COPD, de schrik van de buurt!

Het zal 2005 geweest zijn dat ik in contact kwam met dokter Los in Drachten. Ik was naar deze longarts verwezen door mijn toenmalige huisarts in Burgum. Bij hem was ik op consult gekomen met ademhalingsklachten en na een paar keer terug gekomen te zijn, verwees hij me dus naar de longpoli in Drachten.

Met dokter Los heb ik in de loop der jaren een prettig contact opgebouwd. Altijd open en eerlijk, hebben noch dokter Los, noch ik ooit voor verrassingen gestaan. De enige verrassing die ons beiden trof was dat mijn longemfyseem toch veel ernstiger bleek dan wij aanvankelijk dachten.

In Drachten ben ik ook hersteld van mijn eerste longontsteking. Deze was zo heftig dat dokter Los na het weekend blij was mij weer te spreken. Op vrijdagmiddag was ik binnengebracht door de ambulance in een erbarmelijke toestand. Meer dood dan levend. Het was zo slecht dat het geen verrassing zou zijn als ik weekend niet levend doorkwam. Dat deed ik dus wel en na ruim veertien dagen kon ik weer naar huis. Hersteld tot het oude niveau, ben ik daarna nooit meer.

Vanwege mijn enorme achteruitgang en de MS van Bella, was de zorg die Bella kreeg ineens ontoereikend. Ik kon bijna niets meer voor haar doen. Onder deze omstandigheden had zij eigenlijk 24 uurs zorg nodig. Dat kon in Burgum helaas niet geleverd worden. Noodgedwongen verhuisden wij van ons riante huis in Burgum naar een appartement in Leeuwarden. Hier werd namelijk wel 24 uurs zorg geleverd. In de hele wijde omtrek was nergens een plek te vinden waar 24 uurs zorg voor Bella aan huis geleverd kon worden. Een keus hadden we niet dus inleveren, inleveren en nog meer inleveren. Veel van onze spullen hebben we weg moeten doen omdat we er eenvoudig de ruimte niet voor hadden in ons appartement in Leeuwarden. We moesten wel want een andere optie was niet voorhanden.

COPD, wat een ellende. Op zulke momenten besef je ineens wat een dergelijke aandoening allemaal teweeg kan brengen. Het is niet alleen fysiek en psychisch. Ook sociaal komt er van alles over je heen waar je nooit aan gedacht hebt. Het brengt zo ontzettend veel verandering teweeg in je leven dat je hoofd er soms van tolt.
En ben je dan eenmaal doordrongen van het feit dat je echt wel COPD hebt, dan ga je de aandoening ook zien. Dat begint al op de polikliniek. Je ziet daar diverse patiënten. Veelal oudere mensen maar ook steeds meer jonge mensen. Soms veel te jong, zelfs. Lopend met een rollator, zich voortbewegend in de rolstoel, op de scootmobiel en sommigen met zuurstof. Niet alleen in het ziekenhuis maar ook buiten gaan je ogen meer en meer open. Niet alleen je ogen gaan open. Ook je oren nemen steeds meer longklachten waar. Je gaat het horen aan mensen. Je hoort ze ademen en je ziet dat ze het daar moeilijk mee hebben.

Met de steeds slechter wordende lucht die we allen inademen, is het niet verwonderlijk dat COPD zich uitbreidt. Het kan haast niet anders. Ik zie het om me heen en kom het steeds meer tegen. Mensen met ademhalingsproblemen. Van goede vrienden tot vage bekenden, iedere keer schrik ik er toch weer van als ik hoor dat één van hen klachten heeft die mogelijk op COPD kunnen duiden. Die schrik is oprecht. Ik weet immers als geen ander wat COPD teweegbrengt in iemands leven. De klachten waarmee hij moet leren leven. Het bezig zijn met ademhalen en de moeite die het vaak kost om voldoende lucht binnen te krijgen. Dat alles is geen pretje, absoluut geen grap. Het is een ramp. Een verschrikkelijke aandoening die ik niemand toewens.

COPD is als dat vervelende jongetje, vroeger. Je kent ‘m nog wel. Dat jongetje dat altijd klaar stond om de meisjes en zwakke jongens te pesten. Die je onverwacht besprong of met een paar vriendjes totaal in elkaar sloeg in een hoekje van de fietsenstalling na schooltijd. Juist, dat jongetje, de rotzak van de school. En net als COPD, de schrik van de buurt!

12 april 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op COPD, de schrik van de buurt!

  1. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans,
    COPD is inderdaad net zo onvoorspelbaar als dat rotjochie. Ik kan nu b.v. meer dan het hele afgelopen jaar (maar wel minder dan 2 jaar geleden). En dat komt vooral omdat ik nu sinds December geen ontstekingen meer gehad heb en dus ( met huisvlijt) goed heb kunnen revalideren. Dat is dus wat ik jou ook zo enorm toewens!
    Wat betreft je vorige blog: persoonlijk vind ik het minder belangrijk hoe je dingen opschrijft dan wat je opschrijft, maar ik probeer het zelf ook altijd een beetje te modificeren, vooral als iets me gruwelijk ergert…
    Groeten, Ans.

  2. jitske zegt:

    Dit stuk komt even binnen ,zo herkenbaar,ik ga je omschrijving van copd als rotjong omarmen en gebruiken een luchtige omschrijving en dat is het grootste compliment dat je van een copder kunt krijgen

  3. Dirkje zegt:

    Hoi Hans,
    Ik wou dat ik dat rotjochie voor je op z’n donder kon geven, maar helaas is dat niet mogelijk. Prachtige blog alweer. John en ik hebben deze samen gelezen en waren na afloop gewoon even stil. Zoals je zegt, COPD is een vreselijke ramp, die je niemand toewenst. Hoewel het bij John (nog) niet zo ver gevorderd is als bij jou, herkennen we veel. Vooral het stukje over inleveren kwam aan, want dat doe je, op zoveel fronten dat ik begrijp dat je er af en toe moedeloos van kunt worden. Daarom vind ik het zo hartstikke knap van je dat je steeds weer een blog schrijft, waarin je precies datgene verwoordt waar zoveel mensen zich in kunnen terugvinden. Ik gun je met heel mijn hart dat je er nog heel veel mag maken.
    Liefs,
    Dirkje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s