Als de dagen vorderen…

Het is alweer even geleden dat ik op 19 januari per ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd. Met heel veel moeite wist ik toen nog een klein beetje lucht mijn longen in te krijgen. Ademen was een loodzware taak geworden. Bijzonderheden werden er niet gevonden. Noch op de thorax foto, noch in mijn bloedbeeld waren sporen van ontstekingen te vinden. Waar de klachten dan vandaan moesten komen, was dus niet duidelijk. Dat er klachten waren, was voor een ieder die niet blind was duidelijk te zien. Te horen ook. Mijn ademen klonk nou niet bepaald als dat van een atleet. Mijn longen klonken meer als het puffen van een versleten, lekke stoommachine.

In het ziekenhuis zag het er niet goed uit. De eerste dagen bleef mijn ademhaling een ramp. Dit werd als zeer verontrustend ervaren en praten over de dood, euthanasie en palliatieve sedatie was onvermijdelijk. Gesprekken met de longarts. Gesprekken met de longarts en Anna samen. Anna die van Ralph wilde weten hoe lang ik nog zou leven en Ralph die daarover geen uitspraak durft te doen. Het is ook niet te doen. Een prognose geven voor de levensduur van een patiënt met longemfyseem is iets totaal anders dan een prognose geven voor iemand met longkanker. Bij longkanker speelt veel meer ervaring mee. Bij longemfyseem speelt veel meer het gevoel een rol mee. Zowel het gevoel van de longarts als het gevoel van de patiënt. Het lullige in mijn geval is dat zowel Ralph als ik op een zelfde golflengte zitten, als het op gevoel aankomt. Ik zal dit wat uitleggen. Als ik zelf het gevoel heb dat het helemaal niet meer gaat en dat het mogelijk een aflopende zaak lijkt te worden, komt Ralph binnen, kijkt mij even aan en zegt dan precies zoals ik voel dat het is. Niet dat hij kan zien wat ik voel maar hij kan wel zien hoe ik er aan toe ben. Zien, met zijn ogen dus. Zonder gebruik van instrumenten of meetgegevens. Hij kijkt me aan en weet hoe de vlag er bij hangt. Komt hij een paar dagen later terug als ik me weer behoorlijk opgeknapt voel, zegt ‘ie, “ik zie het al, je bent weer behoorlijk opgeknapt” en dat is dus wat ik bedoel. Enerzijds is op mijn ziekteverloop geen pijl te trekken terwijl anderzijds datgene wat er gebeurt duidelijk waarneembaar is voor zowel mijzelf als voor Ralph. Zonder een prognose te stellen weten we dus dat het gewoon een kwestie van afwachten is. We gaan het zien. Zoals ik me nu weer voel, na weer een poosje de tijd gehad te hebben, lijkt het weer helemaal goed te gaan de komende tijd. Maar het kan ook zo ineens omslaan. Niemand die het kan zeggen. Zelf kan ik duidelijk voelen wat er gebeurt en  Ralph kan het zien. Voor Anna blijft het dus vooral onduidelijk hoe lang ik nog te gaan heb. Er is geen enkele zekerheid te bieden. Ook niet een klein beetje. Plannen maken zal niet gaan want het is open en onzeker, allemaal. Verwarrend, zo je wilt.

Blij ben ik wel met het gegeven dat het weer behoorlijk opgeknapt is. Ook Romke, mijn huisarts die net even langs kwam om te kijken hoe het met mij gaat, was blij te horen dat ik weer behoorlijk opgeknapt ben. Ja, en waar dat opknappen nou vandaan komt? Zelf weet ik geen andere verklaring te geven dan, als de dagen vorderen…

7 februari 2012, Leeuwarden, Aldlân Oost, thuis

Advertenties

Over oogwerkdotnl

Levenslustige man, geboren in het jaar 1957 te Vlaardingen. Opgegroeid in Delfzijl en thans levend in de hoofdstad van Friesland. Zowel passief als actief muziekliefhebber. Kan drummen en een beetje gitaar spelen. Andere grote passie is zeilen. Bij voorkeur in een open boot maar vind het ook heerlijk om met een kajuitjacht op zee te zeilen of met een platbodem op het Wad. Gehuwd met Anna Wolthuizen die eind 1995 met een ernstige vorm van MS geconfronteerd werd. Zelf sinds enige jaren ernstige longproblemen. COPD Gold 4. Dit is de laatste fase van deze chronische ziekte. Waar Anna eerst de patiënt was en ik de gezonde partner, lijken de rollen nu wel omgekeerd. Vaak is Anna de betere van ons tweeën. Waar het zal eindigen en wanneer, is door geen mens met enige zekerheid te zeggen. Ook de longartsen kunnen geen enkele prognose schetsen. Dat ik niet heel lang meer te leven heb, denken ze wel te kunnen zeggen maar hoe lang "niet lang meer" dan is, weten ze ook niet. Natte vinger werk dus. En daar moeten we het dan maar mee doen.
Dit bericht werd geplaatst in Laatste gevecht en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Als de dagen vorderen…

  1. Dirkje zegt:

    Hai Hans,
    We wensen allemaal dat er nog veel maar zit daar waar het ook vandaan mag komen!!!
    Voor zover het jouw opgang en de 11 stedentocht geldt,hopen we allemaal te horen: “it giet on”. 😉
    Lieve groeten

  2. yvonne zegt:

    Wil alleen laten weten dat mijn lief vandaag overleden is, heel rustig en gelukkig nooit meer benauwd, nooit meer bang.

    • anne zegt:

      veel sterkte yvonne….

      moedgroet,
      anne

    • marjo zegt:

      Gecondoleerd, Ik wens je heel veel sterkte nu zo zonder jouw lief

    • oogwerkdotnl zegt:

      @ yvonne

      Ontvang van Anna en mij oprechte condoleances voor het overlijden van je lief. Wij we wensen hem een hele goede reis i rust en vrede.
      Net als jij zijn we blij dat hij nu de rust heeft die hij hier zo lang ontbeerd heeft. Niet meer vechten voor een beetje lucht is heel wat waard. Jou wensen we sterkte in de komende tijd. Ondanks dat het verstand zegt dat dit veel beter is voor hem, zal de emotie aangestuurd worden door het grote gemis, de leegte die nu ineens ontstaat. Het gaat je lukken, hoor Yvonne, jij kunt dat vast.

      Hele lieve groet en alle kracht,
      Anna en Hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s