Het is en blijft een klotenzooi

De tijd is gekomen het weer op eigen kracht te gaan proberen. De beschermende vleugels van @MCLeeuwarden verlaten en thuis te zijn voor wat mij daar te doen staat. En juist datgene wat mij daar te doen staat vult mij met angst en onzekerheid. Onzekerheid over wat komen gaat en angst ook voor wat komen gaat. Is het de dood waar ik bang voor ben? Nee, dat denk ik niet. De dood. Onvermijdbaar op ieders pad. De dood die door velen op zo verschillende wijzen wordt gezien en omschreven. De dood, die mij steeds dichter nadert. Voorzichtig haast. Zonder onverwachte bewegingen. Alsof de dood zich inzet mij niet af te schrikken.

Met Anna wil ik hierover gaan praten, de komende tijd. Ook voor haar is het verwarring alom en beiden weten we op dit moment absoluut niet waar we aan toe zijn. Ligt er nog een zomer op ons te wachten of waren deze Kerst en Oud & Nieuw het laatste op ons programma, samen? Zelf denk ik van niet. Zelf denk ik dat de zomer op ons wacht maar ja, wie ben ik? We gaan het zien, we gaan het beleven. De tijd zal het ons leren. In alle gevallen zullen we veel praten. Tenzij mij de mond gesnoerd wordt. Dan valt er weinig meer te praten. Mijn boeken moeten dicht. Spullen opgeruimd. Voorbereidingen getroffen voor Anna, zodat zij straks, als ik vertrokken ben, alles op orde heeft om zelf verder te gaan in wat het leven nog te bieden heeft. Haar iMac is uitgestoft, nagekeken en van een nieuwe HDD voorzien. Daarmee kan ze nog een paar jaar vooruit bij het bed. De Mac Pro moet nog worden uitgestoft. Zelf zou ik daar wel een andere videokaart in willen maar ik heb niks meer te willen en voor Anna maakt het niet uit. Met die Mac Pro zijn taken verricht waar Anna nooit aan toe zal komen. Zij is meer van de kwasten, doeken en acrylverf. Een heel ander medium. En toch heeft ze in het verleden op één van de recentere G4’s hele mooie dingen gemaakt in een gweldige Painter applicatie die gratis kwam bij een Wacom tekentablet. Zij vind het nog jammer dat dat ding nooit doorontwikkeld is naar OS X want daarna is ‘ie uit het zicht verdwenen en vergelijkbare alternatieven hebben haar nooit meer zo aangesproken. Echt jammer. Ik herinner mij een boekomslag voor een verzameling verhalen en andere creatieve uitingen van MS patiënten waarop Anna’s werk op de omslag prijkte. Geweldig. Zag er zo mooi uit. Voor- en achterkant. De uitgever was er ook helemaal weg van. Zo heel af en toe kom ik nog ergens een bestand uit die tijd tegen op CD, DVD, externe HDD of print. Iedere keer opnieuw ben ik dan onder de indruk van kleuren en composities. Al die pracht zal ik moeten achterlaten terwijl het zo mooi is.

Het leven, ach het leven is zo mooi. Loslaten zal toch moeten, het is en blijft een klotenzooi.

1 februari 2012, Medisch Centrum Leeuwarden, afdeling longziekten

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het is en blijft een klotenzooi

  1. yvonne zegt:

    De weg die jullie nu samen opgaan is de moeilijkste maar waarschijnlijk ook de meest intiemste weg die je samen kunt bewandelen.
    Langs de weg staan bankjes, waar je altijd even op kunt rusten, samen met jouw lief.
    Praat samen, zwijg samen, ben samen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s