Te vroeg afscheid

Het is nog wat vroeg. Vroeg voor mij en vroeg voor mijn leeftijdgenoten. Op deze leeftijd het einde van je leven overzien is gewoon niet volgens het gangbare gedachtengoed. Net zoiets als je kind naar haar graaf brengen. Het gebeurt, we weten het allemaal maar het hoort niet zo. Het zou anders moeten. Ondanks dat, weten we allemaal dat Hein geen enkele rekenschap aflegt als het op leeftijd aankomt. Die magere lust zowel knisperend, groene blaadjes als ouwe getaande lijven waarvan de huid al bijna oogt als perkament. Magere Hein is niet zo kieskeurig. Trouwens, de gemiddelde leeftijd was niet heel lang geleden nog maar iets van 42 jaar en ik met mijn 55 jaar op de teller, ben daar al lang en breed overheen. Wat is leeftijd, wat is ervaring en wat is bouwjaar nou helemaal. Een auto van tien jaar was in de jaren ’70 van de vorige eeuw gewoon een oude auto die je voor bijna een habbekrats mee kon nemen. Moet je vandaag zien wat een auto van tien jaar kost. Leeftijd is zo veranderlijk als het weer en de invloed van leeftijd is zo mogelijk aan nog grotere verandering onderhevig.

In ieder geval moge duidelijk zijn dat ik aan het einde van mijn leven sta. Ik sta zogezegd met mijn neus richting de grens. Mijn neus wijst die kant op waar ik heen moet. Ik moet over de grens, naar gene zijde. Wat een uitdrukking, gene zijde. Gene zijde betekent niet meer of minder dan de plek waar de doden zijn. Ik ga dus gewoon dood. Snel. Ik ga snel dood. Moet ik jullie daarmee lastig vallen? Moet ik mijn lieve Bella daarmee lastig vallen? Hoe gaat dat in onze samenleving? Wat zegt onze cultuur over doodgaan? Onze cultuur zwijgt als het graf over doodgaan. Taboe! Taboe, taboe, big time. Er wordt in onze cultuur liever niet over de dood gesproken. Ja, toen wij nog kind waren in de vorige eeuw, deed Jan Klaassen nog wel eens een poging de dood in ons midden te introduceren. De Dood Van Pierlala. Inmiddels is Jan Klaassen met diezelfde Dood Van Pierlala naar onbekende bestemming afgereisd. Vermoord door de tand des tijds. De ratio van de economie en de banken. In onze huidige cultuur gelden slechts de wetten van de economie en het geld wat die economie draaiende houdt. Een dode is nou eenmaal niet productief. Wij hebben maar een lege en vooral zeer arme cultuur. Een cultuur gedoemd te sterven. Een cultuur die zichzelf zo verloochent kan niet anders dan ten dode opgeschreven zijn.

Hoe ik over mijn dood in de huidige tijd moet denken, kan ik dus niet in onze cultuur terug vinden. Misschien moet ik over de culturen heen kijken en gaan shoppen in andere culturen. In andere culturen, maar ook in de dierenwereld, komt het voor dat de stervende de gemeenschap op eigen houtje verlaat om elders te gaan sterven. Ook komt het voor dat de stervende weggebracht wordt naar een plekje om te sterven. In beide gevallen gebeurt het sterven alleen, zonder tot last van de gemeenschap te zijn. En ik? Ik wordt met alle zorg omringd om het mij zo comfortabel mogelijk te maken, de laatste periode. Wil ik zwevend op een wolkje mijn reis beginnen? Mijn morfine staat al klaar voor ik erom gevraagd heb. Nou weet ik ook wel dat ingeval van longemfyseem morfine gebruikt wordt om ernstige benauwdheid te bestrijden en daar ben ik heel blij mee!
Nog steeds weet ik niet wat ik nou moet. Ga ik op zoek naar dat ene plekje om stilletjes dood te gaan? Sterven ergens in een weiland? Weggekropen onder een boomwal, in slaap vallen op voldoende morfine en daar langzaam onderkoeld raken? Het zou een optie zijn. Romantisch ook nog. Wordt ik ergens in het voorjaar gevonden door de mannen die de boomwal komen aanpakken. Snoeien, kappen en klaarmaken voor de zomer.  Wel wat sneu voor mijn nabestaanden. Zij moeten al die tijd wachten tot ik eindelijk ergens tevoorschijn kom. Al die tijd hebben zij zich afgevraagd waar ik nou toch zat.
Laat mij nou maar gewoon een beetje in de buurt blijven om daar dood te gaan. Om te sterven op een moment dat het opgemerkt wordt door mijn geliefden, mijn dierbaren. Geen verwarring zaaien. Ik weet het niet. De meest vreemde gedachten gaan door je hoofd op het moment dat je zo dicht bij de dood zit. Zo mis ik een buurman van de andere vleugel in het complex waar wij wonen. Ik heb ‘m leren kennen in het MCL en hij herkende mij als medebewoner van appartementencomplex Florastate in Aldlân. Ook hij had COPD. Zijn huis is nu ineens leeg en ik zie hem niet meer. Kan twee dingen betekenen. Dood, of opgenomen in een verpleeghuis. Moet z’n buuv maar eens vragen. Zolang ik niets weet, spookt hij maar door mijn hoofd. Zijn naam weet ik niet anders kon ik Ralph vragen want we hadden beiden Ralph als longarts. Ik weet nog dat hij zo mooi aan mij vroeg of ik nog rookte. Toen ik die vraag ontkennend beantwoordde, zei hij triomfantelijk dat ik dan nog maar eens serieus met dokter Koppers moest gaan praten want hij mocht zes sigaretten per dag van dokter Koppers roken. Prachtig. Z’n leven gegeven aan de sociale werkplaats, eigen flatje, auto en nu dus chronisch ziek (of inmiddels dood). “Ik vind het maar een vreemde ziekte hoor. Ik ben steeds zo benauwd. Dat is toch niet normaal meer.”

Mocht het zo zijn dat hij dood is, dan heb ik van hem dus geen afscheid kunnen nemen. Van alle anderen zal ik veel te vroeg afscheid moeten nemen. Er was nog zoveel te doen. Zoveel te beleven en nog zoveel werk te verzetten. Van alles en iedereen, van het gehele leven, het is niet anders, zal ik te vroeg afscheid gaan nemen binnenkort.

6 februari, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Te vroeg afscheid

  1. marritanne zegt:

    Lieve hans, er is geen goede of foute manier om hierover te denken, doe het gewoon op je eigen manier. Lastig vallen? Is dat zo? Mijn ziekte overkomt niet alleen mij, maar ook mijn gezin en de geliefden om mij heen, zo is het met jou ook. Het is geen lastig vallen, ik ken Bella niet, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat zij dat ook vindt.
    Ik hoop dat je behalve te denken aan het naderende einde ook de dagen, weken, maanden, jaren? die je nog wel hebt ook kan beleven. Hoe het komt, hoe het moet, wanneer? Dat weet niemand, maar misschien juist daarom nu eerst nog leven zoveel je kunt en zolang je kunt met je lieve Bella en alle mensen die om je geven, van dichtbij of van een afstandje.
    Dikke knuffel,

    Marrit

  2. kees knegjes zegt:

    Het moet maar snel voorjaar worden Hans. Ik hoor het biertje al roepen….

  3. fiederels zegt:

    Ben ik er toch weer stil van hoe je jouw naderende einde zo op de huid beschrijft. Dankjewel Hans… Ik hoop dat je hoe dan ook de boter eruit weet te braaien en in liefde afscheid kan nemen.
    Knuf, Els

  4. Dirkje zegt:

    Hee Hans tja een zekere Jan k samen met M hein was ik een paar jaar geleden nog tegengekomen in Lech Oostenrijk ,maar ik was daar afgelopen jaar en wat zie ik J klaasen en Mhein zijn met de noorderzon vertrokken,naar ik vernam aldaar, tot opluchting van het hele dorp want er waren toch wel wat dingentjes voorgevallen ,waar ik niet verder op in zal gaan.Het gerucht ging dat ze naar Libië gingen .
    Was het weer laterrrrrr Johnny deLooff,,,,

  5. yvonne zegt:

    Ben er stil van, dit is zo moeilijk om met onze gedachten te vatten. Vind dat je de dilemma’s goed benoemt, maar zou ook niets uitmaken, iedereen doet het op zijn eigen manier, er is geen goed of fout, hooguit een &^%$**$#@
    Een groet uit het zuiden!

  6. anne zegt:

    volgens mij? , ben je er nog lang niet aan toe, om dit aardse tranendal om te ruilen voor iets anders.
    probeer te genieten van elke dag en beschouw het als een rustgevend gevoel, dat alles klaar ligt. jij en jij alleen bepaalt wanneer je dat gebruikt!
    probeer het nog wat los te laten…….
    het kán, maar het moet niet……..!

    gisteren zag ik in brandpunt mensen met een sterkte doodswens.
    zij kunnen nu een DVD bestellen, hoe je dat kunt doen met behulp van een heliumballon.
    zeker humaan, maar ook een verstikkend idee.

    ik bagataliseer het absoluut niet, hans, ik weet ook wat het is om die@#$%^&* ziekte hebben, dus ik begrijp je.
    JIJ bent de baas!

    moedgroet anne

  7. Tam zegt:

    Lieve Hans,

    Wat een absurde periode in je leven eigenlijk, als je er zo bij stilstaat.

    Moet je opeens ‘get bust living met get busy dying combineren. Dat lijkt me werkelijk een waanzinnig iets om aanéén te moeten breien.

    Maar ik vind dat je erg moedig over schrijft, dat bewonder ik heel erg, ik betwijfel of ik het je zo na kon doen. 😉

    Heel veel liefs,

    Tam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s