Als het mijn tijd is, ga ik

Kortademig, benauwd en met een angstig gevoel zag ik mij gisteravond genoodzaakt een dosis morfine tot mij te nemen om deze ongemakken te verdrijven. De morfine gaf verlichting en uiteindelijk ben ik in slaap gevallen zonder 112 te bellen om mij te laten opnemen in het Medisch Centrum Leeuwarden. Ik stond op het punt dit te doen. Zo beroerd was ik er aan toe. Na een poosje lekker geslapen te hebben, werd ik vannacht wakker. Werd ik wel wakker? Nee, eigenlijk had ik meer het gevoel wakker gemaakt te worden. Hoe dan ook, op een gegeven moment was ik wakker met een paar knokige handen strak om mijn keel geklemd. Wanhopig probeerde ik mij van die handen te bevrijden. Ik pakte ze beet om te trachten ze los te rukken zodat ik weer vrij kon ademen. Terwijl ik ze beetpakte, voelde ik dat die handen inderdaad wel erg knokig waren. Dunne, keiharde vingers waar nauwelijks vlees op zat. Ik probeerde iets te zien maar zag geen hand voor ogen. Voelen deed ik het wel. Niet één hand maar twee handen. Nog steeds als een bankschroef om mijn keel geklemd waar ze mijn luchtpijp dichtknepen.

Pikkedonker. De luxaflex gesloten. Geen hand kon ik voor ogen zien en dat spijtte mij ten zeerste. Ik was enorm benieuwd waar die knokige handen aan vastzaten. Terwijl ik hierover nadacht, voor zover ik nadenken kon met een dalend zuurstofgehalte in mijn bloed door de afgesloten luchtpijp, begon de kamer zich langzaam te vullen met een kil maanlicht. Door de ramen zag ik de volle maan schijnen. Hè, ik had de luxaflex dichtgedaan toch? De betrokken lucht van gisteravond had plaatsgemaakt voor een heldere hemel met daarin die volle maan. Was het überhaupt volle maan vannacht? Tegen de heldere hemel tekenden zich nu diverse kraaien af die langs mijn raam vlogen? Wat gebeurt hier allemaal? De knokige vingers bleven hun ijzeren greep continueren. Wel kon ik nu wat zien en krampachtig probeerde ik de knokige vingers te volgen langs de armen naar het lijf waaraan deze vastzaten. Ik kende deze gedaante. Het was de Dood. De Dood van Pierlala. Hij was het die mij gewekt had en hij was het die mij wilde komen halen. Zijn verwoede pogingen maakten hem kwaad. Het leek hem niet te lukken. Ondanks zijn ijzeren greep op mijn luchtpijp, bleef ik bij machte lucht naar binnen te krijgen. Dit maakte hem niet blij en zijn greep versterkte zich zo mogelijk nog verder.

Langzaam voelde ik de kracht in de knokige handen afnemen. Hij liet los en ik zag dat de handen niet veel meer waren dan een stel botjes. Waar haalde hij de kracht vandaan? De losjes bij elkaar hangende vingerkootjes vormden toch een uiterst krachtig stel handen. De handen van de Dood. Handen die heel goed in staat waren te wurgen maar daar nu even niet in slaagden. Het wilde maar niet lukken mij mee te voeren naar gene zijde. Het lukte de Dood niet mij te doden.

Uiteindelijk staakte de Dood zijn pogingen, liet los, stond op en vertrok zoals hij gekomen was. Ongemerkt in het niets verdwijnend. Mij achterlatend met vragen en verwarrende gedachten. Wat was hier gebeurd? Had dit alles een bedoeling? Moest ik hier een les uit trekken? Had dit een betekenis? Ik wist het niet en het leek mij dat ik aan de Dood ontsnapt was. Langzaam vulde mijn longen zich weer met voldoende lucht. Het zuurstofgehalte in mijn bloed steeg weer naar een acceptabel peil. Een peil waarmee ik weer redelijk kon nadenken. Toen ik eenmaal alles weer op een rijtje kon zetten, besefte ik mij dat ik helemaal niet ontsnapt was aan de Dood. Het is eenvoudig onmogelijk te ontsnappen aan de Dood. Als mijn tijd gekomen is, zou er geen ontsnappen meer aan zijn. Een keuze had ik dan niet meer. Noch had ik dan de kracht mij tegen de Dood te verzetten. Ook nu heb ik me niet werkelijk verzet. Het is de Dood zelf die het onderspit gedolven heeft. Hij was gewoon op het verkeerde moment langsgekomen. Te vroeg. Het was mijn tijd nog niet. Zo simpel is het. Als het mijn tijd is, ga ik.

16 november 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Als het mijn tijd is, ga ik

  1. Tam zegt:

    Zo Hans,

    Wat een angstaanjagende en tegelijk interessante ervaring. Het kan ook de morfine zijn, hè, maar dat hoeft niet al is het wel een erg archetypisch beeld wat je hier schetst. Het was overigens 10 november volle maan….Als ie weer komt, zou ik met hem in gesprek gaan. De Dood kan het ook wel wat subtieler met je aanpakken als de tijd daar is. Anders stuur je ‘m maar even bij mij langs en dan heb ik het er even over met hem 😉

    Liefs,
    Tam

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ Tam

      Nee, het was niet de morfine. Gewoon een verhaaltje meid. Tijdverdrijf in de nacht. Een verhaaltje voor het slapen gaan. Vol van symboliek. Pierlala, wie kent ‘m niet uit de poppenkast van Jan Klaassen en Katrein? De volle maan, kraaien in de lucht en opgehaald worden door de Dood in de gedaante van een skelet. Symboliek, meiske. Had jij toch moeten zien. 🙂

  2. Marja zegt:

    Doodenge ervaring lijkt mij !
    Niks geen tunnel mooi licht en vriendelijke gezichten.
    Deze nachtmerrie snel vergeten Hans.
    Lieve groet ook voor Anna

  3. anne zegt:

    ik vermoed ook, dat het een nare droom was , onder invloed van de morfine.

    ik word ook wel eens wakker met de gedachte dat ik aan het stikken ben. heb dan een hele droge mond en moet dan erg hoesten.
    waarschijnlijk is mijn ademhaling dan zo gedaald, dat ik daaarom die ‘stik’droom heb……
    probeer het maar los te laten , hans. als ‘het ‘zo ver is, zal het anders gaan.

    groet en bedankt vor het delen, het wordt door velen begrepen.
    anne.

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ anne

      Noch een nare droom, noch een nachtmerrie, noch werkelijkheid. Ik durf het bijna niet te zeggen na de reacties hier en op Twitter. Het is gewoon een verhaaltje. Zo uit de mouw geschud ter afleiding en tijdverdrijf tijdens een slapeloze periode die betreffende nacht.
      De trouwe lezers vanaf het begin hadden het kunnen weten. Ik heb zoiets al eens eerder gedaan. Zie >> https://oogwerkdotnl.wordpress.com/2011/05/16/als-je-niet-meer-uit-de-droom-ontwaakt/ (copy URL & paste in browser).

      Ik ben inmiddels zo gewend aan de morfine dat ik daar echt niet meer zo raar van ga dromen. Hooguit slaap ik er lekkerder door. 🙂

  4. Sam zegt:

    mooi verwoord hans! 😉
    Ik hoop dat het nog lang niet jouw tijd is…

    xx

  5. oogwerkdotnl zegt:

    @ Sam

    Niemand weet wanneer mijn tijd zal komen. Met jou hoop ik dat het nog een lange tijd mag duren voor het zover is. Zo lang dit leven mij nog veel te bieden heeft en zo lang ik nog veel voor anderen kan betekenen, blijf ik hier graag nog een poosje rondhangen.

  6. anne zegt:

    O.K. het was dus geen droom, maar een pennenstreek tijdens slapeloosheid.
    ik hoop dat ik fictie en realiteit uit elkaar kan houden bij jou, hans;-)

    straks ben je echt eens zo benauwd en dan denk ik: “goh, goed geschreven, net echt……..”

    groetjes anne.
    p.s. het verhaal in de link was even duidelijker een droom;-)

  7. Pingback: Symboliek die nooit gedroomd werd | Hans' laatste gevecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s