Kleine moeite, groot plezier

Vandaag heb ik nog steeds het plasgedrag van een plaspop. Plassen, plassen en nog eens plassen. De plastabletten doen hun werk naar behoren. Het enige wat mist zijn twee kleine meisjes die mij met liefdevolle blik een nieuwe luier omdoen, elke keer als ik geplast heb. De TV reclame zie ik zo voor ogen maar ergens klopt er iets niet in het plaatje. Ik ben geen vertederende baby en de twee kleine meisje zou ik niet voortdurend in mijn buurt kunnen verdragen. Zeker niet onder deze omstandigheden. Zou ik gezond zijn en met hen naar Blijdorp kunnen gaan, was het een ander verhaal. Helaas, noch gezond, noch Blijdorp voor mij. Ik zal het dichter bij huis moeten zoeken en dan ook nog vermaak wat geschikt is voor een lekke blaasbalg. het blijft behelpen met een paar boterhamzakjes in de borstkas. Gerommel in de marge. Met of zonder ventieltjes waar ook de fietsenmaker niet zoveel mee blijkt te kunnen.

De mist begint zich aan te passen aan mijn COPD. Als een jojo komt ze opzetten en neemt ze in dichtheid weer af. Momenteel is het weer redelijk doorzichtig. Of mijn benauwdheid gelijke tred houdt met de intensiteit van de mist, kan ik nog steeds niet vaststellen. Wel weet ik dat ik nu weer behoorlijk benauwd aan het worden ben, zo tegen het einde van de middag. Vanwege het voortdurend moeten plassen, heb ik ook niet even lekker kunnen liggen. Wel geprobeerd maar iedere keer als ik dan eindelijk goed en lekker lag, kon ik weer omhoog omdat ik moest plassen. Dat schiet ook niet op dus ben ik maar blijven zitten. Niet alleen word ik weer behoorlijk benauwd, ook heb ik pijn. Spierpijn onder in mijn rug. Vermoedelijk wordt die spierpijn veroorzaakt door hoesten en het zware en moeilijk ademhalen. Het bestrijden van de pijn met paracetamol en ibuprofen lukt niet echt. De scherpe randjes verdwijnen een klein beetje maar de pijn krijg ik er niet mee weg.

Zeuren, klagen en huilen. Als mijn leven daaruit gaat bestaan, wil ik er graag mee stoppen. Dat is niet wat ik wil. Dat is niet wat ik uit het leven wil halen en dat is niet wat ik anderen wil bieden. Liever beteken ik iets wezenlijks voor een ander. Iets waar die ander wat aan heeft. Aan gezeur, geklaag en gehuil heeft nog nooit iemand wat gehad.

Zo heel af en toe sta ik mezelf toe te klagen. Zoals nu even in een paar zinnen maar dan moet het ook wel weer afgelopen zijn. Anna kwam net met de post naar boven. Er zat een leuk kaartje van mijn zusje Hanny bij, een “dikke zoen” met aan de achterkant, “Tot zaterdag”. Hartstikke leuk. Zaterdag komt ze met haar man Leo naar Leeuwarden. Altijd welkom. Ook kreeg ik afgelopen dagen een kaartje van Karin Klooster en Dirk-Jan Slebos. Geweldig toch? Zij wensten mij beterschap en succes met de bestrijding van het virus. Iemand die een arts heeft die zo begaan is met jou als patiënt? Kijk, dat bedoel ik. Er is zoveel in het leven wat je kan doen voor een ander. Zo’n kaartje sturen. Wie doet dat nog? Een kleine moeite en een heel groot plezier.

24 november 2011, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Kleine moeite, groot plezier

  1. Sam zegt:

    haha jij en klagen hans… dat klagen is in dit blogje ver te zoeken hoor 😉

    xx Sam

  2. W.M.Kelderhuis zegt:

    Beste Hans. Omstandigheden zijn er naar dat ik niet regelmatig op je uitstekend weergegeven berichten kan reageren. Nu misschien wel even. Ik moet je laten weten dat mijn vrouw gister naar Plantein, Balk (Ik blijf in Talmahiem wonen, 400 meter van haar kamer) Is overgebracht. Sinds 2002 is zij dementerend. Ik heb heel veel steun aan alles wat jij publiceert, ongeloolijk veel, mijn ziekte is tot ca. 70% vergelijkbaar. Niet klagen hè Hans. Gewoon doorgaan en sterk blijven. Wat jij presteert is n.m.m. nooiit eerder voorgekomen. Vooral het nuchtere rapporteren. Ik leer er veel van en zal het tot mijn dood bewaren als leiddraad. Voor mij niet erg (85) maar jij bent nog te jong. Wens je heel veel moed om vol te houden, samen met je lieve vriendin. So long, WIM.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s