De wil in strijd met het ziektebeeld

De wil is er wel. Ik wil wel. Graag zelfs. Er is zoveel wat ik wil. Werken, om maar eens wat te noemen. Weer volop bezig zijn met de werkzaamheden voor Oogwerk Media. Filmen op locatie bij opdrachtgevers. Regisseren op locatie. Monteren aan het eindproduct. Ik wil wel. En ter ontspanning lekker zeilen. Dicht bij huis. Hup in de auto en 15 minuten later op het water om een uurtje te zeilen na het eten. Of verder weg. Een dagje of weekend zeilen op het Wad of IJsselmeer. Heerlijk. Ik wil wel. Graag zelfs.

Mijn lichaam wil echter niet. Mijn longen zeggen me keer op keer dat het niet meer kan. En daar ontstaat het conflict, de botsing. De wil in strijd met het ziektebeeld. Mijn enorm verslechterde longen ten gevolge van mijn longemfyseem, laten mij volledig in de steek. Het zijn niet alleen de grotere dingen die niet meer kunnen. Ook even naar het toilet gaan om even te plassen is soms al een verzoeking. Een hele onderneming waarvan ik volkomen buiten adem terug kan komen. Zelfs als ik het heel rustig aan doe, gefaseerd zelfs. Nee, dit is niet leuk meer, De leukere tijden liggen echt achter mij. Mijn wil is voortdurend in strijd met mijn ziektebeeld.

Vandaag is weer zo’n dag. Een zware dag waarin ik het best moeilijk heb. Maar wacht, ik ga niet zitten zeuren en klagen. Dit blog wordt niet de klaagzang waar ik bij het begin zo bang voor was. Ik pas. De klaagzang laat ik aan me voorbij gaan.
“Tralalalala, ik ben zo vrolijk, ik ben zo blij. Zo blij dat ik emfyseem heb en tralala niet een aambei.”

Terwijl op de achtergrond de rustige muziek van Nico, album ‘Chelsea Girl’, mij in het gareel houdt, dwaal ik met mijn gedachten af naar betere tijden om dan onmiddellijk weer bij de les getrokken te worden door gedachten aan wat er nog komen gaat. Deze gedachten buitelen door mijn hoofd en tuimelen over elkaar heen. Er is zo veel. Ze verschrikkelijk veel onheil staat er in de wacht voor mij. Niet zeker of al dat onheil daadwerkelijk over mij uitgestort gaat worden maar mogelijk is het wel.
Wat was mijn gemoedstoestand ook alweer? Was ik zo blij? Tralalalala?

Mezelf voor de gek houden is een kunst die ik steeds beter versta. Van wat er niet is, kun je ook geen last hebben. De pest is alleen met dit soort klachten dat je ze niet kwijt raakt door je kop in het zand te steken. Met m’n kop in het zand ben ik bang juist nog moeilijker te kunnen ademen. Toch zou ik dat graag willen. Met m’n kop in het zand. Niets aan de hand. De wil in strijd met het ziektebeeld

5 september 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De wil in strijd met het ziektebeeld

  1. Janny C zegt:

    Hans.
    als je nu eens niet vecht tegen je ziekte, maar wel blijft vechten .
    het verleden is niet meer, het hier en nu is er, vecht voor nu.
    het anderen kost energie die je heel hard nodig hebt
    dat zeg jezelf al emotie’s die je niet kwijt kan je hebt geen adem om te
    lachen of te huilen, en te knuffelen.
    je accu is leeg
    maar ik ken jou en weet dat je het kan, vecht voor nu en blijf kalm
    sterkte , Janny

  2. Sam zegt:

    ik zeg het nog maar eens hans… je bent een enorme kanjer…
    Zonder jouw doorzettingsvermogen was je nooit zover gekomen.. en moet je eens zien voor hoe veel mensen jij iets betekend dankzij deze blog. Je maakt dingen bespreekbaar die voorheen niet besproken werden…. Kortom een echte HERO!!

    Gr Sam

  3. Dirkje zegt:

    Lieve Hans, soms zou je tegen gedachtes willen zeggen dat ze op moeten rotten. Dan zou je een knop willen omdraaien en hopla, leeg is je hoofd. Alleen jammer dat het zo niet werkt. Als geen ander weet jij dat je niet altijd kunt pieken, jammergenoeg bestaan er ook dalen. Wat hopelijk wel werkt is het opschrijven. Ik sluit me helemaal bij Sam aan. Er zijn zoveel mensen die troost uit je blog putten doordat je zo vaak laat zien dat je het niet opgeeft, dat je steeds weer ergens de moed vandaan weet te halen om door te gaan, dat je positief blijft en mogelijkheden blijft zien.
    Dat motiveert anderen, dat moet wel, je hebt niet voor niets zoveel trouwe lezers. Dat wou ik gewoon maar even zeggen.

    Oh en Hans……, Nico??? die vind ik nou altijd zo triest. Wel een interessante doorgerookte whisky stem, maar zo depri als het maar kan. 😉 Was ze al bij de Velvet Underground.
    Luister liever maar naar Marianne Faithful, hoewel die ook wel weer van die downliedjes heeft, luister maar naar The Ballad of Lucy Jordan. Nee, luister dan maar eens naar Poco, met Call it love. Ook al een gouwe ouwe, maar daar wordt ik altijd een beetje blij van, hoop dat het voor jou ook zo werkt.

    Lieve groeten,
    Dirkje

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Dirkje

      Ja maar…, ja maar… Ik hou van depri liedjes. Niet alleen, maar ook. Het is afhankelijk van mijn gemoedstoestand. Met alleen maar vrolijke muziek zou ik niet kunnen leven. Net als met alles heb ik een mix in het leven nodig. Een mix die overigens wel een beetje in balans moet zijn.

      Neemt niet weg dat ook Marianne Faithfull (gelijk ‘Sister Morphine’ maar even opgezet; heerlijk) en Poco door mij gewaardeerd worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s