Fijne reacties, warme contacten

Nu ruim een jaar geleden ben ik gestart met dit weblog. Gestart met de bedoeling alles van me af te schrijven wat op me af kwam vanwege mijn longemfyseem. Dat mijn zieleroerselen zoveel zouden oproepen bij veel lezers, had ik van tevoren nooit kunnen bedenken. Toch wel enigszins verbaasd over het bereik van dit weblog, ben ik nu van mening dat ik er ook niet zomaar meer mee kan stoppen. Er zijn teveel mensen die er echt wat aan hebben. Hoe ik dat weet?

Regelmatig wordt er gereageerd op de geplaatste artikelen. Uit die reacties maak ik op dat hetgeen ik schrijf gewaardeerd wordt. Niet alleen lotgenoten maar ook familie, vrienden en bekenden van COPD patiënten en andere chronisch zieken lezen mijn blog regelmatig. Alle reacties die binnenkomen worden ook daadwerkelijk geplaatst. Nog nooit heb ik reactie verwijderd. Het zijn zonder uitzondering allemaal fijne reacties. Warme woorden van steun, woorden van herkenning en woorden van waardering. Waardering voor hetgeen ik schrijf maar ook waardering voor de wijze waarop ik met mijn ziekte omga. Bewondering zelfs. Bewondering en respect.

Nou is bewondering niet iets waar ik op uit ben. Het is ook geen verdienste van mij. Het is gewoon wie ik ben. Daar hoef ik helemaal niets bijzonders voor te doen. Het is mijn karakter. Dus bewondering is niet nodig. Bewondering kun je hebben als iemand iets bereikt waar veel moeite voor gedaan moet worden. Omdat de wijze waarop ik omga met mijn ziekte niet iets is waar ik veel moeite voor hoef te doen omdat het is wie ik ben, is bewondering niet op z’n plaats. Ik hoef niet op een voetstuk geplaatst te worden. En trouwens, wie weet hoe ik met mijn ziekte omga als ik straks echt een wrak begin te worden. Ben ik dan nog steeds die positieve, relativerende patiënt die zijn ziekte ogenschijnlijk met alle gemak van de wereld draagt?

Fijne reacties en warme contacten. Dat is wat mijn blog mij oplevert. Warme contacten met mensen die ik voor die tijd nooit heb gekend. Fijne reacties rechtstreeks via het weblog of via de mail of Twitter. Ze zijn me alle even dierbaar. Het geeft me het gevoel dat ik het ergens voor doe. Dat ik word gelezen, kan ik aan de statistieken wel zien. Dat het wordt gewaardeerd, vertellen alleen de reacties mij. Liever door weinig lezers gelezen en gewaardeerd dan door veel lezers gelezen die niks van zich laten horen. Het gaat er niet om veel lezers te krijgen. Het gaat er om iets te kunnen betekenen voor die lezers.
Een beetje vergelijkbaar met Twitter. Je hebt volgers en volgers. Er is voor mij maar één goede volger. Dat is de volger die belangstelling voor mij heeft als mens. Die volgers die gelijk weer afhaken als ik niet onmiddellijk terug volg, ben ik liever kwijt dan rijk. Het is hun slechts te doen om zoveel mogelijk volgers te krijgen. Status? “Ik heb al 2.368 volgers.” Nou, ik heb er nog geen vierhonderd en dat vind ik al een heleboel. Zelf volg ik minder dan 150 tweeps. Om al die contacten te onderhouden is voor mij al een hele kluif. Ik zou me geen raad weten met honderden contacten. Wat een waanzin.

De fijne reacties op mijn weblog vind ik natuurlijk prettig. Wat nog fijner is zijn de warme contacten die ik er uiteindelijk aan over houd. Contacten via de ‘Social Media’ maar soms zelfs contacten IRL (In Real Life).  Wie had ooit gedacht dat een weblog tot zoiets kon leiden. Ik niet, in ieder geval. Sterker nog, ik had nooit gedacht dat een weblog onderhouden iets voor mij zou zijn.

Nu ik er een poosje mee gestoeid heb, begin ik te ontdekken dat ik er niet meer zonder kan. Ik kan niet meer zonder u. U ja, mijn lezer. Zonder lezer zou ik weer teruggeworpen worden in mijn eenzaamheid. Nee, natuurlijk niet. Eenzaam ben ik nooit geweest en ik kan me ook niet voorstellen dat ooit nog te worden. Eenzaam niet maar soms voel ik me wel eens alleen. Alleen met mijn benauwdheid, bijvoorbeeld. Alleen met al mijn klachten. Zelfs als mijn altijd liefdevolle Bella aanwezig is, kan ik me nog alleen voelen. Alleen maar zeker niet eenzaam. Hoe kan ik me eenzaam voelen met een vrouw als Bella aan mijn zij?

Heel prettig is het in ieder geval veel fijne reacties op mijn weblog te krijgen en er warme contacten aan over te houden. Een hele waardevolle bijkomstigheid. Fijne reacties, warme contacten.

17 september 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Fijne reacties, warme contacten

  1. marritanne zegt:

    Ik denk niet dat ik alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat het ook heel waardevol is wat je deelt. Je maakt een onderwerp bespreekbaar wat voor veel mensen moeilijk is, waar veel mensen die het zelf niet meemaken geen weet van hebben. Ik begrijp en herken veel van wat je vertelt en besef dan dat ik niet de enige ben, dat geeft me ook de moed en de kracht op de momenten dat ik er even doorheen zit. Zonder het te weten steun je daarmee ook veel mensen die in eenzelfde schuitje zitten. Veel mensen schrijven omdat ze het leuk vinden, of omdat ze spitsvondig willen zijn, relatief weinig mensen schrijven over wat er echt in ze om gaat.. Dat je dat durft en doet, dat je zoveel van jezelf deelt maakt je bijzonder en maakt de banden die ontstaan, al dan niet digitaal, ook echt en waardevol. Dank je wel daarvoor!
    Liefs,
    Marrit

  2. Gerda zegt:

    Dag Hans, nog twee nachtjes slapen, het klinkt als een schoolreisje, zelfs ik betrap me er op dat ik zelfs de dagen dat jij naar dr.Slebos in het UMCG te Groningen kan gaan aan het aftellen ben.
    Dat zegt genoeg dacht ik zo hoe ik mee leef met jou en die rotziekte die ik volg via jouw weblog.
    Blijf a.u.b. nog lang schrijven Hans, ik gun het je zo!!
    Vriendelijke groet,
    Gerda.

  3. oogwerkdotnl zegt:

    @ marritanne

    Dank je, lieve Marrit.

    Pfff… verder heb ik even geen woorden meer…

  4. Margo zegt:

    Ook ik heb dankzij jou deze ziekte leren kennen. Je schrijft er helder en informatief over.
    Ik lees alle blogs en ik leef met je mee. Daar voel ik me dan wel eens naar over, dat ik niet meer kan doen dan dat, meeleven.
    Ik vind je heel dapper, je blijft positief, je gaat niet in een hoekje zitten en je geeft niet op, ook dat is een voorbeeld voor velen.

  5. Dirkje zegt:

    Lieve Hans,
    Ik denk dat ik er niets aan kan doen, maar bewondering is zeker aanwezig bij mij. Bewondering voor je openheid, bewondering voor je moed, bewondering voor de manier waarop je met je ziekte omgaat, hoe je in het leven staat en de kracht vindt om deze weblog te onderhouden.
    Het is maar net hoe je het gevoel wil noemen. Ik heb een synoniemenboek van Van Dale en daarin bewondering opgezocht, geez, daar zijn een hoop woorden die de lading dekken, eerbied, respect, ontzag, achting en nog veel meer. Eigenlijk zijn ze allemaal wel min of meer van toepassing, maar woorden als vriendschap en zorg komen er ook bij kijken.
    Kortom, woorden kunnen van grote waarde zijn en door de woorden in je blog bereik je een heleboel mensen die het belangrijk genoeg vinden om steeds weer terug te komen.
    Lieve Hans, we wensen je alle goeds toe en hopen jouw blog nog heel lang te kunnen lezen.

  6. ZijalleenisZij zegt:

    Liever door weinig lezers gelezen en gewaardeerd dan door veel lezers gelezen die niks van zich laten horen”…….
    Ik lees je blog regelmatig maar ik weet niet wat te zeggen….ik reageer nu omdat ik me schuldig voel….ik lees wel maar reageer niet…..het voelt alsof ik stiekem bij je binnen gluur…..
    Sorry daarvoor, maar weet dat ik oprecht geinteresseerd ben in je. Dat ik je kracht en doorzettingsvermogen enorm waardeer en respect heb voor de kracht die je door je blogs doorgeeft aan anderen….
    Sterkte toegewenst voor morgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s