Als het niet goed voelt, moet je het ook niet doen.

Het is uiteindelijk pas donderdag geworden dat ik weer huiswaarts keer. Eerder was vanwege organisatorische redenen niet mogelijk. ’s Morgens om elf uur zit ik beneden en bel een taxi waarna ik tegen twaalven thuis ben. Gelijktijdig met de taxi zie ik een bekende auto aan komen rijden. Het is de auto van mijn schoonzus uit Gorredijk. Wat een timing! kan zij mij mooi meenemen naar boven. Boven aangekomen, is Anna op de galerij. Zij wilde net een sigaret gaarkoken bij de brandtrap. In huis roken doet zij al een hele tijd niet meer. Na elkaar eerst een dikke zoen gegeven te hebben, ga ik naar binnen en Anna vetert met haar zus naar de brandtrap. Korte tijd later komen ook beide zussen naar binnen.

Heerlijk om weer thuis te zijn. De kamer vult zich met heerlijke muziek. Het geluid wat de Tannoys  produceren is een verademing bij het geluid wat ik de afgelopen veertien dagen heb moeten aanhoren uit de iPhone en de iPad. Ondanks dat ik een hele goede koptelefoon heb, is dit zoveel beter. Ik houd niet van koptelefoons maar soms gebruik ik ‘m wel omdat het geluid uit beide mobile devices van Apple, hoewel stukken beter dan de rest van de crap, het natuurlijk niet haalt bij een kwalitatief goede koptelefoon. Zelfs de vrijheid van draadloos kan mij niet verleiden zo’n ding vaker op mijn hoofd te zetten. Ik ga voor het ultieme genot van een set goede luidsprekerboxen. Ik houd van muziek en muziek gaat nou eenmaal gepaard met een goed geluid.

Ook de nabijheid van Anna vervult mij met vreugde. Ze hoeft er alleen maar te zijn en het is al goed. Nu slaapt ze even. De wetenschap dat ze rond vier uur weer wakker wordt, maakt me al helemaal blij. Hoeveel kun je van iemand houden? Zoveel dat je kanibalist wordt? Voor Anna niet te hopen. Voor mij ook niet. Eet ik haar op, moet ik alsnog zonder haar. Nee, das weer net een beetje té ziek. Niet voor mij weggelegd, die waanzinnige fratsen.

Deze week is bijna voorbij en na het weekend hoop ik van harte op een nieuwe week met nieuwe kansen. Maandagmiddag weer naar fysiotherapie? Beetje fietsen en wat krachttraining? Wat kletsen met Marja? Hoe dan ook, langzaamaan weer wat beginnen op te bouwen. Ik hoop echt dat we het ziekenhuis nu eerst weer een tijdje achter ons kunnen laten. Daarvan heb ik  voorlopig wel genoeg gezien. Naar Groningen hoef ik ook niet direct. Vanmorgen belde Dirk-Jan Slebos mij met de mededeling dat er een contra indicatie voor longtransplantatie was. De zware pijnstillers die ik slik, gooien roet in het eten. Dit kan problemen geven tijdens de narcose en de bijbehorende beademing. Ook de pijnstilling na de ingreep zal problematisch worden bij de doseringen die ik nu gebruik. Eerst zal ik daar volledig af moeten zijn voor de tijd van minimaal zes maanden voor het team opnieuw wil overwegen of ik door de screening kom. Nu stoppen, in deze fase van mijn COPD, met deze pijnklachten en benauwdheid, is geen makkelijke opgave. Liever had ik hier eerder aan begonnen. In 2008 bijvoorbeeld, toen ik drie keer bij dr. W. in het UMCG was na te zijn doorgestuurd door mijn longarts destijds, drs. Henk Los van ziekenhuis Nij Smellinghe te Drachten. Van hem heb ik nooit iets gehoord. Hij heeft mij nooit gezegd dat dit middel contra indicatief zou zijn. In alle drie gesprekken niet. Nu kreeg ik te horen dat dr. W. helemaal geen bemoeienis heeft met longtransplantatie. Destijds in 2008 was mijn longemfyseem nog lang zo ver niet ontwikkeld en zou het veel eenvoudiger zijn geweest te stoppen met die medicatie. Van mijn kant geen rancune of verwijten. Het komt zoals het komt. Altijd hebben we te maken met zoals het nu is. Ik heb helemaal niets aan, “Als ik toen dit, of als ik toen dat…” nee, het is zoals het is. Zoals het nu is, daar moet ik het mee doen. Longtransplantatie moet hier thuis nog maar eens besproken worden maar stilletjes ga ik er van uit dat het een gepasseerd station is geworden.

Voorlopig ben ik weer thuis en dat voelt heel goed. Dus is het goed. Ja-ha, want vriend René uit Eernewoude heeft een wijze levensfilosofie. Tijdens zijn huwelijk met Judith aan boord van hun zeiltjalk “Eke Maria” heeft één van de twee sprekers, de sprekers voor René natuurlijk, de aanwezigen een stuk wijzer gemaakt door deze filosofie met allen te delen.
De levensfilosofie luidt, “Als het niet goed voelt, moet je het ook niet doen.”

2 februari 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Als het niet goed voelt, moet je het ook niet doen.

  1. yvonne zegt:

    Geniet van elkaar, geniet van de muziek……geniet!

  2. Dirkje zegt:

    He Hans fijn om te horen dat je homewardbound bent,vooral genieten en je weet het, de boxen full blast want dat klinkt egt wel beter nou spreek je laterrrrr johnny

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ johnny

      Ik heb natuurlijk ook rekening te houden met Anna. Die grote, ronde knop gaat dus echt niet richting tien. De helft komt nog lang niet in zicht als ik voorzichtig begin te draaien. Ik ben veel te blij met Anna om geen rekening met haar te houden.
      De momenten dat zeecht even de deur uit is, zijn voor mij. De buren kunnen dan echt even de boom in hoor, dan is het HANSJE TIJD, LOUD AND CLEAR! Met Anna’s terugkeer is het feest weer voorbij. Met haar houd ik dus wel alle rekening.

  3. yvonne zegt:

    Kom even om het hoekje gluren om te kijken hoe het is, fijn weekend!

    • oogwerkdotnl zegt:

      Dank je Yvonne. We zijn iets verder dan toen jij schreef maar we zitten nu midden in een weekend en dat bevalt heel goed. Weekend thuis dus. Beetje onverwacht maar veel fijner dan in het ziekenhuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s