Webloggen, hoe doe je dat?

Webloggen. Feitelijk is webloggen niets meer of minder dan met enige regelmaat een stukje schrijven en dat toevoegen aan de reeks eerder geschreven stukjes. Al deze stukjes vind je terug onder een vast adres op het internet. Je kunt je aan een vooropgesteld onderwerp houden of je kunt wisselende onderwerpen behandelen. De mogelijkheden zijn legio en er zijn meer mogelijkheden dan ik bedenken kan.

Zelf schrijf ik over mijn leven met de chronische ziekte COPD. Ik lijdt aan zeer ernstig longemfyseem wat aangeduid wordt met COPD Gold 4. Dit Gold 4 staat voor de laatste fase van de aandoening. Hierna volgt mijn dood. Wanneer die dood volgt, is volstrekt onbekend maar desondanks bevind ik mij in de zogenaamde palliatieve fase van mijn ziekte.
Ondanks dat ik schrijf over mijn leven met COPD, maak ik toch wel eens korte uitstapjes. Regelmatig komen aanverwante onderwerpen aan bod maar het gebeurt ook wel eens dat ik schrijf over zaken die helemaal niks met mijn onderwerp te maken hebben.

Nu wil ik het hebben over mijn manier van schrijven. Het is mij duidelijk geworden dat ik nogal eens zeer stellig ben ik mijn uitingen. Soms schrijf ik best wel impulsief. Veel te snel schrijf ik mijn verhaal om het direct op het web te publiceren. Beter is het om eerst te wachten, dan te schrijven en pas dan publiceren nadat ik het herlezen, overdacht en eventueel geredigeerd heb. Voor mij zou deze methode wel eens veel beter kunnen zijn.
Ook de stelligheid van mijn mening kan mensen tegen de borst stuiten. Misschien moet ik überhaupt wat minder stelling nemen en wat meer beschouwend en afvragend bloggen. Ruimte laten voor een andere mening. Wat meer de nuance zoekend en niet direct de vinger op de zere wond leggen. Ook al moge dat soms voor mij overduidelijk zijn, beter is het waarschijnlijk om ruimte te bieden aan de ander, de lezer in dit geval, om de vinger op de zere wond te leggen. De kans is heel groot dat het dan als prettiger ervaren wordt door de lezer.

Ik weet van mezelf dat ik een scherpe tong en een dito pen kan bezigen. Het kan zelfs zijn dat mensen daar bang voor worden. Angst die volledig ongegrond en onterecht is maar gevoelens zijn natuurlijk niet te sturen. Want wordt de onderbuik van mensen niet vaak gevoed door hun eigen tekortkomingen?

Kijk, dat was een mooie zin, die laatste. Had ik er niet over nagedacht had de zin waarschijnlijk als volgt geluid. “De onderbuik van mensen wordt altijd gevoed door hun eigen tekortkomingen.” Een keiharde aanval en een stellingname die geen tegenspraak duldt. Door de zin vragend te maken, biedt ik de lezer alle ruimte zijn eigen idee hierover te vormen. In de meeste gevallen zal de lezer de vraag hierdoor met een volmondig “Ja” beantwoorden.

De vorm waarin een blog geschreven wordt is bepalend voor het succes, denk ik. Hetzelfde geldt voor de nuance en de stellingname. Impulsiviteit is helemaal iets wat onder controle gehouden moet worden door de schrijver. Neem de tijd, zoek de rust en nuanceer.

Voor mezelf zal het moeilijk zijn om toch zo af en toe geen stellingname te kiezen. In die gevallen zal ik wat meer journalistiek te werk gaan. Hoor en wederhoor. In ieder geval de kans bieden het verhaal ook van de andere kant te laten vertellen. Niet achteraf maar van tevoren zodat het in de betreffende blog verwerkt kan worden. Dit zorgt voor een completer verhaal en het is natuurlijk wel zo zorgvuldig.

Al doende leer ik het wel. En wat voor mij geldt, geldt misschien ook wel voor de doorgewinterde blogger. Routinematig op de automatische piloot schrijvend, weet je misschien alle valkuilen op den duur niet meer te omzeilen.
Zelfs de ervaren weblogger begaat geen fout als hij zich regelmatig afvraagt: “Webloggen, hoe doe je dat?”

10 april 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Webloggen, hoe doe je dat?

  1. Sam zegt:

    Mooi omschreven! En ook voor bloggen geld…je bent nooit uitgeleerd!

  2. jitske zegt:

    Dank voor de ruimte die je je trouwe lezer nu geeft

  3. W.M.Kelderhuis zegt:

    “Scherpe tong”? Dat wel natuurlijk, maar m.i. wel eerlijk en direct to the point Ik wil ook wel eens een artikel van mijn weblog terugdraaien, denk dan nog even na, “Nee, niet doen. Dat is precies wat ik dacht, houden zo”. N.m.m. ben jij oprecht in wat je schrijft, je schrijft het bovendien professioneel in veel gevallen. Je bent in staat een onderwerp tot en met uit te pluizen. Is niet altijd gemakkelijk maar wel een waardering waard. Die heb je, krijg je nu van mij, al ken je me niet. Ga onverminderd door. Groet WMK

    • oogwerkdotnl zegt:

      @W.M.Kelderhuis
      Dank voor je reactie en waardering voor mijn weblog. Mijn stijl zal zeker niet vervlakken tot een nietszeggend geheel. Hooguit zal ik wat meer de nuance zoeken waar dat past en het principe van hoor en wederoor toepassen waar kritiek betreft die ook de andere kant van het verhaal nodig heeft.
      Mijn weblog zal altijd mijn weblog blijven. Net als die vos die wel zijn haren maar nooit zijn streken verliest. 🙂

  4. Dirkje zegt:

    Hé Hans, mooie post en natuurlijk helemaal waar. Alleen niet altijd volgens die methode te werk gaan hoor. Dan zou ik je ironische opmerkingen en (heel vaak) terecht kritische observaties missen. Die maken juist dat ik je blog, ondanks de soms verdrietige inhoud, vaak met een big smile lees.

    • oogwerkdotnl zegt:

      @Dirkje
      Ook jij bedankt voor je fijne reactie op dit stuk. Een vergelijkbaar antwoord voor jou als ik W.M.Kelderhuis gegeven heb. Ondanks kleine veranderingen in vorm en stijl, zal mijn weblog altijd de mijne blijven; prikkelend, kritisch, soms ironisch en impulsief maar bovenal met een knipoog, humor en relativerend.
      De “big smile” op jouw gezicht terwijl je leest, blijf ik graag in gedachten voor me zien. Zonder zou ik niet kunnen en zonder zouden mijn schrijfselen saai en nietszeggend geworden zijn. 🙂

  5. marlies van der heide zegt:

    hoi hans

    zo weinig mogelijk veranderen aan je schrijfstijl asjeblieft.
    het is in deze tijd juist lekker om dagelijks bijna jou blogs te lezen
    en hoe triest ook soms, wel allemaal heel waar. ook de kijk op het leven vind ik heel verfrissend in de soms zo trieste wereld
    blijf als je blieft zoals je bent
    liefs marlies van der heide
    kollum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s