Winterblues?

Vanmiddag kwam Rommy Wybenga voor de tweede keer bij mij langs, de afgelopen  dagen. De eerste keer kwam hij uit eigen beweging kijken hoe het met mij was en deze keer heeft Anna de praktijk gebeld met het verzoek of dokter Wybenga langs kon komen. De reden hiervoor was mijn toenemende benauwdheid van de afgelopen dagen. Het gaat niet goed. Sterker nog, het begint steeds weer een klein beetje slechter te gaan. Ondanks dat ik niet bang ben voor de naderende winter, lijkt het er op dat ik toch weer wat last begin te krijgen van de Winterblues.

Naast de toenemende benauwdheid wordt ook voortdurende oedeem (vocht) in mijn voeten en benen geconstateerd door de medewerkers van de thuiszorg die dagelijks bij mij komen voor het aan- en- uittrekken van de steunkousen. Vanmorgen kwam een medewerker van Dantuma,  Leeuwarden om nieuwe steunkousen aan te meten maar bij het zien van het vocht in mijn benen en voeten, zei de mevrouw later wel weer eens terug te komen. Ik moest maar bellen als het vocht verdwenen was. Een optie was opnieuw beginnen met zwachtelen totdat het vocht verdwenen was. Met al dat vocht in de voeten en benen is het onmogelijk kousen op maat aan te meten. Het zal er eerst uit moeten.

Rommy, mijn huisarts, vond het vocht net even wat minder belangrijk dan mijn benauwdheid. Hij wilde zich richten op het laatste en heeft mij vochtafdrijvende medicatie voorgeschreven. Plastabletten. Sinds ik er vanmiddag mee begonnen ben, plas ik me een ongeluk. Net geplast, duurt het maar even en ik moet alweer plassen. Wat een ouwe zeikerd ben ik dan ineens, zeg. Ik blijf zeiken. Twee liter ben ik zeker al kwijt, sinds ik de plastablet geslikt heb, eind van de middag. Ouwe zeikerd. Gelukkig plas ik in een urinaal. Nou ja, urinaal…, het is een lege melkfles van 2 liter die ik gebruik. Gaat lekker veel in en ik hoef niet steeds heen en weer naar de badkamer. Niet alleen een ouwe zeikerd, een luie zeikerd ook nog. Yep, that’s me.

Rommy Wybenga’s doktersvisite is altijd ook een beetje meer dan noodzakelijk. We hebben veel gemeenschappelijks om over te praten. Muziek, fotografie, Mac, iPhone, Apps, Sonos en andere draadloze muzieksystemen. Rommy is toch wel wat ouder maar de muziek die we leuk vinden, komt vaak overeen. Iets wat we beiden enorm waarderen is bijvoorbeeld John Cale. Ook John Cale samen met Lou Reed in Songs For Drella is zo’n gemeenschappelijk gewaardeerd kunstwerk. Van de kouwe grond hebben we beiden veel waardering voor o.a. Cuby + Blizzards. En zo is er meer muziek die vele anderen van onze leeftijd niet kunnen waarderen waar wij beiden mee weglopen. Dus naast het noodzakelijke kwaad van zijn bezoekjes, hebben wij ook altijd geanimeerde gesprekken. Zitten we samen op de rand van het bed te kletsen. Volgens Anna ziet dat er heel amusant uit. Misschien moet ze een keer een foto maken van zo’n tafereel. Leuk ter opluistering van een blog als dit. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, de woorden die wij wisselen. Zo vond ik de woorden waarmee Rommy vandaag afscheid van ons nam, niet bepaald bemoedigend. “Ik hoop dat je een beetje opknapt van de pillen.” Ja, Rom, dat hoop ik ook. Ik hoop dat die pillen mij zullen verlossen van mijn oedeem en Winterblues.

23 november 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s