Afscheid Beatrixoord

Lange tijd ben ik in het Beatrixoord in Haren geweest. Ik kwam op 2 februari om er te gaan revalideren en ben er, met enige weken tussendoor thuis geweest te zijn, op donderdag 14 juli weer vertrokken. Vele lotgenoten heb ik zien komen en gaan. Met Ed en Willem ben ik begin februari gelijktijdig aangekomen. Ed is inmiddels alweer een paar weken thuis en van Willem weet ik het niet precies. De geruchten zijn dat hij, na de laatste opname in het UMCG, nu ergens in een verpleeghuis zit.

In de laatste periode waren de contacten in de groep beduidend minder dan in de eerste periode. Wat een verschil in cohesie. Natuurlijk heeft dat alles te maken met de samenstelling van de groep. Toch had ik met enkelen een fijn contact en van hen moest natuurlijk afscheid genomen worden.
Dat afscheid begon dinsdagavond in het Sportcafé. Dit is een café bij de sporthal en het zwembad in het Beatrixoord. Een plaats om ’s avonds regelmatig samen te komen met enkelen van de longafdeling en enkelen van andere afdelingen. Het afscheid bestond traditiegetrouw uit het voldoen van de rekening aan het eind van de avond. De rekening van wat gedronken en gegeten is, heb ik met alle plezier voldaan. Het was een gezellige avond met fijne mensen die ik zeker zou gaan missen.

Woensdag was het tijd om afscheid te nemen van de beestenboel. De Bambi’s, bokjes, kalkoenen, siereenden en de piepkleine, jonge watervogels. De mooi aangelegde tuin van het Beatrixoord in Engelse landschapstijl, heeft mij van het begin af aan kunnen bekoren. Ik begrijp dat sommigen de indruk hebben dat het Beatrixoord in het bos ligt. Dit is geenszins het geval. Het ligt gewoon in de bebouwing van Haren maar door de fraai aangelegde tuin met de oude boompartijen, geeft het wel een bosrijke indruk.

Het hertenkampje met de diverse andere beesten is voor de vele wandelaars een welkome afleiding. Met een zak oud brood kun je daar heerlijk verpozen. Hiervan wordt dan ook veel gebruik gemaakt. Soms zie je hele families de beestjes voeren. Drie tot vier generaties gezamenlijk voor het hek.

Woensdagavond voor de laatste keer naar het Sportcafé. Een rondje mocht ik niet meer geven, laat staan de rekening van de avond betalen. Na een laatste nacht kwam de donderdag. Na het middageten tijd voor werkelijk afscheid. Nadat alles ’s morgens door mijn zus was ingepakt, was het rond half twee tijd om de afdeling te verlaten. Op de valreep kon ik nog afscheid nemen van één der verpleegkundigen. Mijn grote vriendin bij wie ik jaren heel dicht in de buurt gewoond heb.
Beneden nam ik afscheid van mijn maatjes. Mijn buurman op de afdeling had het er nog even moeilijk mee. Hij zou mij gaan missen en dat begrijp ik wel. Ik mis hem ook wel. Maar we houden contact, al is dat natuurlijk anders dan een periode dagelijks lief en leed delen.

Ieder gaat zijns weegs en we hopen voor elkaar dan we er het beste van kunnen maken. Een ernstige longaandoening is geen grap en de dooddoener, “je moet er mee leren leven”, komt ons allen de strot uit. Op zeker moment valt er gewoon niet meer mee te leven!

Eenmaal in de taxi werden de zwaaiende maatjes snel kleiner en al snel verdwenen zij uit het zicht. De contacten zullen nu voorlopig per e-mail, sms of telefoon gaan. Afscheid nemen van dierbaren valt me altijd zwaar. Het ga jullie goed!

16 juli 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht. Bookmark de permalink .

7 reacties op Afscheid Beatrixoord

  1. Tam zegt:

    “Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering.”

    Salvador Daí

    ps Heel veel plezier en genot gewenst: lekker thuis! Yeah! 🙂

  2. Jacob zegt:

    Hey ouwe makker,
    Fijn om te horen dat je weer thuis bent bij je vrouw Hans
    Het ga je goed en hopen dat je verdere revalidatie nog wat voor jou kan doen

    Vriendelijke Groet uit Staphorst
    Jacob en Janny.Veldman

    • oogwerkdotnl zegt:

      @Jacob
      Anna en ik zijn beiden heel blij dat ik weer thuis ben. We hadden het helemaal gehad met die weekendbezoekjes.
      Hopelijk gaat het met jou ook weer wat beter.

      Hartelijke groet,
      Hans

  3. Dirkje zegt:

    Hey Hans,
    Welkom thuis, wens je veel zonneschijn, dat kunnen we allemaal wel gebruiken met dit rottige “herfstweer” en alle goeds op deze wereld. Hoop dat er een nieuwe periode voor je aanbreekt met veel progressie. Maar vooral wens ik jou en Bella heel veel plezier en vrolijkheid, want daar kun je nooit genoeg van hebben.
    Lieve groet,
    Dirkje

  4. Sam zegt:

    welkom thuis hans!! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s