Het komt zoals het komt

Ondanks dat het een stralende dag lijkt te worden, besloten Bella en ik vandaag een beetje uit te slapen. Nou is uitslapen tegenwoordig een begrip voor ons wat niet meer te vergelijken is met jaren geleden. Als wij tegenwoordig uitslapen dan is opstaan om tien uur al heel wat. In verhouding tot onze normale tijd van opstaan, meestal zo rond acht uur, is opstaan om tien uur toch twee uur later. Heerlijk toch?

Zo was ook vandaag de bedoeling dus. Helaas, het was ons niet gegund. Het komt zoals het komt. Om half negen ging de telefoon. Gelukkig werd de telefoon door Bella beantwoord want het was haar zusje. Het zusje belde zo vroeg omdat ze vandaag langs wil komen. Ik hoorde vaag dat ze rond twaalf uur verwacht werd om o.a. Bella’s pony te knippen. Ah mooi, als Bella’s zusje pas om twaalf uur zou komen, konden wij nog wel even doorslapen. Maar nee hoor, nu we eenmaal wakker waren, konden we net zo goed opstaan. Het is immers ook stralend mooi weer. En zo komt het dus dat ik op de vroege zaterdagochtend, met het geluid van vele vogels op de achtergrond, een begin maak voor een nieuwe bijdrage op mijn weblog. Een kop koffie zou daar wel heel goed bij passen. Dat ga ik eerst maar doen. Thee voor mijn lieve Bella, die inmiddels de Mac Pro in de woonkamer aangeslingerd heeft, en koffie voor mij die het met de iPad op schoot moet doen. Zo liggen hier de verhoudingen dus. šŸ™‚

Inmiddels is Anna’s zusje weer vertrokken met medenemen van haar man en twee kids. Het bezoek was heel leuk hoor maar helaas ook best wel vermoeiend. De twee kids hebben zich overigens prima gedragen en de iPad was daar mede oorzaak van. Angry Birds werd enorm gewaardeerd door door het zevenjarige meisje en de negenjarige jongen.

Nu het weer avond is valt de vermoeidheid als een loden deken over mij heen. Moe en kortademig. Het overvalt me vaker ’s avonds. Vooral de laatste dagen weer. Mogelijk is er een verband met de hoeveelheid prednisolon die ik gebruik. Omdat ik helemaal geen prednisolon wil gebruiken, probeer ik dat iedere keer opnieuw af te bouwen. Succesvol zijn die pogingen niet. Iedere keer als ik onder twintig milligram per dag kom, voel ik dat het weer achteruit gaat. Momenteel gebruik ik tien milligram maar vanavond heb ik er twintig milligram bij geslikt. Als ik morgen en overmorgen dertig milligram slik, voel ik mij ’s avonds weer stukken beter, denk ik. Het is echt rotzooi, die prednisolon maar het lijkt wel alsof ik er niet zonder kan. Ben ik dan veroordeeld tot het dagelijks gebruik van twintig milligram prednisolon?
Prednislon en foster. De laatste is een pufje om de luchtwegen te verwijden. Van alle pufjes die ik tot nog toe geprobeerd en gebruikt heb, lijkt foster de enige die echt wat bij mij doet. Ik merk er voordeel van. Meer ruimte om te ademen. Moet ik het wel op tijd nemen en drie keer daags.

En zo rommel ik maar wat door. Van dag tot dag nemen zoals het komt. Een keus is er niet. Maken wat er van te maken is. Samen met mijn lieve Bella uit het leven halen wat er voor ons nog uit te halen is. Er is nog zoveel om voor te vechten dus vechten wij nog even door. Immers, het komt zoals het komt.

16 apeil 2011, Leeuwarden, AldlĆ¢n Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiƫnt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeƫn. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s