Het wordt nooit meer wat het ooit geweest is

Gelukkig is deze nacht voorbij. Het lukte gisteravond niet om in slaap te komen en toen ik eindelijk serieus zover was het te gaan proberen, kwam een pijn in mijn hartstreek opzetten. Een stekende, aanhoudende pijn. Met alles wat ik in me had, heb ik geprobeerd de pijn te bezweren. Ademhalingsoefeningen en ontspannen mochten niet baten. Na een hele tijd vruchteloos bezig te zijn geweest, besloot ik uiteindelijk Bella wakker te maken. Dat doe ik niet zo snel meer tegenwoordig en liever helemaal niet want zij heeft haar nachtrust hard nodig. Ze heeft toch al zo weinig energie door die Multiple Sclerose. Nood breekt wet en toen ze, eenmaal wakker, in de gaten had wat er aan de hand was, wist ik dat ik de juiste beslissing genomen had. Waar zou ik zijn zonder mijn Bella. Het lukt haar altijd op de meest moeilijke momenten rust te brengen en mij te ontspannen. Nadat we een half uur ontspannen gekletst hadden en ik afgeleid was van mijn pijn, voelde ik de ellende langzaam wegebben.

Vanmorgen had ik een uurtje nodig om op te starten en de roes van vannacht van me af te schudden. Om in slaap te komen had ik namelijk 5 mg valium geslikt. Iets wat ik niet snel doe. Waar ik vroeger eenvoudiger naar een pilletje greep in dergelijke gevallen, word ik me steeds meer bewust van de chemische toevoegingen aan mijn lichaam. Ik moet er zo min mogelijk in stoppen. Mogelijk heb ik in de toekomst nog heel hard behoefte aan medicatie om de eventuele problemen te bestrijden. Als ik nu al alle gras voor m’n voeten wegmaai, wat heb ik straks dan nog over? Er ontstaat een zekere gewenning en tolerantie die met zich meebrengt dat er dan op een gegeven moment geen toereikend effect meer te verwachten is. Op momenten waarop het hard nodig is, lijkt het me een ramp als de medicatie niet meer dat doet wat je dan zo hard nodig hebt. Ik heb dat ook met morfine en andere opiaten. Ik ken COPD patiënten die dagelijks behoorlijk wat morfine slikken om de benauwdheid te bestrijden. Een benauwdheid waarvan ik denk dat die nog heel dragelijk is. Maar goed, ieder beleeft de klachten op een geheel eigen wijze en ik kan natuurlijk niet bepalen wat een ander nodig heeft. Wel kan ik me indenken dat als het voor hen veel erger wordt, zij waarschijnlijk nog maar weinig baat hebben bij de middellen die zij nu al veelvuldig slikken.

Met een kop koffie en twee boterhammen zit ik nu dit stukje te schrijven en ik voel me weer wat opknappen. Zoals het er nu uitziet, lijkt het wel weer een redelijke dag te worden. De ellende van vannacht ligt weer achter me en een nieuwe dag voor me. Buiten schijnt zowaar de zon. Vanmiddag ga ik er weer tegenaan in de oefenruimte van de fysiotherapie in het Medisch Centrum Leeuwarden. Fietsen, fietsen en fietsen. Daarna op de loopband en een reeks fitness-apparaten afwerken. Aan het einde van de training moet ik dan weer voldoende hebben bewogen en doorgeademd om het weekend zonder kleerscheuren door te komen. Dat is iets wat ik wel merk. Doe ik niks, dan voel ik dat mijn ademhaling langzaamaan zwakker wordt. Als ik regelmatig train en mijn ademhaling prikkel, voel ik dat ik beter adem. Dus ook als het even minder goed gaat, zet ik mezelf er toe om toch te gaan trainen. Liever even wat minder doen dan helemaal niks.

En zo fiets ik wat door mijn dagen heen. Niet met een verre blik op de toekomst maar levend van dag tot dag. Wat de dag van morgen brengt, kan ik misschien nog wel overzien. Hoe ik er na komende winter voorsta, is een heel ander verhaal. Voorlopig zie ik wel een beetje tegen de winter op maar zelfs dat is alweer veel gezegd. Ik weet niet eens wat de winter brengt en ik kan alleen maar hopen dat ik komende winter ongeschonden overleef. Veel lotgenoten hebben toch wel moeite met de donkere maanden van het jaar. Waar ik in mijn gezonde leven de donkere maanden juist een plezierige tijd vond, zie ik tegenwoordig liever de warmere maanden van de zomer. Zomer? In het voorjaar heeft het even kort iets gezomerd waarna het voorjaar geleidelijk is overgegaan in herfst. En nu gaan we van herfst opnieuw de herfst in met misschien hier en daar nog een nazomerse dag.

Als zelfs het weer niet meer is wat het ooit geweest is, wat kan ik dan van mijn gezondheid verwachten? Het zal wel nooit meer worden wat het ooit geweest is. Dat is iets wat ik toch wel met aan zekerheid grenzende overtuiging kan zeggen. En dat geldt niet alleen voor het weer of mijn gezondheid maar voor veel meer dan dat alleen. Het wordt nooit meer zoals het ooit geweest is.

1 september 2011. Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het wordt nooit meer wat het ooit geweest is

  1. Sam zegt:

    Knap dat je zo over je achteruitgang durft te schrijven. Het is natuurlijk geen geheim… maar het is wel lastig… om het zo op papier te kunnen zetten moet je het eerst zelf onder ogen komen 😉

    Zet hem op hé! je bent een kanjer!

  2. Gerda zegt:

    Tsja, de komende winter daar zien wij lotgenoten met een lichamelijke kwetsbare ziekte allemaal best wel tegen op denk ik, tenminste ik wel, 1 verkoudheidsvirus en het wordt weer ziekenhuis, laat staan een echte griepvirus ook al hebben we onze griepprik gehad, zegt nix de griep kunnen we krijgen en de vraag is dan komen we er opnieuw goed doorheen?
    Vroeger hield ik ook van de winter, heerlijk als het er in zat veel schaatsen, soms eens bronchitis maar ach dat ging wel weer over. Ja Ik wil met mijn 20% longen de winter wel ontvluchten naar een plek waar geen verkoudheidsvirussen en geen griep komt, ja Hans ik vind de winter eerlijk gezegd voor mij wel behoorlijk eng geworden jammer genoeg.

    vr.gr. Gerda.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s