven kan halen. En wat nog belangrijker is, de kans is groot dat de MS patiënt zelf ook dergelijke uitspraken heeft gebezigd toen de MS nog niet had toegeslagen. Misschien zelfs nog wel tijdens het verloop van de MS. Grenzen stellen lijkt o zo eenvoudig. Als dit, dan dat.
Maar als dit dan eenmaal zover is, blijkt het verleggen van grenzen ineens even eenvoudig te zijn als het stellen van grenzen. Het stellen van grenzen op het gebied van leven en dood, blijkt haast nimmer definitief te zijn. Gaandeweg worden de grenzen opgerekt. Hoe dit kan? Waar dit aan ligt? Naar de beweegredenen van anderen kan ik alleen maar gissen. Mijn eigen beweegredenen kan ik wel vertellen. Een belangrijke beweegreden mijn grenzen op te rekken is het feit dat ik wil leven. Niet meer en niets minder dan dat. Ik wil leven. Vandaag, morgen, overmorgen en in ieder geval voorlopig. Ondanks dat ik de afgelopen jaren mijn leven steeds kleiner heb zien worden, weet ik nog steeds voldoening uit dat kleiner wordende leven te halen.

Grenzen die ik in het verleden voor mezelf gesteld heb, zijn gaandeweg opgeschoven de afgelopen jaren. Met Anna heb ik het regelmatig over de uiterste grens. Zij wil dan weten wanneer het voor mij echt niet verder kan. Wanneer ik op het punt aangeland ben dat ik niet verder wil. Samen zijn we er achter gekomen dat ik best veel kan hebben. Dat ik heel veel kan inleveren en dan toch nog voldoende kwaliteit van leven over kan houden. Heel belangrijk voor mij is de aanwezigheid van Anna in mijn leven. Voldoende lucht is natuurlijk ook wel heel fijn om de dag mee door te komen. Dan heb ik nog graag iets te doen waaruit ik voldoening kan halen. Dit kunnen dingen zijn als een beetje monteren van videobeelden, schrijven voor internet of bladen en wat voor anderen doen. Naast voldoening levert dit ook waardering op en gewaardeerd worden geeft weer een goed gevoel.

Ondanks dat Anna en ik er samen achter zijn gekomen dat ik best wel veel kan hebben, dat ik een incasseringsvermogen heb dat waarschijnlijk verder gaat dan bij vele anderen, ook voor mij is er echt wel een o herroepelijke grens. Een grens waarvan ik nu al weet dat die niet opgeschoven kan worden. Als die grens bereikt wordt en er is geen verbetering meer mogelijk, dan is dat voor mij het moment vaarwel te zeggen tegen dit aardse bestaan.

Maar hoe doe je dat, vaarwel zeggen tegen dit aardse bestaan? En hoe maak je zoiets bespreekbaar? Met wie bespreek je zoiets? Allemaal vragen van groot belang.. Wie hierover graag meer wil weten, raad ik aan mijn hierna volgende artikel te lezen. In dat artikel zal ik trachten een zo duidelijk mogelijk antwoord op de gestelde vragen te geven. Mogelijk komen daar nog vragen en antwoorden bij. Al schrijvende borrelt er vaak meer naar boven dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Sommige schrijvers werken met een vooropgezet, vastomlijnd plan. Ik werk anders, ik schep schrijvend. Al schrijvend ontwikkelt het artikel zich rond grote lijnen waarover ik van tevoren heb nagedacht. De daadwerkelijk invulling ontspint zich spontaan.

Over mijn volgende artikel weet ik nu alleen dat het in ieder geval de hierboven gestelde vragen zal beantwoorden. Hoe één en ander dan inhoudelijk vorm gegeven gaat worden, kan ik nu nog niet zeggen. Dat het weer over COPD en de dood zal gaan, staat wel vast.

24 maart 2911, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op COPD tot de dood er op volgt 1

  1. GRID8400 zegt:

    Erg mooie post….

  2. Holly1979 zegt:

    Wat herkenbaar. Grenzen verleggen. Benieuwd naar je volgende stuk.. Sterkte voor nu.

    Warme groet,

    Holly (MS patiënte)

  3. marritanne zegt:

    Je schrijft zoals je spreekt? Ik begrijp je denk ik wel en ik heb diep respect voor hoe je de realiteit onder ogen ziet en er je eigen weg in probeert te vinden en ook voor hoe je op jouw manier alles uit je leven haalt.
    En nu heb ik al tien zinnen getypt en gebackspaced.. woorden schieten soms te kort.

    liefs

  4. brostera zegt:

    hoi,
    Zeg je er ook bij dat jij een roker bent en door bent blijven roker ookal wist je dat je eraan zou sterven?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s