Apen en beren

Vanmorgen heeft het gesprek met dr. Slebos plaatsgevonden. Na de kennismaking begon hij langzaam met het doornemen van de geschiedenis aangaande mijn longemfyseem. Het punt waarop het echt slechter is gaan worden ligt in het begin van 2009 toen ik met een ernstige longontsteking in Drachten opgenomen werd door dokter Los. Destijds werd niet verwacht dat ik die longontsteking zou overleven. Wonderwel knapte ik vrij snel toch weer zover op dat ik na veertien dagen ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten weer kon verlaten. De verslechtering is toen toen in sneltrein vaart ingezet.

Aan de hand van een hoge resolutie CT scan heeft dr. Slebos laten zien hoe het er voor staat. voor mij waren die beelden niet nieuw. Mijn zus echter heeft nu duidelijk kunnen zien hoe het gesteld is met mijn longen. Vrolijk is ze daar niet van geworden. Er zit verschil tussen mijn rechter en linker long. Beide longen zijn bovenin erg slecht. De middenkwab van de rechterlong laat nog goed longweefsel zien terwijl de onderste kwab van de linkerlong beduidend slechter is. Omdat eerst één long behandeld wordt, valt de keus van dr. Slebos duidelijk op de rechter long.

Maar goed, zijn keus mag dan op de rechter long vallen, eerst zal gekeken moeten worden of de bovenste kwab van de rechterlong dicht gemaakt kan worden door plaatsing van eenrichtingsventielen. Het onderzoek dinsdagochtend zal dat moeten uitwijzen. Het gaat daarbij om de grens tussen de bovenste longkwab en de middelste longkwab in de rechter long. De rechter long bestaat uit drie kwabben en de linker long uit twee. Dit komt omdat het hart ook ruimte opeist in de borstkas. Mocht de rechter long nou toch lucht doorlaten op de grens tussen de bovenste longkwab en de middelste longkwab, dan is er altijd nog een mogelijkheid in de tweede keus, namelijk de linker long.

Veel technisch bla bla. Nu eerst maar even iets vertellen over de mensen achter de namen Dirk Jan en Karin. Dit is een stel mensen waarbij je je direct in goede handen voelt. Een gouden team, zogezegd. Een team waarbij je met een gerust hart je ogen dicht doet en het heft uit handen geeft. “U gaat uw gang maar. Maak mij maar weer wakker als u klaar bent.” Met alle vertrouwen stap ik in dit avontuur. Volledig overtuigd van de inzet en oprechte bedoelingen van deze mensen, kan het niet anders zijn dat ook zij niets anders willen dan ik zelf; een goed resultaat van de ingreep naar eerste keus.

Ik was al aangekondigd bij Dirk Jan en Karin. Toen ik de namen van Lou en Inge noemde, kreeg ik te horen dat ook zij inderdaad mijn naam al hadden laten vallen maar dat zij niet de enige waren. Meerdere van hun patiënten hadden mijn naam al genoemd tijdens hun eigen bezoek. Mijn “fanclub”, zoals Dirk Jan het noemde, is beduidend groter dan ik zelf kon vermoeden. Ik voel mij vereerd, denk ik. Waaraan ik dit medeleven van al die mensen te danken heb, kan ik niet zeggen. Ik weet het eenvoudig niet. Het enige wat ik bedenken kan is dit weblog. Dat is in ieder geval de reden dat al die mensen mij kennen. Hun waardering voor mijn weblog heeft hen er waarschijnlijk toe gebracht een goed woordje voor mij te doen. Naar wat de verwachtingen van al deze mensen zijn, kan ik slechts gissen. Een voorkeursbehandeling is in ieder geval uitgesloten. Immers, als ik behandeld kan worden in het kader van het onderzoek, gaat de computer de loting doen. Daarmee wordt dus bepaald of al in oktober of een half jaar later bij mij de ventielen geplaatst gaan worden. Dat ik met mijn rug tegen de muur sta, kon Dirk Jan zo wel zien aan de uitslagen van alle onderzoeken. Ik ben namelijk op diverse locaties al uitgebreid in kaart gebracht. Alles begon in Nij Smellinghe te Drachten. Het Medisch Centrum Leeuwarden heeft hier nog eens het één en ander aan toegevoegd. Daarna is mijn revalidatie in het Beatrixoord is voorafgegaan door uitgebreid onderzoek. Al deze uitslagen zitten in het dossier waardoor een duidelijk beeld is ontstaan van de ontwikkeling van mijn longemfyseem. Iets waar Dirk Jan zijn voordeel mee kan doen. Iets waar Dirk Jan hopelijk een positieve draai aan kan geven. Niet eens zozeer in de getallen maar meer in mijn dagelijkse gevoel. Mijn ervaring. Hoe ik de dagelijkse dingen weer wat beter kan uitvoeren. Weer wat kan lopen. Veel belangrijker allemaal dan wat cijfers in een stoffig dossier. Al die cijfers zeggen mij veel minder dan vooruitgang in de kwaliteit van mijn dagelijkse leven.

Nadat ik vanmorgen in het UMCG aangekomen was, bedacht ik me dat ik Apie Apie op het bureau thuis had achtergelaten. Dat beest was na vannacht mee uit bed gegaan om pontificaal op het bureau te gaan zitten zodat ik hem niet vergeten zou. Ben ik ‘m toch vergeten! Hanny, mijn zus, vroeg toe of ik wel slapen kon. Ik antwoordde dat ik waarschijnlijk prima zou kunnen slapen maar dat ik mijn twijfels had over de nachtrust van Apie Apie.
Vanavond beloofde Bella mij dat zij Apie Apie bij haar zou laten slapen. Zij heeft zelf ook een nachtvriendje, Bruintje genaamd. Het moge duidelijk zijn dat Bruintje een beertje is. Een lief, klein al enigszins verfomfaaid beertje met een gebreid truitje aan. Vannacht slaapt Bella dus met Bruintje en Apie Apie. Even was ze bang dat ze wakker zou worden met een bed vol apen en beren maar ik heb haar verzekerd dar mijn Apie Apie voor honderd procent te vertrouwen is. Zoiets zou Apie Apie nooit flikken. Apie Apie weet het als geen ander. Als er iets is wat Bella en ik op dit moment echt niet kunnen gebruiken, dan zijn het wel apen en beren.

19 september 2011, Universitair Medisch Centrum Groningen, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht. Bookmark de permalink .

4 reacties op Apen en beren

  1. Sam zegt:

    Mooi verwoord hans!!
    Heeel veel succes de komende dagen!
    Ik duim
    xx

  2. ZijalleenisZij zegt:

    Ik duim mee…….

  3. Jantien zegt:

    Ben een poosje weg geweest en heb nu pas de laatste afleveringen van september kunnen lezen. Wat spannend allemaal. Hans, ik hoop zo op een goede uitkomst voor je. Schietgebedjes gaan richting Groningen………

  4. Jet van Kempen zegt:

    Ben nog steeds aan het duimen voor je

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s