Van toen en nu

Draadomroep

“Goeiemorgen groentenboer, wat eten we vandaag?” Uit mijn jonge jaren herinner ik me een radioprogramma met een dergelijke titel. Het was een programma voor huisvrouwen die niet zelf konden bedenken wat ze vandaag nou weer op tafel moesten zetten om manlief na een dag hard werken te verwennen.
De radio was destijds nog een draadomroep. Een luidspreker in huis die verbonden was aan een zendstation met een kabel. Die kabel had een schakelaar waarmee je een aantal zenders kon kiezen. Ja, wie denkt dat de kabel van deze tijd is, heeft het mis. Ook in de jaren zestig was er dus al kabel.

Nij Smellinghe, Drachten

Ach, er is zoveel wat ik me herinner. Rennen, vliegen en draven. Niet alleen als kind maar ook veel later. Als volwassene heb ik ook nog heel wat afgerend, gedraafd en gevlogen. Actief ben ik tot ver in mijn beginperiode met longemfyseem geweest. Zo actief dat mijn longarts destijds in Nij Smellinghe te Drachten dacht dat het allemaal best wel meeviel. Immers, als je zag wat ik allemaal nog deed, kon het nooit ernstig zijn. Dat bleek een misvatting. Niet een misvatting van het verwijtbare soort. Zowel de longarts als ikzelf waren er van overtuigd dat het wel wat meeviel. De foto’s zagen er destijds goed uit en wat er aan mijn longen te horen was, gaf ook geen verontrustend beeld.

Canon XL 1s

Zo anders is het vandaag de dag. Van de foto’s word je niet vrolijk en geluid is nauwelijks te horen als je met de stethoscoop naar mijn diep in- en uitademen luistert. Met heimwee denk ik terug aan die goede oude tijd. De tijd van een aantal jaren geleden. De tijd waarin ik nog kon werken. Met een camera op m’n schouder, in de meest onmogelijke houdingen de mooiste beelden kon vangen. De tijd waarin ik nog kon zeilen, privéles kielbootzeilen kon geven en groepen kon begeleiden in Hike-activiteiten in Nationaal Park De Alde Feanen voor Watersportcentrum De Twirre te Eernewoude. Dat waren nog eens tijden!

Meindert Talma met zijn begeleidingsband The Negroes in de Prinsentuin te Leeuwarden

En toch is het leven nog steeds zeer de moeite waard om geleefd te worden. Anders maar niet minder goed. Tegenwoordig haal ik mijn voldoening veel meer uit wat ik voor een ander kan betekenen. Wat ik kan betekenen voor lotgenoten, chronisch zieken. Maar ook voor hun familie en dierbaren. Natuurlijk is er meer te beleven. Net als genieten tijdens de buitenactiviteiten destijds, geniet ik nog steeds van wat de natuur ons te bieden heeft aan kleuren, geuren en beelden. Ook muziek zal altijd mijn hoofd aangenaam blijven vullen. Zowel thuis als buitenshuis. Concertbezoek is moeilijk geworden maar wat nog wel prima gaat is jaarlijks wat buitenconcerten bezoeken in de Prinsentuin hier in Leeuwarden. Wat daar in de muziekkoepel staat is natuurlijk niet van de meest professionele soort maar het gaat dan veel meer om de sfeer, om de interactie met de overige aanwezigen en om het bier in combinatie met de zon en de mooie omgeving.

De Prinsentuin met op de achtergrond café/restaurant "De Koperen Tuin"

Ook zonder muziek is de Prinsentuin overigens een aangename pleisterplaats. ’s Zomers meren er vele boten aan. Er is een fijn terras voor café De Koperen Tuin. De pracht van de aangelegde tuin in Engelse landschapsstijl, de vijver met de spuitende fontein en de spontaniteit van de aanwezigen. Echt een plekje om aangenaam te verpozen met mooi weer. Gewoon in je uppie of in gezelschap van vrienden, of dierbaren. De tuin biedt in alle jaargetijden een geweldig pallet aan kleuren van de aanwezige flora. Stilletjes zitten en genieten. Of lekker kletsen met een biertje op het terras, liggend in het gras naar de hemel kijken en luisteren naar de geluiden die op je afkomen. Ik genoot hier al van toen ik eerder een periode in Leeuwarden woonde. En zo is ook de Prinsentuin iets van toen en nu.

8 november 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Van toen en nu

  1. Margo zegt:

    Tja-tja-tja wat zullen we eeeeeten?
    Tja-tja-tja wie zal het weeeeten??
    Deeeeee groentemaaaaan!!

    Zo herinner ik het me. 🙂

  2. oogwerkdotnl zegt:

    @ Gerda

    Dat ik daar zelf niet opgekomen ben, Gerda. Altijd zoek ik alles op maar naar de groenteman ben ik niet op zoek geweest. Het gevolg is dat ik een compleet foute herinnering aan dit blog heb toevertrouwd. Erg is dat niet want de essentie is de herinnering en niet de juistheid van het feit.

    Bedankt voor de reactie want het is natuurlijk hartstikke leuk dat stomme liedje na al die jaren weer eens te horen. … de groenteman!

  3. Gerda zegt:

    Hoi Hans wie zegt dat het een foute herinnering is, helemaal niet, deze zin (zie onder) werd iedere keer gezegd na het gezongen liedje. jeugdsentimenten. – De radiorubriek ‘De Groenteman’ wordt in de jaren 60 en 70 jarenlang uitgezonden. … Voor mensen met een nostalgische inslag is het misschien ook …. Altijd weer een gezeur elke dag wat we moeten eten, de een lust dit …. De tekst ging iedere dag als volgt:, “zeg groenteman wat eten wij vandaag.”?, jij zat dus goed toch? …

    Groetjes
    Gerda..

  4. anne zegt:

    dan weten jullie ook nog wel Paulus de boskabouter met eucalypta……………..
    zaterdags in de grote teil, ná mijn broertje in hetzelfde water!
    en dan met schoonpyammatje aan luisteren naar deradio.

    er was ook zo’n liedje: houd je handen aan het stuur en je ogen op de weg…

    pffff, wat waren we nog braaf toen.

    groet anne

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ anne

      Ja Paulus de Boskabouter. Natuurlijk ken ik ‘m nog. En dat teiltje waarna de schone pyjama aan kwam, herinner ik me ook nog heel goed. Leuk.

      Van dat brave kan ik me overigens niet veel meer herinneren. 🙂

  5. Gerda zegt:

    Deze is voor Anne, ik heb z’n email adres niet.
    Hopelijk vind jij dit o.k Hans?

    Groetjes,
    Gerda
    http://www.4shared.com/audio/VnLSG17x/De_Fouryos_-_Zeven_leuke_meisj.html

  6. Dirkje zegt:

    Wij hadden ook zo’n ouderwetse radio, met zo’n groen oog voor de zenderkiezer. Ja inderdaad, een zinken teil in het keukenaanrecht (niet hetzelfde water als mijn broer gelukkig) en daarna Paulus luisteren. Paulus de Boskabouter, Oeroeboeroe, Jodocus, ah ja, de tijd gaat wel snel. Ik heb altijd met veel plezier samen met onze zoon Hans naar de Fabeltjeskrant gekeken en Sesamstraat vond ik echt leuk, maar Paulus sloeg echt alles voor mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s