In het dal is niets te vinden

De kaarten zijn opnieuw geschud en gedeeld. We kunnen doorgaan met spelen maar het eerste wat direct opvalt is dat er weer een speler verdwenen is. Zo zijn er de laatste tijd meerdere spelers verdwenen. Omgaan met chronisch zieken is net zoiets als hoogbejaard zijn. Je ziet steeds meer mensen in je omgeving wegvallen. In mijn geval niet vanwege de leeftijd alleen maar meer nog vanwege die chronische ziekte die uiteindelijk niet te verslaan is. Zolang ik nog mensen om me heen weg zie vallen, sta ik zelf nog met beide benen in het leven.

Maar hoé sta ik in dat leven? Psychisch, bijvoorbeeld? Nou dat is wel eens anders geweest. Er zijn tijden geweest dat ik toch behoorlijk met doodgaan bezig was. Dit ontstond geheel uit het gevoel dat mijn  leven ten einde liep. Met name eind vorig jaar heb ik zo’n periode gehad. Vreemd is dat natuurlijk niet; mijn lichaam liet het behoorlijk afweten. Ook al is de wil nog ze sterk, als het lichaam het overduidelijk laat afweten, kun je wel meer willen maar de vraag is dan wie de sterkste is. Omdat ik op een gegeven moment afstand genomen heb van de dood om mij weer volledig te richten op het leven, betekent dat absoluut niet dat ik de sterkste was. Mijn lichaam was uiteindelijk mijn redder en niet mijn psyche.

De kracht van positief denken wordt enorm overschat. Natuurlijk weet ik ook wel dat het geen enkele zin heeft bij de pakken neer te gaan zitten maar een ieder die denkt dat je met positief denken ziekte kunt bestrijden, zit er goed naast. Helaas. Was het maar waar. Kon je met positief denken je lot maar in eigen hand nemen. Ik ken iemand in mijn directe omgeving die dan al lang verlost zou zijn van haar Multiple Sclerose. Als er iemand altijd verschrikkelijk positief is geweest en daarnaast altijd enorm haar best gedaan heeft, is het mijn eigen lieve Bella wel. Hoe vaak heb ik haar in het begin van haar ziekte niet horen zeggen, “… maar ik doe toch zo m’n best…”. Ja lieverd, dat zag ik ook wel maar met je best doen kun je geen MS verslaan. Hetzelfde geldt voor vele andere chronische ziektes. Longemfyseem is daar één van. Alle positief-denken-adepten wil ik meegeven vooral positief te blijven denken. Ik doe hetzelfde alleen verwacht ik er niet van te genezen. Wel is positief denken goed voor je humeur, voor je gevoel van welbevinden. Je staat door positief denken gemakkelijker in het leven dan wanneer je de kop laat hangen. Althans, dat is mijn bescheiden mening. Misschien denken de hypochonders hier wel heel anders over.

Bij veel lotgenoten zie ik overigens iets heel anders dan positief denken alleen. Het geldt natuurlijk niet voor elke chronisch zieke maar over het algemeen worden juist zij die aan een levensbedreigende ziekte lijden enorm sterk. Zijn dragen hun last met opgeheven hoofd. Nemen het zoals het komt en ga dagelijks opnieuw de strijd aan zonder daardoor in een (blijvend) dal te geraken. Bewonderenswaardig! Waar halen zij de kracht vandaan. Patiënten met ernstige longklachten die er veel erger aan toe zijn dan ik, die ondanks alles toch vrolijk kunnen zijn en blijven, die de aandoening met bijbehorende klachten heel goed weten te relativeren en die overal lichtpuntjes in zien. Mensen van wie het leven zo klein is geworden dat het soms niet groter is dan het bed waar zij de meeste tijd van de dag en nacht doorbrengen. Mijn bewondering en respect gaat uit naar deze mensen. Mensen van piepjong tot stokoud. Mensen met een kracht en een overlevingsdrang waar ik het haast koud van krijg. Grote voorbeelden hiervan zijn vriend Ed uit de polder, Zeeuws meisje Samantha, ouwe jongen Molle uit de Friese Wouden en natuurlijk mijn eigen Bella uit het hoofddorp van Friesland. Allemaal enorme positivo’s die ondanks hun positivisme maar niet beter worden. Zij gaan blijvend achteruit maar blijven ondanks dat aan hun positieve instelling vasthouden. Natuurlijk hebben ook zij wel eens een dag waarop het allemaal niet zo lekker zit, een dag waarop het positivisme ver te zoeken is maar het is juist hun enorme veerkracht die hen snel weer uit het dal weet te trekken omdat zij als geen ander weten dat er in dat dal helemaal niets te vinden valt.

2 november 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op In het dal is niets te vinden

  1. Sam zegt:

    Lieve Hans,

    Als positief denken… de oplossing was geweest… was jij ook allang genezen! 😉 Je vergeet in mijn ogen dan ook iemand in het rijtje…. Jezelf! Hoeveel mensen bewonderen jou wel niet om je kracht en doorzettingsvermogen? 😉

    Een grote knuffel voor jou & Bella!

  2. oogwerkdotnl zegt:

    @ Sam

    Ach Sammy, ik weet niet of ik wel in dat rijtje thuis hoor. Leuke verhaaltjes schrijven is één ding maar echt opgewekt blijven als het bed mijn leven wordt, is iets heel anders. Ik weet niet hoe ik daarop zal reageren. De tijd zal me daarin wijzer maken.

    Toch heel erg bedankt voor je lieve reactie.

    Een dikke zoen van ons beiden.

  3. Dirkje zegt:

    Hi Hans, het is geweldig moedig dat zoveel mensen positief zijn en blijven. Ook Mind over Matter werkt in sommige gevallen wel. Mijn broer had longkanker en was opgegeven en lag al aan de zuurstof. Toen mijn ouwelui hem voor het eerst in 25 jaar in Australië gingen bezoeken, was hij zo ziek dat hij ze niet kon ophalen van het vliegveld. Hij heeft het uiteindelijk wel overleefd door te vechten en de troepen (witte bloedlichaampjes) op te lijnen om de kankercellen te vernietigen en daarin speelde positief denken een grote rol in. Ongeloofelijk resultaat, dus het kan wel. Na een aantal jaren kwam hij, tijdens een congres een van zijn toenmalige geneesheren tegen die zei: “goh leef je nog, je was toch dood”? 😉 Maar inderdaad, wat jij zegt is ook waar, zoveel mensen dragen hun ziekte of handicap met waardigheid en positief zijn en genezen toch niet, dus wat de “trigger” is weet ik ook niet. Goeie blog weer, en zoals Sam al zegt, als het alleen aan positief denken lag, dan was jij de marathon al weer aan het lopen. Fijne dag gewenst en lieve groeten,
    John en Dirkje

  4. Sam zegt:

    Ik zat je blogjes terug te lezen en kwam dit mooie blogje weer tegen. Hopelijk ben je zelf inmiddels overtuigd dat jij ook in het rijtje thuis hoort. Je bent een kanjer.

    xx Sam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s