Donkere dagen voor Kerst

Dat het de donkere dagen voor Kerst zijn, merken we allemaal. ’s Ochtends na het opstaan en aan het eind van de middag. Soms beleven we zelfs een hele dag in relatieve duisternis.  Ook hier in het MCL  zijn het de donkere dagen voor Kerst. Voor velen is het onzeker of zij de Kerstdagen überhaupt thuis of hier in het ziekenhuis zullen doormaken. Het maakt het niet makkelijker. Kerst is toch een familie gebeuren. Samen met familie, dierbaren en/of vrienden een fijne tijd hebben, alles nog eens relativeren, geluk afwegen en bovenal je zegeningen tellen.

Mijn eigen donkere dagen voor Kerst verblijf ik dus in het Medisch Centrum Leeuwarden terwijl ik op dit moment nog geen idee heb wanneer ik hier weg kan. Voor de Kerst is, net als bij de overige patiënten, ook mijn grootste hoop. Natuurlijk wil de de Kerst in aanwezigheid van mijn lieve Bella en familie doorbrengen. Het liefst ben ik ook nog enige donkere dagen voor de Kerst thuis. Er ligt nog een klusje te wachten met een deadline die behoorlijk begint te knagen. Geknaag in de donkere dagen voor Kerst.

Van de contacten in mijn omgeving komt ook niet veel goeds. Eén wacht op een plekje in een verpleeghuis en een ander wacht op de dood. Anderen zijn er gewoon ronduit slecht aan toe maar verblijven deze donkere dagen voor Kerst toch in hun eigen omgeving. Die dood heb ik ook wel in de ogen gekeken. Vorig jaar stond ik er een stuk beroerder voor. Toen waren de donkere dagen voor Kerst een hele overbrugging waarvan de haalbaarheid twijfelachtig was voor mij en Bella. Dit jaar zie ik de Kerst blij tegemoet. Denken aan mijn eigen dood, doe ik niet eens. Mijn eigen dood is momenteel weer een ver van mijn bed show. Dat ziet er gelukkig een stuk beter uit dan vorig jaar. En toch is het allemaal geen “rozengeur ende maneschijn” wat hier de klok slaat. Mijn lichaam hield enorm veel vocht vast. Met het nodige kunst en vliegwerk ben ik nu weer heel wat vocht kwijtgeraakt. Mijn benauwdheid is hierdoor niet noemenswaardig afgenomen en de pijnklachten blijven onverminderd aanwezig. Komende dagen gaat de internist zich hierover buigen. Mogelijk kan hij ontdekken waar de pijn vandaag komt.

Rest een ontslagdatum. Voor het weekend wil ik het ziekenhuis verlaten. Thuis met Bella Eerste Kerstdag doorbrengen en Tweede Kerstdag genieten van de gastvrijheid van Siety en Jan met hun kinderen en kleinkinderen en Bella’s en Siety’s heit en mem. Een traditie die we al zestien jaar in ere houden. De voorbereidingen hiervoor zijn al weken in volle gang. Kadootjes kopen, gedichtjes maken, kadootjes maken en alles leuk inpakken zodat het straks zo onder de boom geschoven kan worden.

Deze donkere dagen voor Kerst denk ik veel aan lotgenoten van mij. Lotgenoten met wie het niet goed gaat. Vriend Ed, die in een verpleeghuis moet gaan wachten op een donorlong omdat het veel te zwaar is voor zijn vriendin om die tijd thuis te overbruggen. Jannie, die nog niet zo heel lang geleden te horen heeft gekregen dat haar long volzitten met kankergezwellen. Joke, Inge, Lou, Rolanda en anderen. Zeeuws Meisje, die momenteel in een loodzwaar revalidatietraject zit waarvan ik van harte hoop dat het wat gaat doen voor haar. En meer lotgenoten die ik min of minder goed ken. Wim, die ondanks zijn longproblemen dagelijks zijn dementerende vrouw opzoekt. En nog meer… Zoveel mensen, zoveel gedachten, zoveel leed maar tegelijkertijd ook zoveel lief te delen in deze donkere dagen voor Kerst.

18 december 2011, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht. Bookmark de permalink .

2 reacties op Donkere dagen voor Kerst

  1. W.M.Kelderhuis zegt:

    Het mag niet van jou, maar ik was je met ongerustheid even kwijt, je loostste me nota bene naar twitter, waar ik meende niets mee te willen doen, het zij zo, ik zit er muurvast in. Bedankt. Wel en dan je nieuwste publicatie. ( Ik had gehoopt dat je inmiddels een donorlong had veroverd!) Trap die dekens af, huur een brancard en laat je naar de kerstboom van bella donna vervoeren, stuur mij de rekening maar, ( als het niet al te gek wordt natuurlijk, laten we zeggen max. € 400,- ) Goed, dat is het voor nu. Ik ga weer karren naar Plantein. So long Wim.

  2. Ans Fidder zegt:

    Dag Hans,
    Ik wens jou en Bella, samen met de familie, een super-Kerst toe!
    Peace and Love, Ans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s