Belang van persoonlijke benadering in grootschaligheid zorg

-------- 'Spookjes', acryl op paneel, 65 x 70 cm. --------© Anna Wolthuizen

Het blijft gerommel in de marge. Goeie dag, slechte dag. Beetje vooruitgang, weer een terugslag. Ik weet het wel. Wat mag ik verwachten met een stel longen als boterhamzakjes. Het plaatsen van de eenrichtingsventielen mag dan tot resultaat leiden en mij hopelijk meer kwaliteit van leven gaan bieden, genezen zullen deze ventielen mijn longen natuurlijk niet. Het moge een wondermiddel lijken, als een tovermiddel kan het helaas niet gezien worden. Nee, u hoort mij niet klagen of ontevreden knorren. Het is natuurlijk ongekend wat er vandaag mogelijk is en dat zelfs met een stel longen als boterhamzakjes nog verbetering haalbaar is. Echt ongekend, en de arts die deze techniek bij mij aan het toepassen is, ben ik ook zeer dankbaar. Hij verdient en heeft mijn bewondering en respect. Niet alleen als arts maar bovenal als mens. Zo begaan als hij is, en zo gedreven om patiënten die echt met de rug tegen de muur staan, weer wat ruimte te geven, zo kom je ze helaas maar weinig tegen. Ik voel me een gezegend man. Ik kom ze namelijk wél tegen. Vanaf mijn eerste longarts tot vandaag kom ik ze tegen. Longartsen die echt begaan waren/zijn met mijn situatie. Ik ga ze noemen ook, bij naam, die longartsen die zich tot nu toe volledig voor mij ingezet hebben: Henk Los, Nij Smellinghe, Drachten – Ralph Koppers, Medisch Centrum Leeuwarden – Dirk-Jan Slebos, Universitair Medisch Centrum Groningen. Zij verdienen het genoemd te worden. Zij verdienen het geroemd te worden. Hen ben ik veel dank verschuldigd.

Natuurlijk heb ik met meer (long)artsen te maken gehad. Niets ten nadele van deze artsen maar de drie hier genoemde artsen steken werkelijk met kop en schouders uit boven de artsen die ik verder meegemaakt en ontmoet heb. Uiteraard heeft dat ook te maken met de duur van het contact. Iemand met wie je een korte periode contact hebt, zal anders met je omgaan dan iemand met wie je een langer durende relatie opbouwt. Dat merk ik ook bij zaalartsen. Met hen die ik vaker zie, ga ik anders om dan met een zaalarts die ik slecht twee of drie keer tref tijdens verschillende opnames.

-- 'Hanging Out To Dry', acryl op canvas, 40 x 50 cm. --© Anna Wolthuizen

In Nij Smellinghe te Drachten heb ik altijd de persoonlijke benadering enorm kunnen waarderen. Men wist daar wie ik was. Niet alleen mijn behandelend arts, Henk Los, maar ook de assistenten op het secretariaat. Ik schreef dat altijd toe aan de kleinschaligheid van het ziekenhuis en vreesde het ergste toen ik uiteindelijk toch overging naar het veel grotere Medisch Centrum Leeuwarden (MCL), nadat wij van Burgum naar Leeuwarden verhuisd waren.
Niets bleek deze vrees echter te bevestigen. De door Henk Los uitgekozen longarts in Leeuwarden, bleek een perfecte match te zijn.  Met zijn keuze voor Ralph Koppers, heb ik het enorm getroffen. Deze man is begaan en neemt de tijd als hij of ik dat nodig achten. In het MCL ben ik niet verworden tot een gevreesd patiëntennummer in de massa. Ook in het MCL ben ik gewoon Hans Groeneweg gebleven en hoewel daar het secretariaat veel groter is, en men mij niet echt persoonlijk kent, is dat iedere keer wel heel snel duidelijk en voor Ralph Koppers is de naam Hans voldoende voor hem om te weten over wie van zijn patiënten het gaat. Een enorme meevaller en een compliment voor de polikliniek longziekten van het MCL (de enige poli waar ik ervaring mee heb). Hetzelfde geldt overigens voor de verpleegafdeling longziekten van het MCL.
En dan beland je uiteindelijk in het grote Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) waar je alleen bij binnenkomst al lijkt te verzuipen in grootschaligheid. Voor een provinciaaltje uit Leeuwarden is het UMCG een fabriek die onvergelijkbaar is met alles wat in Friesland boven het maaiveld uitsteekt. Een fabriek met een hoeveelheid werknemers die het gehele Friese werkloosheidsprobleem in één keer zou kunnen oplossen. Een grootschaligheid echter, die onmiddellijk weer ‘gedowngrade’ wordt zodra je binnenstapt in de spreekkamer van je behandelend arts. Voor Dirk-Jan Slebos ben ik absoluut geen patiëntnummer. Voor hem en voor Karin Klooster, de twee mensen met wie ik te maken heb ik het kader van de Stelvio Trial, ben ik echt wel Hans Groeneweg uit Leeuwarden.

En dan, ineens, met al dat gerommel in de marge, besef ik dat dit gegeven zo ontzettend belangrijk is. Die kleinschaligheid, een persoonlijke benadering in de grootschaligheid van de huidige bedrijfsvoering in de zorg. Het is helaas niet iedere zorginstelling gegeven er op deze wijze mee om te gaan. Misschien is dat een leerproces. Een moeilijk maar wel heel belangrijk leerproces. Het gaat namelijk om een groot belang. Mogelijk zelfs een belang wat het verschil kan maken in verbetering of achteruitgang. Het belang van een persoonlijke benadering in de grootschaligheid van de zorg.

18 oktober 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Belang van persoonlijke benadering in grootschaligheid zorg

  1. Sam zegt:

    Lieve Hans,

    Je hebt het meer dan verdiend zulke toppers als arts te hebben. En helaas… is de menselijkheid nog steeds niet vanzelfsprekend!! Eigenlijk zouden artsen daarop geselecteerd moeten worden ( Grapje) 😉

    Ik heb het zelf gelukkig ook enorm getroffen met mijn artsen… maar dat is helaas niet voor iedereen het geval!

    Top dat je een blogje er over schrijft!

    Gr Sam

  2. Dirkje en John zegt:

    Zat te wachten op je blog en wilde je niet smsen om je niet lastig te vallen.Snap wel dat het ff tijd nodig heeft om te settelen, het is zowiezo een heftige procedure, hoe je het ook bekijkt. Er zijn toch een aantal vreemde objecten in je longen geplaatst en dat gaat nooit zonder repercussies. Dat begreep ik ook uit je verhaal over je hoestreflex. Hopelijk voel je je nu wat beter, want die heftige pieken en dalen waren natuurlijk wel te verwachten, maar wij blijven, samen met jou natuurlijk, op de pieken rekenen. Fijn dat je zulke toffe doktoren hebt, en dat verdien je ook wel na alles wat je met zoveel moed hebt doorstaan met je COPD. Lieve Hans, heel veel sterkte voor jou en Bella.
    Lieve groeten, Dirkje en John

  3. Arjan uit Oranjedorp zegt:

    Tja Hans, je hebt maar geboft met zulke artsen.
    Het kan ook anders, gelijk wij samen wel weten.
    Je kan tegen “bureaucratische wonderen” vechten wat je wilt, maar het lijkt wel alsof ze (!) altijd winnen.
    Ik boks al weer een poosje tegen omhoog gevallen lui, die denken en vinden dat patiënten maar lastige en vervelende mensen zijn die altijd wat te zeuren hebben. En wanneer je ze probeert te helpen door voor de zoveelste keer het probleem te vertellen (en er gelijk ook de oplossing bij te geven) merk je na even dat ze niet hebben geluisterd en al helemaal niet hebben nagedacht over de meest simpele dingen waar we nu eenmaal mee te maken hebben. (afspraken controleren- papieren naar het verkeerde adres sturen- beloven je op een bepaalde lijst te zetten en dat dan niet doen) enz enz.
    Ik weet best dat dit allemaal in het niet valt bij wat mensen zoals jij en Ed en Jaap ( om er maar een paar te noemen die ik ken) moeten mee maken, maar als de simpele dingen al niet lukken, hoe veel vertrouwen moet je dan hebben als diezelfde lui de moeilijke dingen moeten gaan uitvoeren.

    Ik hoop intussen dat het je goed gaat na je ingreep.

    Arjan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s