BiPAP, eindelijk!

Het heeft even geduurd. Meerdere frustrerende communicatiestoornissen verder is het er na voor de derde keer de procedure opnieuw opgestart te hebben, toch van gekomen. Gisteren, 16 juni ben ik opgenomen in het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen), op de longafdeling. Hier wordt door een verpleegkundige van het CTB (Centrum voor Thuis Beademing) de BiPAP voor mij ingesteld en de frequentie van het apparaat aangepast aan mijn ademhalingsritme. Gistermiddag heb ik ruim een uur geslapen met het apparaat terwijl de verpleegkundige er aan sleutelde. Of alles nu goed afgeregeld is, weet ik nog niet maar meestal gaat daar wat meer tijd overheen. Het is een zaak van proberen, testen, voelen en bijstellen. Net
zo lang tot iedereen tevreden is.

Vannacht heb ik voor het eerst geslapen met de kap over mijn gezicht. Ik zie er dan uit als een F16 piloot. Ik zal t.z.t. Een foto plaatsen. Kunnen jullie even lekker ongegeneerd lachen. Als ik er baar bij heb, maakt het me geen flikker uit of ik niet uit zie. Ten eerste hoef ik er de deur niet mee uit en ten tweede is het ’s nachts donker.
De eerste nacht slapen met de kap ging wonderwel heel goed. Ruim zes uur heb ik met het apparaat geslapen en er hadden nog wel twee uurtjes bij gekund. De verpleegkundige van het CTB adviseerde mij vanmorgen onmiddellijk om die extra uurtjes dan ook te benutten, als dat lukt. Hoe meer uren ik er mee slaap, des te beter zal het resultaat zijn. De bedoeling is dat ik in ieder geval acht uur per nacht met de BiPAP op slaap.

Dat gaat vast wel lukken want ik heb er geen moeite mee. De problemen die ik bij een eerdere poging ondervond kwamen door een kap die veel druk gaf waardoor ik overdag aanvallen kreeg van extreme hoofdpijn. Toen ik uiteindelijk de goede kap had, kreeg ik hoestklachten waardoor slapen met de BiPAP bemoeilijkt werd. Een erg negatieve rapportage van de verpleegkundigen van de longafdeling in het Beatrixoord -meneer werkt niet mee, meneer wil niet, meneer is niet erg therapietrouw, meneer is deze dure therapie niet waard- heeft de poging mijn situatie destijds te verbeteren, de nek omgedraaid.
Wat dat betreft ben ik blij dat ik nu in het UMCG verblijf. Eén en al behulpzaamheid hier.

Na afgelopen nacht probleemloos met de BiPAP geslapen te hebben, is er vertrouwen ontstaan voor de toekomst. Als het slapen met de kap op goed gaat en als de BiPAP zijn werk gaat doen, denk ik op korte termijn vlot vooruitgang te kunnen boeken. Door de daling van mijn CO2 gehalte in het bloed, zal ik minder benauwd worden, een beter uithoudingsvermogen op kunnen bouwen en waarschijnlijk al snel weer kunnen lopen. Zou het dan toch nog gaan gebeuren? Zou ik dan toch weer iets mobieler worden? Daar waar ik bijna een jaar geleden heel erg het idee had richting het einde te gaan, heb ik nu weer hoop op enige toekomst. De tijd gaat het me leren. Over enige weken van nu weet ik of de BiPAP mij gaat brengen wat ik er van verwacht. Ik houd jullie op de hoogte. Voor nu kan ik voorlopig slechts één ding zeggen, BiPAP, eindelijk!

17 juni 2011, Universitair Medisch Centrum Groningen, longafdeling

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op BiPAP, eindelijk!

  1. Jitske zegt:

    Proficiat.Ik hoop dat het Hannibalmasker je net zo goed helpt als het mij doet.Ik loop weer (bijna fluitend) trappen.
    Jitske

  2. Ans Fidder zegt:

    Wat ben ik blij voor je! Groeten, Ans.

  3. wietske de vries zegt:

    Dat is een felicitatie waard!!! dus…van harte Hans en ik ben enorm blij voor je. Zo zie je toch dat de aanhouder wint, maar het allermooiste is dat jij ’s nachts ‘een plaatje’ bent om te zien en daardoor straks kunt lopen met meer ‘lucht’. Een prettig verblijf daar met de juiste verzorging, want die heb je nu wel verdiend. Groet, Wietske

  4. Marja zegt:

    Wat een opluchting, gefeliciteerd !

  5. pat zegt:

    de aanhouder wint…….
    pat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s