Symboliek die nooit gedroomd werd

Kraaien aan de nachtelijke hemel, volle maan en de dood in de gedaante van een skelet. Symboliek. En natuurlijk Pierlala. Wie kent ‘m niet? De Dood kennen we in het Jan Klaassenspel als de langhalzige Dood van Pierlala of nog bespottelijker de ‘Dood van Pierlapotlood’. Plotseling verschijnt hij in de poppenkast en op alle vragen schudt hij ‘nee’. Als Jan hem uitscheldt voor ‘witkwast’, ‘krijtsnavel’ ofknekelpoot’ begint de figuur te groeien en te groeien, tot de macabere kop met de holle oogkassen ver boven Jan uitsteekt, ja zelfs buiten de poppenkast reikt. Als een beeld van het vliedende leven en de nietigheid van de mens tegenover de dood. Jan Klaassen weet de dreiging te keren. Onder het tellen samen met het publiek van ‘één, twee, drie’ trekt hij de Dood aan zijn hals omlaag. Deze schiet telkens weer een klein eindje omhoog. Uiteindelijk heeft Jan hem in de diepte van de poppenkast weggeduwd. Het is nauwelijks mogelijk met minder woorden en minder gebaren zo’n wereld van vrees, hoop en levensdrang op te roepen.

Wat een geweldige symboliek. Het vertellen van verhalen wordt er een stuk eenvoudiger door gemaakt. Ook de kennis van de poppenkast geeft zoveel handreikingen bij het vertellen van verhalen. Een weblog is eigenlijk het vertellen van verhalen. Soms bloedserieus en soms wat losser en meer symbolisch. Jan Klaassen en Katrijn. Als kind heb ik veel voor de poppenkast staan genieten. Tegenwoordig zie je dat niet meer. Televisie, spelcomputer en internet hebben deze leerzame traditie van de poppenkast helaas verdreven. Want leerzaam was die traditie. De poppen in de kast vertelden de verhalen van het leven. Zij leerden je hoe met het leven om te gaan.

Al die symboliek die de dood betreffen. De kraaien, volle maan, de dood als skelet, ze kwamen langs in een droom die geen droom bleek te zijn. Waarvan velen dachten dat morfine de oorzaak was, bleek een verhaaltje te zijn. Een verhaaltje opgetekend in middernachtelijke uren. Een verhaaltje voor het slapengaan. Tijdverdrijf tijdens middernachtelijk waken. Het gebeurt mij vaker dat ik ’s nachts wakker ben. Soms blijf ik liggen en soms ga ik er uit. Als ik er uit ga, zoek ik vaak wat afleiding. Muziek, een film en soms zoek ik afleiding in het schrijven van een blog. Niet altijd is dat schrijven volgens een vooropgezet plan. Het wil wel eens gebeuren dat ik gewoon begin te schrijven en dat gaandeweg het schrijven, het verhaal zich ontspint. Zo ook afgelopen nacht dus. De blog “Als het mijn tijd is, ga ik” is op deze wijze tot stand gekomen.

De lezers van mijn weblog die al een tijdje meelopen, kunnen zich misschien herinneren dat ik iets dergelijks eerder gedaan heb. In mei van dit jaar heb ik in het Beatrixoord eens een droomachtig blog geschreven waarover ook misverstanden ontstonden. Velen dachten aanvankelijk dat het werkelijkheid was. Na goed nadenken kon dit helemaal niet dus moest het wel een droom zijn. Het was noch de werkelijkheid, noch een droom. Net als nu was het blog van toen, “Als je niet meer uit de droom ontwaakt…” een verhaal wat ’s nachts geschreven werd als puur tijdverdrijf. Een verhaaltje voor het slapengaan. Symboliek die nooit gedroomd werd.

16 november 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s