Euthanasie, een gastblog van Marrit

Hospice "Smelnehaven" in Beetsterzwaag

Het volgende stuk ontving ik van Marrit. COPD, kanker, welke chronische ziekte dan ook, allemaal hebben ze gemeen dat ze onvermijdelijk leiden tot de dood. Al dan niet een handje geholpen door passieve of actieve euthanasie.
Het verhaal van Marrit wilde ik jullie niet onthouden. Vandaar dat het nu -in overleg met de betrokkenen- als gastblog gepubliceerd wordt.

Hai Hans,

Ik begin maar gewoon met vertellen.
Het is nu bijna vijf jaar geleden dat bij Evelien, zo heette ze, kanker geconstateerd werd wat toen al door haar hele lichaam uitgezaaid was. Vanaf toen ging het allemaal heel snel achteruit.

Zo was ze nog op onze bruiloft (gisteren vijf jaar geleden) met haar dochters en drie maanden later lag ze in het ziekenhuis. Ze was er meteen al resoluut in dat ze het einde niet gewoon ging afwachten.
Dat het een kwestie van maanden zou zijn was ook al snel duidelijk; geen euthanasie plegen zou alleen maar betekenen dat ze een paar maanden of weken langer in leven gehouden zou worden en uiteindelijk alleen nog maar pijn zou ervaren tot ze weg zou zakken. Voor de mensen om haar heen en vooral voor haar dochters (toen 16 en 12) wilde ze dat absoluut niet. Ze wilde afscheid nemen van iedereen zoals ze was. Zelf wilde ze ook gaan met het stuk waardigheid wat ze tenminste nog had! “Ik wil gaan zoals ik ben, als Evelien”

De laatste twee maanden zijn we bijna elke dag bij haar geweest, terwijl zij stervende was zat ik onze dochter borstvoeding te geven naast haar bed. Ondanks dat het een hele heftige en zware tijd was, is het ook een periode die we als vrienden en familie koesteren. Alles wat nog gezegd moest of wilde worden kon gezegd en alle onzinnige dingen waar een mens zich druk om kan maken in een leven, werden keihard gerelativeerd.

Vanuit het ziekenhuis is ze naar het hospice gegaan in Beetsterzwaag, met de hele groep vrienden waren we eigenlijk altijd in de buurt en liepen we zoveel Evelien wilde in en uit. Het regelen van de euthanasie zelf was toen al in volle gang, de huisarts kwam vaak langs en het liep precies zoals jij beschrijft in je blog. Als alle partijen hetzelfde denken wordt er nog een tweede arts bij gehaald, die dan akkoord moet gaan.
We wisten het allemaal maar toch, zolang het zo fijn is om bij iemand en bij elkaar te zijn blokkeer je de gedachte nog, denk ik. De dag dat de datum genoemd werd -“Over een week ga ik lieve mensen”- was dat heftig. Dan komt het besef opeens van nog een week en dan is ze echt weg. Maar gelijk ook, nog een week en dan heeft ze goddank geen pijn meer, dan is het klaar!
Haar dochters begrepen het ook, ze wisten dat hun mama hoe dan ook zou gaan en dan liever maar zo kort mogelijk lijden en echt afscheid kunnen nemen. Dappere meisjes! De dag voordat het zover was, hebben we samen met haar dochters uitgezocht wat ze aanwilde. Haar oudste dochter zocht een jurk uit en haar antwoord was “Ik geloof dat ik daar wel mee kan leven ja” waarna een stilte, een slappe lach en een huilbui.. zo ging het de weken ervoor trouwens ook vaak.
 
De dag van de euthanasie zelf waren we er ook allemaal, 17 augustus, 2 maanden na de geboorte van onze dochter.
Één voor één zijn we bij haar geweest en hebben we afscheid genomen. Haar laatste woorden voor mij waren “Lieve Marrit, jij gaat ooit nog heel veel hebben aan deze hele ervaring”
Toen iedereen afscheid genomen had zijn we allemaal buiten gaan wachten, niemand zei iets, alleen armen om schouders en stilte.
Na een tijdje kwam de arts ons vertellen dat het gebeurd was. Sommigen hebben toen nog een keer afscheid genomen, anderen hebben gekozen dat niet te doen. Ik was een van die anderen, ik wilde haar woorden en glimlach bewaren als laatste herinnering.
Uiteindelijk heeft ze ontzettend gelijk gehad met die woorden. In die tijd met haar, haar familie en onze vrienden hebben we allemaal zo duidelijk gezien waar het leven eigenlijk echt om gaat. Het helpt me elke keer weer door een moeilijke periode heen. Als alles kut is en ik een realisatiemoment heb dat mijn lijf ook echt hard achteruit gaat en meer van dat soort nare dingen, sleept dat mij er doorheen, want ik leef tenminste nog en als ik op een punt kom waar ik dat niet meer kan, weet ik in elk geval zeker dát ik heb geleefd. Ik heb geleefd zoveel ik kan!

Dat heeft zij ook gedaan, tot de laatste dag is ze gebleven wie ze was en heeft zoveel mogelijk geleefd, of vooral beleefd, zoals zij dat wilde.
Het bewust bij elkaar zijn, alle gesprekken die anders onuitgesproken bleven, het bewust afscheid nemen. Dat heeft mij in elk geval heel erg geholpen met het verwerken.

Zelf weet ik nog niet hoe het verder gaat met mijn gezondheid. Er is nog heel veel onbekend en hoever en hoe snel het nog achteruit blijft gaan weet ook niemand. Ik weet wel heel zeker wat mijn keuze gaat zijn mocht het zover achteruit gaan dat het een kwestie van puur overleven en niet meer beleven wordt. Ook ik wil dan gaan met waardigheid en als degene die ik ben, als ik die keuze heb. En zeker niet in de laatste plaats voor de mensen die ik achterlaat.

Het feit dat ze nog een klein stukje zelfbeschikking had en zelf kon bepalen wanneer het lijden genoeg was, gaf ook enorm troost. Hoewel er natuurlijk ook enorme machteloosheid was bij ons, omdat we haar het liefst beter wilden maken als we dat konden, viel er ook een stukje machteloosheid weg. Het zien lijden van iemand die niets anders meer kan dan lijden en overleven, dat moet ongetwijfeld moeilijker zijn dan dit. Hoe onvermijdelijk het ook was, ze heeft het in elk geval nog een beetje op haar eigen manier en in haar eigen tijd kunnen doen.
 
Ik hoop dat je wat hebt aan dit relaas en dat als je vragen hebt of zelf iets kwijt wilt, dan mag dat natuurlijk.
Ik ken je alleen maar van je blog en je tweets en merk dat jouw verhaal en de manier waarop je jouw ziekte een plek probeert te geven, me enorm raakt.
 
Liefs,
Marrit

14 juli 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Euthanasie, een gastblog van Marrit

  1. MarieJose zegt:

    Wat een prachtig geschreven verhaal tranen in mn ogen Dank aan Marit

  2. Tam zegt:

    Een heel mooi verhaal, heftig en triest en prachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s