Een leven dat geeft en neemt

---------- 'Second', Acryl op canvas, 80 x 60 cm ---------- ©AnnaWolthuizen

Nu mijn leven vordert op het pad der tijd, begint het steeds duidelijker te worden. Niet dat het altijd onduidelijk is geweest maar net als het verstand, komt ook het inzicht in mijn eigen leven met de jaren. Een leven dat geeft en neemt. Als ik hierover echt ga schrijven, zal ik onderwerpen en gebeurtenissen moeten aanroeren die voor mij behoorlijk emotioneel geladen zijn. Deze dingen hebben dan vaak te maken met het leven dat neemt. Maar ook de giften van het leven brengen emoties in mij naar boven. Tranen van verdriet en tranen van geluk.

Nee, een chronologische beschrijving van mijn leven wil ik hier niet gaan geven. Ik wil volstaan met slechts enkele voorbeelden van dat geven en nemen. Om te beginnen moet ik eerst kwijt dat het leven mij nooit verbitterd heeft gemaakt. Het leven heeft mij veel ontnomen. Zo was er ooit een geweldige meid die mijn dochter was. In het ziekenhuis, destijds nog Academisch Ziekenhuis Groningen, is zij op de intensive care van de neurologie overleden. Zij was net achttien geworden terwijl ze daar lag. De uiteindelijke doodsoorzaak is nooit vastgesteld maar de vermoedens wijzen alle in de richting Creutzfeld Jacob, oftewel de gekkekoeienziekte. Het besturingssysteem van haar lichaam was compleet doorgeslagen. Net als bij de koeien het geval is als zij die ziekte onder de leden hebben.

In mijn leven heb ik drie verschillende relaties gehad. De eerste is de moeder van mijn wijlen dochter. Met haar heb ik altijd een fijn contact gehouden en mijn dochter kwam regelmatig bij mij logeren. Eerst was dat in Leeuwarden waar ik samenwoonde met mijn tweede relatie. Heel vaak belde ik of het goed was dat ik mijn dochter kwam halen. Bijna altijd was dat oké. Ook gebeurde het wel dat haar moeder belde met de vraag of ik haar op kon halen. Het was een regeling zonder afspraken. Een open regeling die altijd prettig ingevuld werd en waar iedereen blij mee was. Mijn dochter, haar moeder en mijn nieuwe relatie.

Monotype, ©Anna Wolthuizen

Ruim zes jaar heb ik samengewoond met mijn tweede relatie in Leeuwarden toen zij ziek werd. Al snel bleek zij een hersentumor te hebben en binnen een jaar was zij op 26 jarige leeftijd overleden. Mijn dochter leefde toen nog en samen met haar stond ik aan het graf van mijn tweede relatie. Jaren heb ik toen niet opengestaan voor een nieuwe relatie. Tot ik jaren later mijn huidige echtgenote tegenkwam. Met haar is het voor de derde keer in mijn leven tot een relatie gekomen en al vrij snel werd ook zij chronisch ziek. Multiple Sclerose was wat haar velde en aanvankelijk leek het er op dat zij niet lang meer te leven had. Gelukkig kwam haar MS na een aantal heftige jaren in rustiger vaarwater terecht. Momenteel is het behoorlijk stabiel en kan zij gelukkig nog van alles doen. Schilderend en anderszins knutselend maakt zij al sinds het begin van haar ziekte mooie dingen. Ook zij heeft mijn dochter gekend en met haar stond ik uiteindelijk aan het graf van mijn dochter.
In de beginjaren, toen ik zelf nog gezond was, heb ik vele exposities voor haar ingericht en de reeks verkochte werken groeide aanzienlijk. De laatste jaren ben ik zelf ook chronisch ziek dus dat exposeren is helemaal stil komen te liggen. Wel wordt er zo af en toe nog wat verkocht maar echt werk wordt er niet meer van die verkoop gemaakt.

In 2009 werd duidelijk dat ook mijn gezondheid aan een zijden draadje hing. We woonden destijds in Burgum en voor Anna hadden we prima zorg georganiseerd. Geplande zorg. Het lukte niet om voor haar 24-uurs-zorg te regelen in Burgum. Helaas moesten we Burgum daardoor verlaten. We woonden daar in een riant huis wat helemaal aangepast was aan Anna’s behoeften. Niet alleen het huis moesten we missen als we gingen verhuizen. Ook het dorp was ons op het lijf geschreven. Het centrum was dichtbij en er waren volop voorzieningen en winkels. Op zoek naar een mogelijkheid tot zelfstandig wonen met 24-uurs-zorg, kwamen we tot de ontdekking dat dit alleen gevonden kon worden in Leeuwarden. Verder is in het hele land nergens iets dergelijks te vinden. Het zijn allemaal min of meer verpleeghuisachtige settingen. En dat wilden wij nou juist niet. Zelfstandig wonen met z’n tweeën en de regie over ons eigen leven voeren, waren primaire behoeftes voor ons beiden.

Werktafel in appartement. Foto: iPhone 3Gs-32GB-3MP

Verhuizen naar het appartementencomplex in Leeuwarden was dus de enige optie. Dat betekende onze riante, grote woning met tuin inruilen voor een klein appartement met een balkon. Inleveren dus. Veel van onze huisraad hebben we weg moeten doen. Het paste gewoon niet in het kleine appartement. Anna’s atelier en mijn werkkamer, moesten we opgeven. We konden gelukkig bedingen dat Anna een grote hoek in een gemeenschappelijke ruimte mocht inrichten als atelier. Daar staan nu twee grote werktafels, twee ezels en enkele van haar kasten gevuld met materialen. In het appartement heeft Anna ook nog een werktafel staan met wat materialen zodat ze ook boven lekker bezig kan zijn. Mijn werkkamer is omgeruild voor een groot bureau in de woonkamer waaraan ik mijn montages tegenwoordig maak.

Ondanks al deze ogenschijnlijk negatieve ontwikkelingen, kleven er ook positieve ontwikkelingen aan. Hier in Leeuwarden is Anna’s leven weer groter geworden. Ze heeft nieuwe contacten opgedaan en ze is veel actiever geworden. Het is jammer dat de chronische vermoeidheid die met haar MS samengaat, zo vaak spelbreker voor haar activiteiten moet zijn.
Wat in mijn leven, naast alles wat het leven van mij genomen heeft, zeer positief te noemen is, zijn ondermeer: mijn doorzettingsvermogen en karakter, het geluk dat ik tot drie keer toe een geweldige vrouw aan mijn zij kreeg, het geluk wat een geweldige dochter mij geschonken heeft voor de duur van achttien jaren, en het grote geluk dat alle tegenslag mij nooit tot een verbitterd mens gemaakt heeft.

Een leven dat geeft en neemt? Nee, toch draai ik de titel van dit blog liever om. Een leven dat neemt en geeft. Een kleine nuance maar voor mij wel een wereld van verschil. Een leven dat neemt en geeft.

31 augustus 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Een leven dat geeft en neemt

  1. Ans Fidder zegt:

    Beste Hans,
    Dit is wel heel veel voor 1 mensenleven. Je hebt dat doorzettingsvermogen + karakter dus niet voor niets, er moet wel wat te nemen zijn! Mooie “illustraties” bij je blog!
    Opnieuw veel sterkte gewenst, Peace and Love, Ans. (ja ik weer dat dat in de echte hippietijd ook andersom stond).

  2. oogwerkdotnl zegt:

    @ Ans Fidder.

    Heel veel voor één mensenleven, hè? En dan te bedenken dat dit slecht een greep uit mijn emmertje is. Dat die emmer nog nooit overgelopen is…

    De illustraties zijn uiteraard van mijn allerliefste Bella. Het zijn werken uit haar periode van eind vorige eeuw (klinkt zo lekker ver weg). Zo ook de twee grote doeken boven haar werktafel (foto) die boven staat in ons appartement. We komen om in de schilderijen en ze zijn nu her en der opgeslagen omdat we nu in zo’n klein huisje wonen.

    Peace & Love. Mijn leven is gevuld met Love & Peace of in welke volgorde je het ook maar plaatsen wilt. De hippietijd ligt ver achter ons en ik moet zeggen dat ik de mentaliteit van toen best wel mis als ik dat vergelijk met de mentaliteitstendens van tegenwoordig.

    Ook voor jou weer veel lof en pies. Vooral lof. 🙂

  3. Margo zegt:

    Het is veel te veel voor een mens, wat jij allemaal hebt moeten meemaken. Het heeft je misschien ook wel de sterke, positieve man gemaakt die je bent, die bewondering en respect bij anderen afdwingt. Het is nu wel genoeg geweest en ik sommeer de goden jouw en Bella nu met rust te laten. Sterker; om jullie krachtig en gezond te maken!

    Bella maakt prachtige dingen, zijn die te koop?

  4. Margo zegt:

    Waar staat het Hans? Website?
    Als ik me erg kwaad maak wordt iedereen bang van me, inclusief de goden, dus dat zit wel snor!

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Margo

      Er is een oude website waar nog wel een en ander te vinden is maar er is veel meer dan daar op staat.

      De URL van de verouderde website is >> http://www.atelierra.nl <<

      Ook Atelierra is opgedoekt. De samenwerking bestaat niet meer sinds we verhuisd zijn. Anna is weer onafhankelijk kunstenaar. 🙂
      Onder haar eigen naam. Atelier Anna Wolthuizen. Hoog tijd voor een nieuwe website maar je weet hoe dat gaat. Komt er niet van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s