Een nieuwe lente

Momenteel ben ik thuis in Leeuwarden. Het voorjaar hangt in de lucht en telkens als ik naar buiten kijk zie ik punten van herkenning. Punten van voorjaarsherkenning. Wij wonen nu sinds 1 juli 2009 in ons Leeuwarder appartement. Dit is dus het tweede voorjaar wat ik vanachter deze ramen zie ontluiken. De herkenning die ik waarneem, vindt zijn oorsprong dus in het voorjaar van 2010. De volgorde van bladvorming in de diverse loofbomen, de bonte kraaien die nu weer zin lijken te krijgen in het dollen van de jonge katten die hier rondlopen, het eksterpaar wat vorig jaar ook al in dat grote nest zat te bouwen om de boel weer kuikenklaar te krijgen. Nieuw is de buizerd die vanmiddag met een muis in de bek laag overvloog.

Boomrijke omgeving

Omdat we hier aan de rand van de stad zitten, is het soms mogelijk diverse roof- en weidevolgels te zien. Zeevogels ook natuurlijk maar dat is niet zo vreemd op een afstand van de kust die voor een zeevogel eenvoudig te overbruggen is. Zeevogels zijn in de winter meer te zien dan ’s zomers. Grappig zijn de scholeksters die op het platte dak van school tegenover ons lopen. ’s Morgen in alle vroegte beginnen ze piepend heen en weer te lopen langs een raampartij die zich in een verhoogde uitbouw op het dak bevindt. Regelmatig stoppen ze bij een raam, rekken zich uit om zo hoog mogelijk te komen en beginnen dan tegen het raam te tikken met hun snavels. Het heeft even geduurd maar nu denk ik dat ze hun spiegelbeeld in het raam zien waarmee ze trachten te communiceren. Al schrijvend, hoor ik de geluiden van scholeksters op de achtergrond. Het wordt vermengd met het zachtere gekoer van een duif. Ook de geluiden van andere volgels mengen zich nu in het geheel. Aldlân Oost is een wijk met heel veel bomen en water, gelegen aan de rand van de stad. De rijke aanwezigheid van gevarieerde flora en fauna maakt het en fijne omgeving om in te wonen.

Al die herkenning geeft mij een veilig gevoel. Ondanks de rampspoed die zich overal in de wereld afspeelt, lijkt mijn eigen, kleine leefomgeving onaangetast. Lijkt…, want o jee, er hoeft maar dit te gebeuren of… of… of is het al gebeurd? De ramp die zich momenteel in de Japanse kerncentrales afspeelt, zou invloed kunnen krijgen op het gehele biologische evenwicht van onze wereld. Verspreiding van luchtlagen boven het wereldoppervlak, maakt ons duidelijk dat zo’n radioactieve wolk niet daar blijft waar ‘ie veroorzaakt is. We hebben dat destijds met Tsjernobyl gezien. Goed, Japan is verder weg maar wie zegt ons dat die radioactieve Japanse wolk de weg naar Nederland niet kent?

Vooralsnog lijkt onze omgeving onaangetast door de recente ontwikkelingen. Ontwikkelingen uit het verleden bieden geen garantie voor deze veronderstelling. Gevaar voor de volksgezondheid wordt niet onderkend en dus is er niets aan de hand. We zijn zo lekker naïef met ze’n allen maar waarschijnlijk stelt ons dat het meest gerust.

Ging het met ziekte ook maar zo. Was het maar ze eenvoudig. Je gaat met ernstige klachten naar de specialist, deze doet wat onderzoekjes en zegt, niets aan de hand, er is geen gevaar voor je gezondheid. Opgelucht ga je naar huis en je leeft nog lang en gelukkig.
Helaas, de werkelijkheid is anders. Mijn longklachten ten gevolge van longemfyseem zijn niet onder het kleed te vegen met mooie woorden. Mijn klachten dringen zich dagelijks aan mij op. Ik kan er niet omheen. COPD verdwijnt niet. Net als velen met mij. Mooie woorden helpen hier niet en behandeling is vaak niet eens mogelijk. Laat staan genezing.

Het milieu laat zich ook niet in de luren leggen maar zolang de mens niet dagelijks klachten ondervindt van de milieuschade, hoort de mens graag dat het zo’n vaart niet loopt. Ondanks de pracht van dit nieuwe voorjaar, waarin het frisse groen een schril contrast vormt met het donkerbruin van de nog kale bomen en struiken, weten wij normale stervelingen niet wat ons nog te wachten staat. Het altijd ontkende gevaar voor de volksgezondheid zal eens zijn verschrikkelijke kop opsteken.

29 maart 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een nieuwe lente

  1. Marcella zegt:

    Hoi Hans,

    Je kan inderdaad prachtig schrijven.
    Bewondering.

    Groetjes, Marcella

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s