Runnin’ out of options

Als de Amerikanen zeggen, ‘We’re runnin’ out op options’, dan betekent dat in simpel Nederlands dat de kansen verkeken zijn. Met de rug tegen de muur. Geen kant meer op kunnen. So, I am runnin’ out of options. Big time! Vandaag is er weer een nieuwe week begonnen. Een nieuwe week zonder nieuwe kansen. De behandeling van mijn longemfyseem houdt hier op. Medisch technisch hebben we met ons allen wel zo ’n beetje alles uit de kast getrokken wat daarin te vinden was. In elk hoekje en gaatje hebben we gezocht naar oplossingen. Naar kansen op enige verbetering en kansen om het tij tijdelijk te keren. Om heel eerlijk te zijn, vallen de resltaten van dit alles een beetje tegen. Aan de andere kant, die longen van mij zijn zo verotte slecht geworden dat er weinig eer aan te behalen valt.

Misschien hadden we de zwaardere middelen eerder moeten inzetten? Misschien hadden we dat hele traject van pappen en nathouden helemaal niet in moeten gaan? Misschien had revalidatie in het Beatrixoord een jaar eerder gemoeten? Mogelijk nog eerder, zelfs? De geweldige experimentele technieken van dr. Dirk-Jan Slebos! Zij hadden mogelijk meer kans van slagen in een eerder stadium. Technisch was de ingreep immers perfect. Mijn longen leken er voor geschapen. Het pobleem kwam toen de longvolumereductie ons overduidelijk liet zien dat de restcapaciteit onvoldoende was. Al deze ingrepen, van revalidatie tot en met de experimentele ingreep, kwamen voort uit een gevoel met de rug tegen de muur te staan. Een wijze les voor de volgende keer is niet op dat moment te wachten. Deze technieken zijn behandelingen en geen laatste strohalmen. Op tijd ingezet, zouden zij zoveel meer kunnen bieden!

Ondanks dat, geen enkele rancune. Noch dr. Ralph Koppers, mijn longarts in het Medisch Centrum Leeuwarden, noch dr. Dirk-Jan Slebos in het Universitair Medisch Centrum Groningen, neem ik iets kwalijk. Beiden ben ik zeer dankbaar. Zij hebben zich altijd zeer begaan getoond met mij. Integer en kundig hebben zij zich op zeer prettige en vooral humane wijze van hun taken als geneesheer gekweten. Dank ben ik hun verschuldigd. Dank, waardering en vooral veel respect is wat ik beide mannen uit de grond van mijn hart kan bieden. Ik ben van jullie gaan houden en kan mij dit traject zonder jullie beiden niet voorstellen. Mogelijk zal Dirk-Jan nu meer naar de achtergrond verdwijnen. Wetende dat Ralph tot het  einde mijn aanspreekpunt zal zijn, kan mij niet geruster stellen.

Naast deze beide mannen op het medische toneel mag ik natuurlijk de enige dame niet voorbij gaan. Karin Klooster. De coördinator van de bronchoscopische longvolume reductie. Werkend aan de zijde van Dirk-Jan. Voor mij aanspreekpunt voor alles wat met het handelen van Dirk-Jan te maken heeft en met een vrouwenhart zo groot als een huis. Jaríg? Kaartje. Opname in het ziekenhuis (UMCG of MCL)? Kaartje, iedere keer opnieuw. Karin. Onvermoeibaar optimist. Karin. Altijd paraat met een lach. Karin. Altijd bereid je overal doorheen te slepen. Karin. Ze gaat voor je door het vuur!  Karin Kloosterman. Volstrekt onmisbaar!

Het grote gemis van mijn lieve Bella in het Groningen-traject vanwege haar ernstige Multiple Sclerose (de chronische vermoeidheid ten gevolge van de MS maakte al dat gereis met mij helaas onmogelijk voor haar) werd opgevangen door mijn lieve zus Hanny. Omdat zij in Groningen woont, was het niet extreem moeilijk voor haar mij steeds te begeleiden in het UMCG. Maar toch, makkelijk of niet, zij was er voor mij. Iedere keer stond zij al klaar als ik met de taxi kwam voorrijden bij de hoofdingang van het UMCG. Nooit was ze te laat. Nimmer heft zij afgezegd. Zij was er voor mij. Iedere keer opnieuw. Hanny, enorm bedankt. Jouw steun wordt erg gewaardeerd. Niet alleen door mij maar ook door Anna. Ook zij is al die tijd heel erg blij geweest dat ik er niet alleen voor stond. En wat was nu een betere keus dan de vertrouwde warmte  van mijn eigen lieve zus? Helemaal goed, lief zusje! Wat moet ik zonder jou.

En natuurlijk, last but not least, mijn allerliefste Bella. Zo moeilijk als zij het heeft met dat stomme doodgaan van mij. De verwarring, de pijn en het verdriet, maken de bewondering van mij voor haar zoveel groter dan deze al was. Woorden schieten nu werkelijk tekort. Nu ben ik in de nattere registers beland. De registers van de tranen. Tranen met tuiten. Gelukkig is de iPad een redelijk gesloten (ja, ook f*kking figuurlijk gesloten, Marco R) tablet die niet onder de indruk komt van een stortvloed tranen. Daarom laat ik ze maar komen, die tranen. Ook mij doet het pijn. Het doet pijn afscheid te moeten nemen. Verdriet maakt langzaamaan plaats voor bravour. De humor zal nog wel even blijven maar eerst is daar verwarring. Verwarring over wat er komen gaat. Verwarring vooral over wanneer het komen gaat. Er is nog zoveel ongewis. Alleen de tijd zal duidelijkheid brengen. De tranen moeten dus stoppen. Zolang huilen heeft geen zin. Het concrete afscheid laat nog even op zich wachten. Een nieuwe week zonder nieuwe kansen.

30 januari 2012, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Runnin’ out of options

  1. johnny zegt:

    Je kent de spreuk Hans live suks and then you die,niet zo leuk maar wel waar,af en toe een pareltje daar wacht je op halsrijkend, vooral de onverwachte dingen zijn de moeite waard om door te gaan in dit leven, je weet nooit wat er om de hoek is,kan iets fantasties zijn,dus never give in,never,
    groeten van johnny de looff

  2. yvonne zegt:

    Zittend op de longafdeling, naast een lief wiens lijf totaal uitgeput is; wachtend op de longarts die ieder moment kan binnenkomen voor ‘het’ duidelijke gesprek, na twee nachten mogen slapen op de kamer van mijn lief lees ik met een krop in de keel jouw blog..

    Sterkte Hans, Anne, allemaal, net zoals ik onszelf sterkte toewens..

  3. marjo zegt:

    Beste Hans,
    Respect en sterkte voor jou en Anna

    Wat zou jouw advies voor “ons”zijn?
    Met welke longinhoud(%) zouden “we”bij dokter Slebos komen voor zijn experimentele behandeling?

    • gre zegt:

      Ik ben Gre en ik heb een afspraak op 18april bij Dr. Slebos.
      Eigenlijk weet ik niet hoe goed of hoe slecht je moet zijn om in behandeling te komen.

      • oogwerkdotnl zegt:

        @ gre

        Dr. Slebos gaat het je allemaal vertellen. Samen met zijn assistent, Karin zul je wat testjes doen aan de hand waarvan zij kunnen bekijken of je geschikt bent om de geplande ingreep op toe te passen.
        Beiden zijn zeer begaan en integer. Je voelt je al snel op je gemak bij dr. Slebos en Karin. Ik wens je veel succes en maak je vooral niet druk. Dat is nergens voor nodig. Het komt helemaal goed.

        Groet,
        Hans

  4. Lisette zegt:

    hallo Hans,
    Net terug van de longarts, 40% longinhoud. Advies: ben er zuinig op, maak er wat van en leef je leven. Meer wordt het niet, minder wel. Jouw blog heeft mij als partner van een COPD “klant” de ogen geopend. Blijf alert, blijf kritisch maar weet dat het nooit geneest. Voor jouw Bella, petje af! Slopend is het voor alle 2. Geniet van elkaar in deze moeilijke tijd van afscheid nemen.
    warme groetjes Lisette

  5. paul zegt:

    Kortom , ” kut ” dus.

  6. Hemma zegt:

    Hans je bent m’n vriend voor het leven.
    “Dit Leven Is Stage Lopen Voor De Eeuwigheid”
    en het is een ver…d moeilijke stage.
    Liefs Hemma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s