Belemmeringen door COPD

Wat kan ik nog wel en wat kan ik niet meer doen ten gevolge van de beperkingen door mijn longklachten. Het lijkt wel of ik steeds minder kan. Ook is het zo dat ik soms als een berg tegen bepaalde bezigheden opzie vanwege de kortademigheid die daarna komt. Als je enorm benauwd wordt van een toiletgang, stel je dat zo lang mogelijk uit. Dit heeft weer tot gevolg dat je benauwd wordt omdat je te lang wacht met naar het toilet gaan. Zo zit ik dus soms gevangen in cirkels waar ik niet blij van wordt.

Werkzaamheden blijven liggen. Zo liggen er op mijn bureau stapels papieren te wachten op verwerking of archivering. Los op het bureau, in bakjes gesorteerd en her en der verspreid. Ogenschijnlijk licht werk maar als ik er mee bezig ga, word ik snel kortademig. Dit komt omdat ik veel bewegingen met mijn armen moet maken. Bewegingen die door spierkracht aangestuurd worden en spieren vreten zuurstof.
Als gezond mens realiseer je je dat niet zo. Het is dan vanzelfsprekend dat je beweegt en de ademhaling past zich daar ongemerkt op aan. Geen enkel probleem. Gezonde longen hebben een enorme overcapaciteit. Heb je, zoals ik, nog maar zo’n 13% over dan is er al lang geen sprake meer van overcapaciteit. Al jaren heb je dan te kampen met een behoorlijke ondercapaciteit.

Ondanks die ondercapaciteit waar ik mee te kampen heb, zullen de werkzaamheden toch verricht moeten worden. Net zoals ik me dagelijks moet wassen en aankleden. Scheren doe ik, als het kan, zo’n drie keer per week. Tenzij ik er geknipt en geschoren op moet staan om de een of andere reden. En zo scharrel ik door de dagen heen. Met hangen en wurgen, soms. Vaak meer op karakter en wilskracht dan dat ik er werkelijk energie en lucht voor heb.
Vaak heb ik maar zo weinig ruimte dat mijn longarts helemaal onder de indruk is tijdens en na een gesprek met hem. Hij realiseert zich dan heel goed hoe het moet zijn zelf een dergelijke benauwdheid te ervaren. Ruiterlijk gaf hij eens toe te denken dat hij daardoor enorm in paniek zou raken. En dat is natuurlijk heel voorstelbaar. Ook bij mij stond de paniek regelmatig in mijn ogen te lezen wanneer ik weer eens als een vis op het droge naar adem moest happen. Zeker in het begin. Nu ik geleerd heb mijn ademhaling zelf weer onder controle te krijgen op dergelijke momenten, is de paniek enorm afgenomen. Ondanks dat het mij lang altijd nog niet lukt de ademhaling snel weer onder controle te hebben. Soms duurt het me te lang waardoor de paniek heel langzaam uit het diepste omhoog komt kruipen. Gelukkig lukt het tot nog toe steeds weer de werkelijke paniek een stapje voor te blijven.

Alle belemmeringen die ik ondervind door mijn longklachten, mogen de pret nog steeds niet drukken. Iedere keer ga ik er weer vol voor. Het leven heeft nog genoeg te bieden om het vrijwel dagelijks opnieuw te omarmen. Zelfs de werkzaamheden die te lang blijven liggen, vormen nog steeds een uitdaging. Want vroeg of laat zal ik ze toch aanpakken en voltooien. Alle belemmeringen door mijn COPD ten spijt.

31 juli 2011, Leeuwarden. Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Belemmeringen door COPD

  1. MarieJose zegt:

    Ik vind ademnood nu al eng ik kan me niet voorstellen hoe vreselijk t moet zijn als de benauwdheid is als bij jou. Petje af voor je kracht

  2. Ans Fidder zegt:

    Dag Hans, Eigenlijk wil ik op drie blogs tegelijk reageren, je bent zo produktief…
    Die WMO is inderdaad geen verbetering en er hangt ons inderdaad nog meer “bezuiniging” boven het hoofd.
    Ik leef met de ademnood weer helemaal mee: ben na drie x ziekenhuis zelf weer aan het bewegen gegaan en dat valt niet mee, hoewel: vergeleken met jouw situatie is het nog heilig.
    Komplimenten en veel sterkte. Je kon kennelijk thuisblijven.
    Tja, dat werk… Vast wel belangrijk, maar nooit zo belangrijk als jijzelf en je Anna-Bella!
    Peace and Love, Ans.

  3. W.M.Kelderhuis zegt:

    Na 15 dagen ziekenhuiss kan ik je weer blijven volgen. Je produceert behoorlijk veel nuttige lectuur en dan blijft het respect voor de wijze waarop je doorzet. Maar dat heb ik al eerder gezegd. Het gaat er op lijken dat ik je met alle ellende achterna ga. Midden in de nacht werd ik van mijn verzorgingshuis-bed gelicht met bestemming Antonius Sneek.. Werd perfect behandeld maar kampte met een dementerende vrouw in ons appartement. Min of meer geforeerd vertrok ik met een heel geringe toestemming naar huis. Je voelt je thuis aanzienlijk beter dan met alle verveling en nare omstandigheden in een ziekenhuis. Ook jou ervaring, meen ik. Gold 3 is zegt men mijn norm momenteel. Maar laat ik je niet mengen in mijn zorgen, je hebt er zelf voldoende en ik blijf je van harte verbetering wensen en vooral moed om door te gaan. Medelijden mag niet, maar het is er wel. Doorgaan met ademhalen en niet verstikken met besemming Antonius of welk ander ziekenhuis dan ook. Je bent nog lekker jong, voor mij geen reden meer om door te gaan. 85 jr. is voldoende. So long Hans. Groet Wim, Balk.

    • oogwerkdotnl zegt:

      Wim, je belast of verveelt mij echt niet met jouw beslommeringen en klachten. Als jij het met mij wilt delen, ben je te allen tijde hartelijk welkom dat te doen. Door steeds weer te reageren, ben je mij toch wel wat dierbaar geworden.

      Daarom temeer bezorgde de afsluiter van je reactie mij enigszins kippenvel. “… geen reden meer om door te gaan. 85 jr is voldoende. So long, Hans.”, komt op mij toch over als een soort afscheid. Gooi je het bijltje er bij neer? Heb je snode plannen of ga je voor euthanasie?

      Die vrijheid is natuurlijk geheel aan jou. Waar je ook voor kiest. Wat er ook gebeurt, ik zou het graag weten op de een of andere manier. Jij kunt het mij niet meer vertellen, als het zover is.

      Mag ik je, nu het nog kan, alvast een hele goede reis toewensen? En hopelijk duurt het nog even voor je jouw laatste reis boekt. Ik hoop van harte dat je toch nog wat plezier en zingeving uit het leven weet te halen. Maar ik kan me ook voorstellen dat het voor jou zo genoeg is.

      Wat je ook doet, welke keus je ook maakt, het ga je goed. Waar dan ook.

      Hartelijke groet,
      Hans

  4. Dirkje zegt:

    Dag Hans,
    Normaal reageer ik niet zo snel op reacties van anderen. Ik ga er van uit dat ieder het zijne of hare te zeggen heeft. Maar zoals jij ook al opmerkt, na verloop van tijd ga je namen herkennen en leer je iets over de situaties die daarbij horen en worden die toch een beetje eigen. Ik moet dus zeggen dat ik sterk onder de indruk was van de boodschap van de heer Kelderhuis, en ook van jouw antwoord daar op. Op de een of andere manier ontroerde mij dit zo, dat ik tranen in mijn ogen kreeg tijdens het lezen. Jouw reactie is mij uit het hart gegrepen en ik hoop van harte dat meneer Kelderhuis er een beetje troost in heeft gevonden. Ik ken u niet, maar ik wens u van harte alle goeds toe in elke keuze die u maakt. Een veilige reis, een vredige reis, in dit leven of in het hiernamaals.
    Met vriendelijke groet,
    Dirkje

  5. Janetta zegt:

    Ook ik leef alweer ruim 8 jaar met deze slopende ziekte, zit in Gold4 dag en n8 zuurstof, kan bijna niets meer, fisio 2x 1min op de hometrainer en wat beenoefeningen stelt dus niets meer voor, maar wat ik nog wel kan daar geniet ik nog steeds van EN MOET ook anders heb je helemaal geen leven meer…..

    Groetjes Janetta
    (die wacht op 2 donorlongen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s