Een beetje van Maggi en…

Dit had ik natuurlijk nooit verwacht toen ik vorig jaar augustus aan dit weblog begon. Bezoekersaantallen die in een jaar tijd van bijna niks naar achtenhalf duizend per maand zouden groeien. Mijn vermoeden is dat de groei er nog niet uit is. Dat het aantal bezoekers nog meer zal toenemen. Hoe kan dit? Waarschijnlijk heeft het toch met het onderwerp van dit weblog te maken. Schrijven over chronisch ziek zijn is iets wat niet iedereen aandurft. Ogenschijnlijk stel ik me open, eerlijk en kwetsbaar op en dat wordt gewaardeerd. Maar toch, lieve lezer, ook ik laat lang niet altijd het achterste van mijn tong zien. Een beetje voor de lezers en de rest voor mezelf. Dat is het recept wat ik van Maggi heb overgenomen en het lijkt te werken. Maggi heeft het kapitaal in de reclame voor dit recept gestopt en ik lijk er de vruchten van te plukken. Als dat niet leuk is…

Of de lezersaantallen nou blijven groeien of niet. In een reactie schreef ik onlangs aan iemand dat als zij de enig overgebleven lezer zou zijn, ik nog steeds met alle plezier mijn weblog zou blijven schrijven. Natuurlijk is het fijn als ik veel mensen kan plezieren met mijn zieleroerselen maar het is niet zo dat het een competitie is. Het gaat er niet om wereldberoemd te worden in ons kleine landje. Alsjeblieft zeg. Het gaat er veel meer om wat ik voor anderen kan betekenen. Vaak zijn die anderen net zo chronisch ziek als ik zelf ben. Of het zijn mensen die weer bekend zijn met mensen die chronisch ziek zijn. Voor al die mensen is er wat te herkennen in mijn blogs. En daar hebben zij dan weer wat aan, kunnen er verder mee of het verruimt hun inzichten.

©Hans Jonkhof

Met name ook de moeilijke onderwerpen als dood, wil ik niet uit de weg gaan. Een natuurlijke dood ten gevolge van de aandoening maar ook palliatieve sedatie en euthanasie. Allemaal onderwerpen waar de meesten omheen draaien maar die ik toch regelmatig even langs wil laten komen. Die onderwerpen hebben geenszins ten doel zoveel mogelijk bezoekers te trekken. Het doel was, is en blijft het mogelijk maken van een open gesprek over moeilijke onderwerpen. Hoofdthema is natuurlijk mijn leven met COPD maar zijweggetjes naar chronisch ziek zijn in het algemeen, zorg en maatschappij, politieke invloed op mensenlevens, zelfmoord, religie en andere onderwerpen die relevant zijn, schuw ik daarin niet. Een open en eerlijk gesprek. Het doorbreken van taboes. Dat is waar het over gaat. En Maggi? Met Maggi heb ik helemaal niks.

31 augustus 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een beetje van Maggi en…

  1. Sam zegt:

    mooi verwoord hans 😉 en ik val in herhaling! haha

  2. Tam zegt:

    maggi en snert, jawel. Zonder maggi is snert best wel een flauw goedje hoor. 😉

  3. Dirkje zegt:

    Bij Maggi zeiden ze ooit tijdens een reclame: ” Maggi, wat maak je me nou”? Dat gevoel heb ik bij jou ook vaak, maar dan is het positief!
    Vaak hoor ik na het lezen van jou in mijn gedachten geluiden van verbazing, instemming, verontwaardiging, bijval enz. En dat vind ik nou juist zo leuk. Waar je blog ook over gaat, ik heb er altijd wel een mening bij of over 😉 , er blijft iets hangen, denk er over na, dus ja, je blog is heel belangrijk voor mij en voor veel mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s