Waarheen voert mij deze weg

Naar buiten kijkend, is er een sombere dag waar te nemen. Grauw en grijs. Binnen is de atmosfeer een stuk aangenamer. De warmte van mijn lieve Bella, de aangename temperatuur in ons appartement en de sfeer tussen Bella en mij zorgen voor de warmte die buiten ontbreekt. Dit wordt een dag om binnen te blijven. Niet alleen vanwege het weer maar ook vanwege mijn COPD.

Het gaat niet echt lekker. Soms denk ik wel eens waarheen deze weg mij voert. Er zijn dagen waarop ik denk vooruitgang te boeken maar altijd worden dat soort dagen, vroeg of laat opgevolgd door dagen die elke hoop de grond weer in boren. Vandaag is zo’n dag. Wakker worden was moeilijk. Eenmaal wakker, leek het redelijk te gaan tot, na een klein kwartiertje, ineens het licht weer uit ging. Zonder enige aanleiding , alsof het uit de lucht kwam vallen, was daar ineens een behoorlijke aanval van enorme kortademigheid. Nog steeds weet ik niet te achterhalen waar dat zo ineens vandaan kan komen. Alles weer onder controle krijgen is veel belangrijker dan antwoord op de vraag waar zoiets nou ineens vandaan komt. Waarschijnlijk is dit ook voor andere COPD patiënten wel herkenbaar.

In het Beatrixoord heb ik aanvullende technieken geleerd om dit soort ‘uit de bocht gevlogen’ ademen weer onder controle te krijgen. Ontspannen is daarbij het sleutelwoord. Voor mij is het altijd heel fijn als mijn Bella in de buurt is tijdens zo’n aanval. Er gaat zoveel rust van haar uit dat zij me meestal in korte tijd weer op de rails weet te krijgen. Waar zou ik zijn, zonder de… Nee, die trein kan me gestolen worden. Die is weinig betrouwbaar, de laatste jaren. Ik stel mijn vertrouwen liever in Bella.

Nu ik thuis zit te wachten op een oproep mij opnieuw in het Beatrixoord te melden, denk ik wel eens hoe dat verder moet allemaal. Gelukkig hol ik niet zienderogen achteruit maar vooruitgang zie ik ook niet echt. Vrijwel dagelijks doe ik wat oefeningen die ik van Henry Oomen in het Beatrixoord geleerd heb. Oefeningen die tijdens het dagelijkse uurtje fysiotherapie telkens weer langs kwamen. Oefeningen met de vier ledematen, verzwaard met een gewichtje van één kilogram. Sinds ik thuis ben, heb ik hier ook een gewichtje van één kilogram om mee te trainen. Daarnaast probeer ik wat te lopen maar veel verder dan hele kleine stukjes kom ik maar niet. Mijn benen willen wel hoor, het is de ademhaling die dwars ligt. Natuurlijk doe ik alles wat mij geleerd is; een ontspannen houding, door de neus inademen en goed door de mond uitademen met iets getuite lippen, rustig lopen, niet fixeren op de ademhaling en vooruit kijken naar het doel wat ik halen wil. Dat doel wordt steeds dichterbij gesteld en hoe dichter ik dat doel naar me toe haal, hoe meer kans van slagen het doel daadwerkelijk te halen.

Ik moet maar niet denken aan hoe ik een aantal jaren geleden hele dagen door het natuurgebied De Alde Feanen bij Earnewâld zwierf tijdens het begeleiden van groepen die een outdoortocht hadden geboekt bij Watersportcentrum De Twirre. Lopen, kanoën, vlotten bouwen en varen, zeilen, steppen en meer van dat soort sportieve uitspattingen passeerden de revue op zo’n dag. Tussen de middag onderbroken door een uitgebreid buffet in een restaurant of een heerlijk picknick in de fantastische natuur. Waarheen die weg destijds voerde, was wel bekend.
Waarheen de weg voert die ik nu bewandel, is natuurlijk ook wel bekend maar de vraag is hoe ik mij op die weg zal voelen en hoe lang ik over die weg zal gaan doen. Belangrijk is dat het in ieder geval geen lijdensweg wordt.

31 maart 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Waarheen voert mij deze weg

  1. W.M.Kelderhuis zegt:

    Beste Hans. Je artikel komt merkwaardig overeen met mijn bevindingen.Kortademig, amper een stap kunnen doen, hoesten, benauwd, rustig blijven. Ik heb uitgevonden dat ik er sneller doorheen kom als ik : voor de maaltijden m’n longen leegmaak met de flutter. Erg vermoeiend, toch zover mogelijk doorgaan. Steeds geeft dat enorme verlichting en loop ik even de wereld uit (!) Ook leegpompen voor het naar bed gaan is verlichtend, maar dat lukt soms niet wegens te vermoeiend. Dagelijks prednison 5. En hometraining 2 keer ca. 10 minuten + spieren oefenen met 2 halters van 1 kg.
    En …. doorgaan….zolang het kan. Sterkte Wim.

  2. MarieJose zegt:

    Wat geweldig gelukkig dat je zo n fantastisch iemand als Bella bij je zijde hebt die je rustig en relaxt houd Wat voor oefeningen zijn dat met die gewichtjes?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s