Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Vandaag beginnen we weer aan een nieuwe week. En morgen zelfs aan een nieuwe maand. Als dat geen nieuwe ronde is? Precies, de kansen moeten dan wel op de loer liggen. Ik ben van plan die kansen te gaan strikken. Vanmiddag ga ik b.v. lekker trainen in de oefenzaal van de fysiotherapie in het Medisch Centrum Leeuwarden. Samen met een stel andere kneuzen die COPD hebben. Allemaal behoorlijk ouder maar veel beter dan mij. Ik ben wel eens jaloers op die oude mannen en vrouwen. Wat zij allemaal nog kunnen! Waar ik dan weer niet jaloers op ben is op hun zeuren en klagen. Want o, o, zij hebben het zo moeilijk met hun COPD en kunnen bijna niks meer. Maar goed, ieders klachten zijn serieus dus mij zul je daar verder niet over horen maar jaloers ben ik niet op dat klagen. Blij dat ik niet zo klaag. Althans, dat hoop ik.

Fysiotherapie krijgt nu een nieuwe impuls voor mij vanwege die ingebrachte eenrichtingsventielen. Het zou allemaal wat makkelijker moeten gaan. Als dat geen nieuwe kans is… Nu weet ik ook wel dat mijn conditie niet verbeterd is door die eenrichtingsventielen maar door de betere ademhaling en omdat ik geen last meer heb van die enorme luchtballon bovenin mijn rechterlong, zou ik nu toch wat makkelijker weer conditie moeten kunnen opbouwen. Ik ga daarvoor mijn best doen. Dat is zeker.

Andere nieuwe kansen zullen ook op mijn weg komen. Vaag zie ik al wat aankomen maar ik wacht nog even tot de contouren zich wat duidelijker gaan afsteken. Vaak gaat het één samen met het andere. Het één volgt ook vaak op het andere. Zo zal een verbeterde conditie gevolgen hebben voor nieuwe kansen.

De nieuwe ronde zit dit keer echt in de wisseling van seizoenen. Waar ik eerder enorm tegen de winter opzag vanwege mijn COPD, zo zie ik de winterperiode nu ineens heel anders. Een nieuwe ronde met nieuwe kansen. In ieder geval een nieuwe ronde met een duidelijk doel. Bang ben ik helemaal niet meer voor de winter. Ontstekingen kunnen natuurlijk altijd de kop opsteken in mijn luchtwegen maar ik denk dat mijn weerstand aanzienlijk aan het verbeteren is. Een goede weerstand is essentieel bij het uitblijven van ontstekingen. De winter zie ik nu veel meer als een periode van voorbereiding. Voorbereiding op de seizoenen die komen gaan. Het voorjaar en de zomer. Voorbereiden vooral op de kansen die deze beide seizoenen met zich meebrengt. Voorbereiden in de zin van conditie opbouwen, krachttoename, zoveel mogelijk naar buiten gaan en mezelf dus eigenlijk een enorme schop onder mijn kont geven. Nou was ik altijd al wel behoorlijk gretig maar die gretigheid is toch wat afgenomen met het slechter worden van mijn longen. Nu mijn motivatie weer groeiende is vanwege de verbetering in mijn ademhaling, is een extra schop onder mijn kont alleen maar stimulans om opnieuw hard te gaan werken.

Ook moet de winter gebruikt worden om enige financiële orde op zaken te stellen. Zo krijgen wij al een tijdje zorg- en huurtoeslag. Laat de belastingdienst ineens weten dat zij teveel hebben uitbetaald n.a.v. ons inkomen. Al met al hebben we de afgelopen weken ruim drieduizend euro terugbetaald. Daarnaast is de huurtoeslag stopgezet m.i.v oktober en is de zorgtoeslag van €128,00 naar €11,00 per maand gebracht. Nu moet ik uitzoeken waar de belastingdienst zo’n hoog rekeninkomen vandaan haalt. Want dat het niet klopt, is duidelijk. Het inkomen van Anna en mij is echt niet veel hoger dan het absolute bestaansminimum. Ik zou graag willen dat het wel klopte wat de belastingdienst ons nu voorrekent. Fijne klus voor de winter. Omdat alle vorderingen terugbetaald zijn, hoeft er in ieder geval geen rente betaald te worden over de openstaande bedragen. Als ik komende winter dan toch bezig ben , kan ik gelijk de aangifte IB voorbereiden en de aangifte omzetbelasting voor Oogwerk Media. En dan liggen er altijd nog wel facturen die ik kan declareren bij de ziektekostenverzekeraar. Komt er ook weer eens wat geld de goede kant op.

Maar veel belangrijker dan de financiële perikelen, is natuurlijk de gezondheid van Anna en mij. Anna is ontzettend vermoeid, de laatste weken. Zij doet al veel rustiger aan dan voorheen en heeft een aantal activiteiten geschrapt. ondanks dat blijft ze maar moe. Het is haar aan te zien. Ik vind dat heel sneu voor haar want ze heeft al zo weinig energie door die Multiple Sclerose. Dat het verder wel redelijk goed gaat met haar wordt door die chronische vermoeidheid behoorlijk teniet gedaan. Ze wil zo verschrikkelijk graag.
Het moge duidelijk zijn dat ik veel beter in mijn vel zit dan een tijd terug. Ten tijde van mijn revalidatie in het Beatrixoord en de eerste periode daarna, zat ik allesbehalve goed in mijn vel. Zowel fysiek als psychisch heeft dat Beatrixoord mij absoluut geen goed gedaan. Een klacht die ik steeds vaker te horen krijg van mensen met wie ik daar enige tijd heb doorgebracht. Zelfs de longartsen in het MCL krijgen steeds vaker minder positieve geluiden over het Beatrixoord te horen van patiënten die zij daarheen doorverwijzen.

Gelukkig ligt dat hele gebeuren weer een mooie tijd achter mij. Ik heb me er aardig uit weten te worstelen. Het was een diep dal. Een tranendal, mag ik wel zeggen maar geheel zelfstandig heb ik me weer een weg naar de top weten te bevechten. Voor mij geen Beatrixoord meer. Ook dat behoort tot de nieuwe ronde met nieuwe kansen.

31 oktober 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s